ਸ ਮਾਸਃ ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰ੍ਣੋ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਸਿ ਰਾਮੇਣ ਸਹਿਤਃ ਸੁਮਹਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਮਹੀਨਾ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਤ੍ਤੇਨ ਕਵਾਨਰੇਨਦ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਰੋषਮਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਾਂਦਰ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਰਾਮਂ ਸਹਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਮਾਲ੍ਯਵਤ੍ਪੁष੍ਠਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਭਿਗਮ੍ਯੋਦਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਸਰਮਾ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਮਾਲ੍ਯਵਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਹਰੀ-ਭਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੰਮ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦਿੱਤੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂਵਾਨਰੇਨਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਮਾਜਨ੍ਮੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਦਿਸ਼ਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਿਚਿਤ੍ਯਾਥ ਨ ਤੁ ਯੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਜੋ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗਏ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਆਚਖ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਾਯ ਮਹੀਂ ਸਾਗਰਮੇਖਲਾਮ੍। ਵਿਚਿਤਾਂ ਨ ਤੁ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਾਵਣਸ੍ ਵਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਮਿਲੀ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਵਣ।
ਗਤਾਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਸ਼ਾਂ ਯੇ ਵੈ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਆਸ਼ਾਵਾਂਸ੍ਤੇषੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਰ੍ਤੋऽਭ੍ਯਧਾਰਯਤ੍
ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗਏ ਸਨ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੀ ਆਸ ਰੱਖੀ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਜੀਵਨ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਮਾਸੋਪਰਮੇ ਕਾਲੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਪ੍ਲਵਗਾਸ੍ਤਤਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਭਿਗਮ੍ਯੇਦਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂਵਾਲਿਨਾ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਫੀਤਂ ਮਧੁਵਨਂ ਮਹਤ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਪ੍ਲਵਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਮਧੁਵਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ, ਹੁਣ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਭੋਗਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੋऽਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਵਿਚੇਤੁਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਸ਼ਾਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਖੋਜ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਸੀ—
ਤੇषਾਮਪਨਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇਨੇ ਸਕृਤਕृਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਕृਤਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਹਿ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਮੇਤਦ੍ਭਵਤਿ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਫਲ ਹੋਏ ਸੇਵਕਾਂ ਦਾ ਵਿਹਾਰ ਇੱਧਾਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਦ੍ਰਾਮਾਯ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ। ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਮਾਨੇਨ ਮੇਨੇ ਦृष੍ਟਾਂ ਤੁ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਵਾਨਰ-ਸਰਵਣੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਅੰਦੇਸ਼ਾ ਲਗਾ ਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਮੈਥਿਲੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਹਨੁਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਰੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਨਰ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ।
ਗਤਿਂ ਚ ਮੁਖਵਰ੍ਣਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਰਾਮੋ ਹਨੂਮਤਃ। ਅਗਮਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਭੂਯੋ ਦृष੍ਟਾ ਸੀਤੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਚਾਲ ਅਤੇ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ, ਭਾਰਤ, ਫਿਰ ਯਕੀਨ ਕਰ ਗਿਆ ਕਿ ਸੀਤਾ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਹਨੂਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਾਃ। ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਰਾਮਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤਥਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਨਰ, ਮਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਤਾਨੁਵਾਚਾਨਤਾਨ੍ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ। ਅਪਿ ਮਾਂ ਜੀਵਯਿष੍ਯਧ੍ਵਮਪਿ ਵਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜੀਉਣ ਦੇਵੋਗੇ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ?'
ਅਪਿ ਰਾਜ੍ਯਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਕਾਰਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ। ਨਿਹਤ੍ਯਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਾਹृਤ੍ਯਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
‘ਕੀ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ?’
ਅਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਵੈਦੇਹੀਮਹਤ੍ਵਾ ਚ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍। ਹृਤਦਾਰੋऽਵਧੂਤਸ਼੍ਚਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
‘ਜੇ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਨਾ ਕਰਵਾਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹਰਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ ਅਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?’
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨਂ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਨਿਲਾਤ੍ਮਜਃ। ਪ੍ਰਿਯਮਾਖ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਮ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਜਾਨਕੀ ਮਯਾ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।'
ਵਿਚਿਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਸ਼ਾਂ ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਕਰਾਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਕਾਲੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਸ੍ਮ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਗੁਹਾਂ
‘ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਖੋਜ ਕੇ, ਅਸੀਂ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੁਫਾ ਲੱਭੀ।’
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਵਯਂ ਤਾਂ ਤੁ ਬਹੁਯੋਜਨਮਾਯਤਾਮ੍। ਅਨ੍ਧਕਾਰਾਂ ਸੁਵਿਪਿਨਾਂ ਗਹਨਾਂ ਕੀਟਸੇਵਿਤਾਮ੍
‘ਅਸੀਂ ਉਹ ਗੁਫਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ, ਹਨੇਰੀ, ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਏ।’
ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਦਧ੍ਵਾਨਮਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ ਪ੍ਰਭਾਂ ਤਤਃ। ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਮ ਤਤ੍ਰੈਵਭਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਨ੍ਤਰਾ
ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਘਰ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਗਯਸ੍ ਕਿਲ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤਦਾ ਸਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਰਾਘਵ। ਤਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਮ ਤਪੋऽਤਪ੍ਯਤ ਤਾਪਸੀ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਯਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਦੈਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਰਾਘਵ। ਉਥੇ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਔਰਤ ਨੇ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿਪਾਨਾਨਿਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਭੁਕਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਬਲਾਃ ਸਨ੍ਤਸ੍ਤਯੋਕ੍ਤੇਨ ਪਥਾ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਖਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਪਏ।
ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮਾਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ। ਸਮੀਪੇ ਸਹ੍ਯਮਲਯੌ ਦਰ੍ਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸਹਿਆ ਤੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਦਰਦੁਰ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਮਲਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਕਵਿषਣ੍ਣਾ ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਖਿਨ੍ਨਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਵੇਖਿਆ। ਅਸੀਂ ਹਤਾਸ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨੇਕਸ਼ਤਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਮਹੋਦਧਿਮ੍। ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਝषਾਵਾਸਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਮੱਛ, ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਨਸ਼ਨਸਂਕਲ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਸੀਨਾ ਵਯਂ ਤਦਾ। ਤਤਃ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਗृਧ੍ਰਸ੍ਯ ਜਟਾਯੋਰਭਵਤ੍ਕਥਾ
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗ੍ਰਿਧਰ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਆਈ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਮ ਵੈਨਤਿਯੇਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭੈਬੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਪੰਛੀ।
ਸੋऽਸ੍ਮਾਨਤਰ੍ਕਯਦ੍ਭੋਕ੍ਤੁਮਥਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭੋਃ ਕ ਏष ਮਮ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜਟਾਯੋਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਥਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਸਂਪਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਖਗਾਧਿਪਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਰੂਢਾਵਾਵਾਮਦਿਤ੍ਯਸਤ੍ਪਦਮ੍
ਮੈਂ ਸੰਪਾਤੀ ਹਾਂ, ਜਟਾਯੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਆਪਸੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉੱਡ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸੀ।