ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ ਦੇਵਕ੍ਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਆਂ ਚ ਯੋषਿਤਃ। ਸਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚਾਪਿ ਯੋषਿਤਃ। `ਤਾਸਾਮਦ੍ਯਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਮੇ ਭਵੋਤ੍ਤਮਾ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੀ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਜ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਪਿਸ਼ਾਚੀਨਾਂ ਕੋਟ੍ਯੋ ਮੇ ਵਚਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਦ੍ਵਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪੁਰੁषਾਦਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਚੌਦਾਂ ਕਰੋੜ ਪਿਸਾਚਣਾਂ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ; ਦੋ ਗੁਣਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਹਨ।
ਤਤੋ ਮੇ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਯੇ ਮਦ੍ਵਚਨਕਾਰਿਣਃ। ਕੇਚਿਦੇਵ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਯਕਸ਼ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਨੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗਨ੍ਦਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ਭਦ੍ਰੇ ਮਾਮਾਪਾਨਗਤਂ ਸਦਾ। ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਾਮੋਰੁ ਯਥੈਵ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮਮ
ਭਲੀਏ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ ਤੰਗ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਮਪਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਰਵਸੋ ਮੁਨੇਃ। ਪਞ੍ਚਮੋ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਮਿਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਯਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਰਵਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ; ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਪਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਯਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਸ੍ਯਤਥੈਵ ਮਮ ਭਾਮਿਨਿ
ਭਲੀਏ, ਦਿਵਿਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਯਤਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵਨਵਾਸਕृਤਂ ਤਵ। ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਥਾ ਮਣ੍ਡੋਦਰੀਤਥਾ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਮ ਘਟ ਜਾਂ। ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਡੋਦਰੀ ਮੇਰੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੇਨ ਵੈਦੇਹੀ ਪਰਿਵृਤ੍ਯ ਸੁਭਾਨਨਾ। ਤृਣਮਨਤਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾਤਮੁਵਾਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਹਿਆ।
ਅਸ਼ਿਵੇਨਾਤਿਵਾਮੋਰੂਰਜਸ੍ਰਂ ਨੇਤ੍ਰਵਾਰਿਣਾ। ਸ੍ਤਨਾਵਪਤਿਤੌ ਬਾਲਾ ਸਂਹਤਾਵਭਿਵਰ੍षਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪੱਟ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਰੁਕਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਰੋਈ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯਕਥਂਚਿਤ੍ਸਾ ਵਿषਾਦਾਦਤਿਮੋਹਿਤਾ'। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਵੈਦੇਹੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪਈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਹिम्मਤ ਕਰ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਸਕृਦ੍ਵਦਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਵਿषਾਦਯੁਕ੍ਤਮੇਤਤ੍ਤੇ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮਭਾਗ੍ਯਯਾ। ਤਦ੍ਭਦ੍ਰਮੁਖ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾਨਸਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ; ਮੈਂ, ਨਸੀਬ ਮਾਰੀ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਹ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲੈ।
ਪਰਦਾਰਾऽਸ੍ਮ੍ਯਲਭ੍ਯਾ ਚ ਸਤਤਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਨ ਚੈਵੌਪਯਿਕੀ ਭਾਰ੍ਯ ਮਾਨੁषੀ ਤਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਮਿਲਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਵਿਵਸ਼ਾਂ ਧਰ੍षਯਿਤ੍ਵਚ ਕਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਨ ਚ ਪਾਲਯਸੇ ਧਰ੍ਮਂ ਲੋਕਪਾਲਸਮਃ ਕਥਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਲਾਚਾਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਬਰ ਕਰੇਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ? ਜੇ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਖੁਦ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਜਰਾਜਂ ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਨ੍ਕਥਂ ਤ੍ਵਿਹ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰੁਦਤ੍ਸੀਤਾ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤੀ ਪਯੋਧਰੌ। ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਂ ਚ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਮੁਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਵਾਸਸਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਰੋਈ, ਉਸਦੇ ਸਿਨੇ ਕੰਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਤਲਾ ਸਰੀਰ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰੁਦਤ੍ਯਾ ਭਾਮਿਤ੍ਯਾ ਦੀਰ੍ਘਾ ਵੇਣੀ ਸੁਸਯਤਾ। ਦਦृਸ਼ੇ ਸ੍ਵਸਿਤਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਕਾਲੀ ਵ੍ਯਾਲੀਵ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਜੀਵ ਦੀ ਲੰਮੀ, ਚੰਗੀ ਗੁੰਥੀ ਹੋਈ ਕਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟੀ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਕਾਲੀ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਪੈ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੀਤਯੋਕ੍ਤਂ ਸੁਨਿषੁਰਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋऽਪਿਦੁਰ੍ਮੇਧਾਃ ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਸੀਤਾ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਇਨਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਠੋਰ ਮਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਾਮਮਙ੍ਗਨਿ ਮੇ ਸੀਤੇ ਦੁਨੋਤੁ ਮਕਰਧ੍ਵਜਃ। ਨਤ੍ਵਾਮਕਾਮਾਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਸਮੇਪ੍ਯੇ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਂ
ਜੇ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ, ਸੀਤੇ; ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਛੂਹਾਂਗਾ।
ਕਿਂਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਯਾਪਿਮਾਨੁषਮ੍। ਆਹਾਰਭੂਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਰਾਮਮੇਵਾਨੁਰੁਧ੍ਯਸੇ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਅੱਜ ਵੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹਦੀ ਹੈਂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਮਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਭਿਮਤਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸਰਦਾਰ ਉਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾਵੈਦੇਹੀ ਸ਼ੋਕਕਸ਼ਿਂਤਾ। ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਤ੍ਰਿਜਟਯਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਦਾ
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵੈਦੇਹੀ, ਦੁਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪਈ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਰਾਘਵਃ ਸਹਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤਃ। ਵਸਨਮਾਲ੍ਯਵਤਃ ਪृष੍ਠੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਮਲਂ ਨਭਃ
ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਮਾਲਯਵਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਨਿਰਮਲ ਆਕਾਸ਼ ਵੇਖਿਆ।
ਸਦृष੍ਟ੍ਵਾਵਿਮਲੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਸ਼ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਾਭਿਰਨੁਯਾਨ੍ਤਮਮਿਤ੍ਰਹਾ
ਸਾਫ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੰਨ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਪਰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕੁਮੁਦੋਤ੍ਪਲਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਾਯ ਵਾਯੁਨਾ। ਮਹੀਧਰਸ੍ਥਃ ਸ਼ੀਤੇਨ ਸਹਸਾਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ
ਹਵਾ, ਕੁਮੁਦ, ਉਤਪਲ ਤੇ ਪਦਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਜਗਾਇਆ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵੀਰਮਭ੍ਯਭਾषਤ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ। ਸੀਤਾਂ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ ਯਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਧਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਸਵੇਰੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬੰਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗਚ੍ਛ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਜਾਨੀਹਿ ਕਿष੍ਕਿਂਦਾਯਾਂ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਧਰ੍ਮੇषੁ ਕृਤਘ੍ਨਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਜਾ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੱਭ; ਉਹ ਜੋ ਲੋਕੀ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿਚ ਲਾਪਰਵਾਹ, ਅਪ੍ਰਤੀਕਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਚਤੁਰ ਹੈ।
ਯੋਸੌ ਕੁਲਾਧਮੋ ਮੂਢੋ ਮਯਾ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਚਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਗੋਪੁਚ੍ਛਾ ਯਮृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭਜਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਮੂਰਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰਾਜ ਵਿਚ ਬੈਠਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਰੀਛ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਨਿਹਤੋ ਬਾਲੀ ਮਯਾ ਰਘੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ। ਤ੍ਵਯਾ ਸਹਮਹਾਬਾਹੋ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧੋਪਵਨੇ ਤਦਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ—
ਕृਤਘ੍ਨਂ ਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਾਨਰਾਪਸ਼ਦਂ ਭੁਵਿ। ਯੋ ਮਾਮੇਵਂਗਤੋ ਮੂਢੋ ਨ ਜਾਨੀਤੇऽਦ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪ੍ਰਤੀਕਾਰੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ।
ਅਸੌ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਜਾਨੀਤੇ ਸਮਯਪ੍ਰਤਿਪਾਲਨਮ੍। ਕृਤੋਪਕਾਰਂ ਮਾਂ ਨੂਨਮਵਮਤ੍ਯਾਲ੍ਪਯਾ ਧਿਯਾ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਉਹ ਛੋਟੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਭਲਾ ਕੀਤਾ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।