ਸੀਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੋऽਹਂਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਮਮ ਲਙ੍ਕਾਪੁਰੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਰਮ੍ਯਾ ਪਾਰੇ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਸੀਤਾ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਕਾ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਨਰਨਾਰੀषੁ ਸ਼ੋਭਿष੍ਯਸਿ ਮਯਾ ਸਹ। ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਤਾਪਸਂ ਤ੍ਯਜ ਰਾਘਵਮ੍
ਉਥੇ, ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਮਕਵੇਂਗੀ; ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਥ ਜਾਨਕੀ। ਪਿਧਾਯ ਕਰ੍ਣੌ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲ।'
ਪ੍ਰਪਤੇਦ੍ਦ੍ਯੌਃ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਪृਥਿਵੀ ਸ਼ਕਲੀਭਵੇਤ੍। `ਸ਼ੁष੍ਯੇਤ੍ਤੋਯਨਿਧੌ ਤੋਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਤਾਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਆਸਮਾਨ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਧਰਤੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਚੰਦ ਆਪਣੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਛੱਡ ਦੇ—
ਉष੍ਣਾਂਸ਼ੁਤ੍ਵਮਥੋ ਜਹ੍ਯਾਦਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵਹ੍ਨਿਰੁष੍ਣਤਾਮ੍'। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਭਜੇਨ੍ਨਾਹਂ ਤ੍ਯਜੇਯਂਰਘੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਚਾਹੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਅੱਗ ਆਪਣਾ ਤਾਪ ਛੱਡ ਦੇ, ਠੰਡੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਮੈਂ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੀ।
ਕਥਂ ਹਿ ਭਿਨ੍ਨਕਰਟਂ ਪਦ੍ਮਿਨਂ ਵਨਗੋਚਰਮ੍। ਉਪਸ੍ਥਾਯ ਮਹਾਨਾਗਂ ਕਰੇਣੁਃ ਸੂਕਰਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹਾਥਣ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕਮਲ-ਪੋਖਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਅਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕਥਂ ਹਿ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਾਧ੍ਵੀਕਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਮਾਧਵੀਮ੍। ਲੋਭਂ ਸੌਵੀਰਕੇ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਾਰੀ ਕਾਚਿਦਿਤਿ ਸ੍ਮਰੇਃ
ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਔਰਤ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ, ਖੱਟੀ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖ।
ਇਤਿ ਸਾ ਤਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤਃ। ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਮਾਣੌष੍ਠੀ ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨਾ ਕਰੌ ਮੁਹੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਕੰਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਮਧਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਯਤ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਿਤ੍ਵਾਤੁ ਰੂਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸ੍ਵਰੇਣ ਗਤਚੇਤਨਾਮ੍। ਮੂਰ੍ਧਜੇषੁ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਰੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਡਾਂਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉੱਤੇ ਚੁਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਗृਧ੍ਰੋ ਜਟਾਯੁਰ੍ਗਿਰਿਗੋਚਰਃ। ਰੁਦਤੀਂ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਹਿਯਮਾਣਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਗਿੱਧ ਜਟਾਯੁ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ 'ਰਾਮਾ, ਰਾਮਾ!' ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਮਲਿਨਵਾਸਸਮ੍। ਮਣਿਸ਼ੇषਾਭ੍ਯਲਂਕਾਰਾਂ ਰੁਦਤੀਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਪਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੀ, ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਕੁਝ ਬਚੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਰੋ ਰਹੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਵਫਾਦਾਰ ਔਰਤ—
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰੁਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਸਮਾਸੀਨਾਂ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਰਾਵਣਃਕਾਮਬਾਣਾਰ੍ਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਪਸਸਰ੍ਪ ਚ
ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਕਿਂਪੁਰੁषੈਰ੍ਯੁਧਿ। ਅਜਿਤੋਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਯਯੌ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਪੀਡਿਤਃ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਕਿੰਪੁਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਸੋਗ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਸੁਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਮੁਕੁਟੋ ਵਸਨ੍ਤ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਮੋਤੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ, ਵਿਅਕਤ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਸੰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਨ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸਦृਸ਼ੋਯਤ੍ਨਾਦਪਿ ਵਿਭੂषਿਤਃ। ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਚੈਤ੍ਯਦ੍ਰੁਮਵਦ੍ਭੂषਿਤੋऽਪਿ ਭਯਂਕਰਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ਼ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਾਯਾਃ ਸਮੀਪੇ ਰਜਨੀਚਰਃ। ਦਦृਸ਼ੇ ਰੋਹਿਣੀਮੇਤ੍ਯ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰ ਇਵ ਗ੍ਰੈਹਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਿਆ।
ਸ ਤਾਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਪੁष੍ਪਕੇਤੁਸ਼ਰਾਹਤਃ। ਇਦਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਰੌਹੀਮਿਵਾਬਲਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ, ਡਰਾਈ ਹੋਈ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਕੰਬਦੀ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸੀਤੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤਾਵਤ੍ਕृਤੋਭਰ੍ਤੁਰਨੁਗ੍ਰਹਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪਰਿਕਰ੍ਮ ਤੇ
ਸੀਤੇ, ਪਤੀ ਲਈ ਹੁਣ ਤਕ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਕਾਫੀ ਹੈ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਪਤਲੀ ਬਦਨ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਵਾ ਲੈ।
ਭਜਸ੍ਵਮਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਾ। ਭਵਮੇ ਸਰ੍ਵਨਾਰੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਸੋਹਣੀ, ਮਹਿੰਗੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਲੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾ, ਚੰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ।
ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ ਦੇਵਕ੍ਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਆਂ ਚ ਯੋषਿਤਃ। ਸਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚਾਪਿ ਯੋषਿਤਃ। `ਤਾਸਾਮਦ੍ਯਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਮੇ ਭਵੋਤ੍ਤਮਾ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੀ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਜ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਪਿਸ਼ਾਚੀਨਾਂ ਕੋਟ੍ਯੋ ਮੇ ਵਚਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਦ੍ਵਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪੁਰੁषਾਦਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਚੌਦਾਂ ਕਰੋੜ ਪਿਸਾਚਣਾਂ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ; ਦੋ ਗੁਣਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਹਨ।
ਤਤੋ ਮੇ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਯੇ ਮਦ੍ਵਚਨਕਾਰਿਣਃ। ਕੇਚਿਦੇਵ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਯਕਸ਼ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਨੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗਨ੍ਦਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ਭਦ੍ਰੇ ਮਾਮਾਪਾਨਗਤਂ ਸਦਾ। ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਾਮੋਰੁ ਯਥੈਵ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮਮ
ਭਲੀਏ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ ਤੰਗ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਮਪਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਰਵਸੋ ਮੁਨੇਃ। ਪਞ੍ਚਮੋ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਮਿਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਯਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਰਵਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ; ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਪਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਯਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਸ੍ਯਤਥੈਵ ਮਮ ਭਾਮਿਨਿ
ਭਲੀਏ, ਦਿਵਿਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਯਤਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵਨਵਾਸਕृਤਂ ਤਵ। ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਯਥਾ ਮਣ੍ਡੋਦਰੀਤਥਾ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਮ ਘਟ ਜਾਂ। ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਡੋਦਰੀ ਮੇਰੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੇਨ ਵੈਦੇਹੀ ਪਰਿਵृਤ੍ਯ ਸੁਭਾਨਨਾ। ਤृਣਮਨਤਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾਤਮੁਵਾਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਹਿਆ।
ਅਸ਼ਿਵੇਨਾਤਿਵਾਮੋਰੂਰਜਸ੍ਰਂ ਨੇਤ੍ਰਵਾਰਿਣਾ। ਸ੍ਤਨਾਵਪਤਿਤੌ ਬਾਲਾ ਸਂਹਤਾਵਭਿਵਰ੍षਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪੱਟ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਰੁਕਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਰੋਈ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯਕਥਂਚਿਤ੍ਸਾ ਵਿषਾਦਾਦਤਿਮੋਹਿਤਾ'। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਵੈਦੇਹੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪਈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਹिम्मਤ ਕਰ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।