ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਰੁਦਤੀ ਪਰ੍ਯਸ਼ਙ੍ਕਤ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਹਤਾ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਾਰਿਤ੍ਰਭੂषਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਰੋਈ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸਾ ਤਂ ਪਰੁषਮਾਰਬ੍ਧਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਨੈष ਕਾਮੋ ਭਵੇਨ੍ਮੂਢ ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਹृਦਾ
ਉਹ ਸਚੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ: 'ਮੂਰਖ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਅਪ੍ਯਹਂਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਹਨ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਪਤੇਯਂ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇਯਂ ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵਾਂ, ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਕੁਦ ਜਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂ,
ਰਾਮਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮੁਤ੍ਸੁਜ੍ਯਨ ਤ੍ਵਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਨਿਹੀਨਮੁਪਤਿष੍ਠੇਯਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੀ ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਕਂ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘਣ ਕਦੇ ਗਿੱਦੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਏਤਾਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਰਾਘ੍ਨਵ। ਪਿਧਾਯਕਰ੍ਣੌ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਯੇਨ ਰਾਘਵਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਸਚਾਈ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਦਂਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਸਸਾਰ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਅਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਵਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ; ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਧੀਆ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਅਭਵ੍ਯੋ ਭਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਭਸ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨ ਇਵਾਨਲਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਰ ਮੰਦ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੋ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਆ ਗਿਆ।
ਯਤਿਵੇਪਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਜਿਹੀਰ੍षੁਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। `ਉਪਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਵਣਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਹ ਯਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਵਿਦੇਹੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸਾ ਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਅਵਮਤ੍ਯਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕਾਮੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗਾ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ।
ਸੀਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੋऽਹਂਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਮਮ ਲਙ੍ਕਾਪੁਰੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਰਮ੍ਯਾ ਪਾਰੇ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਸੀਤਾ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਕਾ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਨਰਨਾਰੀषੁ ਸ਼ੋਭਿष੍ਯਸਿ ਮਯਾ ਸਹ। ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਤਾਪਸਂ ਤ੍ਯਜ ਰਾਘਵਮ੍
ਉਥੇ, ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਮਕਵੇਂਗੀ; ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਥ ਜਾਨਕੀ। ਪਿਧਾਯ ਕਰ੍ਣੌ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲ।'
ਪ੍ਰਪਤੇਦ੍ਦ੍ਯੌਃ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਪृਥਿਵੀ ਸ਼ਕਲੀਭਵੇਤ੍। `ਸ਼ੁष੍ਯੇਤ੍ਤੋਯਨਿਧੌ ਤੋਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਤਾਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਆਸਮਾਨ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਧਰਤੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਚੰਦ ਆਪਣੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਛੱਡ ਦੇ—
ਉष੍ਣਾਂਸ਼ੁਤ੍ਵਮਥੋ ਜਹ੍ਯਾਦਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵਹ੍ਨਿਰੁष੍ਣਤਾਮ੍'। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਭਜੇਨ੍ਨਾਹਂ ਤ੍ਯਜੇਯਂਰਘੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਚਾਹੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਅੱਗ ਆਪਣਾ ਤਾਪ ਛੱਡ ਦੇ, ਠੰਡੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਮੈਂ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੀ।
ਕਥਂ ਹਿ ਭਿਨ੍ਨਕਰਟਂ ਪਦ੍ਮਿਨਂ ਵਨਗੋਚਰਮ੍। ਉਪਸ੍ਥਾਯ ਮਹਾਨਾਗਂ ਕਰੇਣੁਃ ਸੂਕਰਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹਾਥਣ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕਮਲ-ਪੋਖਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਅਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕਥਂ ਹਿ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਾਧ੍ਵੀਕਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਮਾਧਵੀਮ੍। ਲੋਭਂ ਸੌਵੀਰਕੇ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਾਰੀ ਕਾਚਿਦਿਤਿ ਸ੍ਮਰੇਃ
ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਔਰਤ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ, ਖੱਟੀ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖ।
ਇਤਿ ਸਾ ਤਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤਃ। ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਮਾਣੌष੍ਠੀ ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨਾ ਕਰੌ ਮੁਹੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਕੰਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਮਧਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਯਤ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਿਤ੍ਵਾਤੁ ਰੂਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸ੍ਵਰੇਣ ਗਤਚੇਤਨਾਮ੍। ਮੂਰ੍ਧਜੇषੁ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਰੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਡਾਂਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉੱਤੇ ਚੁਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਗृਧ੍ਰੋ ਜਟਾਯੁਰ੍ਗਿਰਿਗੋਚਰਃ। ਰੁਦਤੀਂ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਹਿਯਮਾਣਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਗਿੱਧ ਜਟਾਯੁ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ 'ਰਾਮਾ, ਰਾਮਾ!' ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਮਲਿਨਵਾਸਸਮ੍। ਮਣਿਸ਼ੇषਾਭ੍ਯਲਂਕਾਰਾਂ ਰੁਦਤੀਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਪਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੀ, ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਕੁਝ ਬਚੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਰੋ ਰਹੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਵਫਾਦਾਰ ਔਰਤ—
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰੁਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਸਮਾਸੀਨਾਂ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਰਾਵਣਃਕਾਮਬਾਣਾਰ੍ਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਪਸਸਰ੍ਪ ਚ
ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਕਿਂਪੁਰੁषੈਰ੍ਯੁਧਿ। ਅਜਿਤੋਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਯਯੌ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਪੀਡਿਤਃ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਕਿੰਪੁਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਸੋਗ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਸੁਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਮੁਕੁਟੋ ਵਸਨ੍ਤ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਮੋਤੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ, ਵਿਅਕਤ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਸੰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਨ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸਦृਸ਼ੋਯਤ੍ਨਾਦਪਿ ਵਿਭੂषਿਤਃ। ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਚੈਤ੍ਯਦ੍ਰੁਮਵਦ੍ਭੂषਿਤੋऽਪਿ ਭਯਂਕਰਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ਼ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਾਯਾਃ ਸਮੀਪੇ ਰਜਨੀਚਰਃ। ਦਦृਸ਼ੇ ਰੋਹਿਣੀਮੇਤ੍ਯ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰ ਇਵ ਗ੍ਰੈਹਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਿਆ।
ਸ ਤਾਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਪੁष੍ਪਕੇਤੁਸ਼ਰਾਹਤਃ। ਇਦਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਰੌਹੀਮਿਵਾਬਲਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ, ਡਰਾਈ ਹੋਈ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਕੰਬਦੀ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸੀਤੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤਾਵਤ੍ਕृਤੋਭਰ੍ਤੁਰਨੁਗ੍ਰਹਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪਰਿਕਰ੍ਮ ਤੇ
ਸੀਤੇ, ਪਤੀ ਲਈ ਹੁਣ ਤਕ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਕਾਫੀ ਹੈ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਪਤਲੀ ਬਦਨ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਵਾ ਲੈ।
ਭਜਸ੍ਵਮਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਰਣਾਮ੍ਬਰਾ। ਭਵਮੇ ਸਰ੍ਵਨਾਰੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਸੋਹਣੀ, ਮਹਿੰਗੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਲੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾ, ਚੰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ।