ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਰਾਵਣਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਸਮਾਸੇਨੈਵ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੰਜ ਨਾਲ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਮਾਰੀਚਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸਮਾਸੇਨੈਵ ਰਾਵਣਮ੍। ਅਲਂ ਤੇ ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਬਾਣਵੇਗਂ ਹਿ ਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੋਢੁਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਵ੍ਰਜ੍ਯਾਯਾਂ ਹਿ ਮੇ ਹੇਤੁਃ ਸ ਏਵ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਖਮੇਤਤ੍ਤੇ ਕੇਨਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਤਿਆਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ?
ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਵਣਃ ਪਰਿਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍। ਅਕੁਰ੍ਵਤੋऽਸ੍ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਪਿ ਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੌਤ ਵੀ ਪੱਕੀ ਹੈ।"
ਮਰੀਚਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਮਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਯ ਯਨ੍ਮਤਮ੍
ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਦ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਮਾਰੀਚੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂਵਰਮ੍। ਕਿਂ ਤੇ ਸਾਹ੍ਯਾਂ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਵਸ਼ੋਪਿ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਿਹੜੀ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਚਾਹੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਗਚ੍ਛ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਲੋਭਯ। ਰਤ੍ਨਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰਤਨੂਰੁਹਃ
ਦਸ ਮੁੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੁਭਾ। ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਗ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ।"
ਧ੍ਰੁਵਂ ਸੀਤਾ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮਂ ਚੋਦਯਿष੍ਯਤਿ। ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਸੀਤਾ ਵਸ਼੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਕਹੇਗੀ। ਜਦ ਕਾਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਸੀਤਾ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਾਮਾਦਾਯਾਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤਤਃ ਸ ਨਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਯੋਗਾਦ੍ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰੇਤਤ੍ਸਾਹ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋਮਾਰੀਚਃ ਕृਤ੍ਵੋਦਕਮਥਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਵਣਂ ਪੁਰਤੋ ਯਾਨ੍ਤਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਦ੍ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਮੁਭੌ ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਯਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮੁਣ੍ਡਃ ਕੁਣ੍ਡੀਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡਧृਤ੍। ਮृਗਸ਼੍ਚਭੂਤ੍ਵਾਮਾਰੀਚਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮੁਪਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਯਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ—ਮੂੰਡਾ, ਕਮੰਡਲ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲਾ। ਮਰੀਚਾ ਹਿਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਥਾਂ 'ਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਾਰੀਚੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਮृਗਰੂਪਧृਤ੍। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਾ ਰਾਮਂ ਵਿਧਿਚੋਦਿਤਾ
ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭਜਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਰਾਮਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮृਗਲਿਪ੍ਸਯਾ
ਰਾਮ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੁਰੰਤ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਧਨ੍ਵੀ ਬਦ੍ਧਤੂਣੀਰਃ ਖਙ੍ਗਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਅਨ੍ਵਧਾਵਨ੍ਮृਗਂ ਰਾਮੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਾਰਾਮृਗਂ ਯਥਾ
ਧਨੁਸ਼, ਤੂਣੀਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਤਾਰਾ ਹਿਰਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੋऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵ੍ਰਜਨ੍। ਚਕਰ੍ष ਮਹਦਧ੍ਵਾਨਂ ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਵੁਬੁਧੇ ਤਤਃ
ਰਾਖਸ਼ਸ ਕਦੇ ਲੁਕਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਦਿਖਦਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ; ਪਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨਵਾਨ੍। ਅਮੋਘਂ ਸ਼ਰਮਾਦਾਯ ਜਘਾਨ ਮृਗਰੂਪਿਣਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਅਟੱਲ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਿਰਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਮਵਾਣਾਭਿਹਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਵਰਂ ਤਦਾ। ਹਾ ਸੀਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤ੍ਯੇਵਂ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰੇਣ ਹ
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਬੁਲਾਇਆ, "ਹਾਏ ਸੀਤੇ! ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ!" ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਸ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਕਰੁਣਾਂ ਗਿਰਮ੍। ਸਾਪ੍ਰਾਪਤਤ੍ਤਤਃ ਸੀਤਾ ਤਾਮੁਵਾਚਾਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਰੁਣ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੀਤਾ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਲਂ ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਯਾ ਭੀਰੁ ਕੋ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਤਿ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਰਾਮਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀ ਡਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਡਰਪੋਕ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੌਣ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਥੋੜੀ ਦੇਰ 'ਚ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇਂਗੀ, ਹੱਸਦੀ ਸੀਤੇ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਰੁਦਤੀ ਪਰ੍ਯਸ਼ਙ੍ਕਤ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਹਤਾ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਾਰਿਤ੍ਰਭੂषਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਰੋਈ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸਾ ਤਂ ਪਰੁषਮਾਰਬ੍ਧਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਨੈष ਕਾਮੋ ਭਵੇਨ੍ਮੂਢ ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਹृਦਾ
ਉਹ ਸਚੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ: 'ਮੂਰਖ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਅਪ੍ਯਹਂਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਹਨ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਪਤੇਯਂ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇਯਂ ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵਾਂ, ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਕੁਦ ਜਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂ,
ਰਾਮਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮੁਤ੍ਸੁਜ੍ਯਨ ਤ੍ਵਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਨਿਹੀਨਮੁਪਤਿष੍ਠੇਯਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੀ ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਕਂ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘਣ ਕਦੇ ਗਿੱਦੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਏਤਾਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਰਾਘ੍ਨਵ। ਪਿਧਾਯਕਰ੍ਣੌ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਯੇਨ ਰਾਘਵਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਸਚਾਈ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਦਂਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਸਸਾਰ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਅਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਵਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ; ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਧੀਆ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਅਭਵ੍ਯੋ ਭਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਭਸ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨ ਇਵਾਨਲਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਰ ਮੰਦ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੋ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਆ ਗਿਆ।
ਯਤਿਵੇਪਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਜਿਹੀਰ੍षੁਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। `ਉਪਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਵਣਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਹ ਯਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਵਿਦੇਹੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸਾ ਤਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਅਵਮਤ੍ਯਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕਾਮੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗਾ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ।