ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਭਗਿਨੀ ਰਾਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਖਰਦੂषਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ: ਰਾਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਖਰ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਹਾਰ।
ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤਿਵਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਾਰੀਚਂ ਮਨਸਾਗਮਤ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣੀ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਕਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਾਰੀਚਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯਤਤਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਸਾਗਰਂ ਲਵਣਾਕਰਮ੍। ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਰਾਜਾ ਵਿਧਾਯ ਨਗਰੇ ਵਿਧਿਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਕੂਟਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਾਲਪਰ੍ਵਤਮੇਵ ਚ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਕਰਾਵਾਸਂ ਗਮ੍ਭੀਰੋਦਂ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕਾਲਾ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਮਕਰਾਂ ਦੇ ਵਸੇ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਤੀਤ੍ਯਾਥ ਗੋਕਰ੍ਣਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਦਯਿਤਂ ਸ੍ਤਾਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੋਕਰਨ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਾਰੀਚਂ ਪੂਰ੍ਵਾਮਾਤ੍ਯਂ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਪੁਰਾ ਰਾਮਭਯਾਦੇਵ ਤਾਪਸਂ ਪ੍ਰਿਯਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਵਣ ਮਾਰੀਚਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਿਆਂ ਤਪਸੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਾਰੀਚਸ੍ਤ੍ਵਥ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਮਾਗਤਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਕਾਰੈਃ ਫਲਮੂਲਾਦਿਭਿਸ੍ਤਤਃ
ਮਾਰੀਚਾ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਹੜਬੜਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਫਲ, ਮੂਲ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚੈਨਮਾਸੀਨਮਨ੍ਵਾਸੀਨਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਮ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਮਾਰੀਚਾ ਵੀ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਤੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਨ੍ਵਰ੍ਣਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਪੁਰੇ ਤਵ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਜਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਤੇਰਾ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਕੀ ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਕਿਮਿਹਾਗਮਨੇ ਚਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ? ਜੇਹੀ ਵੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸਮਝ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਰਾਵਣਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਸਮਾਸੇਨੈਵ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੰਜ ਨਾਲ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਮਾਰੀਚਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸਮਾਸੇਨੈਵ ਰਾਵਣਮ੍। ਅਲਂ ਤੇ ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਬਾਣਵੇਗਂ ਹਿ ਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੋਢੁਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਵ੍ਰਜ੍ਯਾਯਾਂ ਹਿ ਮੇ ਹੇਤੁਃ ਸ ਏਵ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਖਮੇਤਤ੍ਤੇ ਕੇਨਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਤਿਆਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ?
ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਵਣਃ ਪਰਿਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍। ਅਕੁਰ੍ਵਤੋऽਸ੍ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਪਿ ਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੌਤ ਵੀ ਪੱਕੀ ਹੈ।"
ਮਰੀਚਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਮਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਯ ਯਨ੍ਮਤਮ੍
ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਦ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਮਾਰੀਚੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂਵਰਮ੍। ਕਿਂ ਤੇ ਸਾਹ੍ਯਾਂ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਵਸ਼ੋਪਿ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਿਹੜੀ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਚਾਹੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਗਚ੍ਛ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਲੋਭਯ। ਰਤ੍ਨਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰਤਨੂਰੁਹਃ
ਦਸ ਮੁੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੁਭਾ। ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਗ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ।"
ਧ੍ਰੁਵਂ ਸੀਤਾ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮਂ ਚੋਦਯਿष੍ਯਤਿ। ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਸੀਤਾ ਵਸ਼੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਕਹੇਗੀ। ਜਦ ਕਾਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਸੀਤਾ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਾਮਾਦਾਯਾਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤਤਃ ਸ ਨਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਯੋਗਾਦ੍ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰੇਤਤ੍ਸਾਹ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋਮਾਰੀਚਃ ਕृਤ੍ਵੋਦਕਮਥਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਵਣਂ ਪੁਰਤੋ ਯਾਨ੍ਤਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਦ੍ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਮੁਭੌ ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤੁ ਯਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮੁਣ੍ਡਃ ਕੁਣ੍ਡੀਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡਧृਤ੍। ਮृਗਸ਼੍ਚਭੂਤ੍ਵਾਮਾਰੀਚਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮੁਪਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਯਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ—ਮੂੰਡਾ, ਕਮੰਡਲ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲਾ। ਮਰੀਚਾ ਹਿਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਥਾਂ 'ਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਾਰੀਚੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਮृਗਰੂਪਧृਤ੍। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਾ ਰਾਮਂ ਵਿਧਿਚੋਦਿਤਾ
ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭਜਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਰਾਮਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮृਗਲਿਪ੍ਸਯਾ
ਰਾਮ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੁਰੰਤ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਧਨ੍ਵੀ ਬਦ੍ਧਤੂਣੀਰਃ ਖਙ੍ਗਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਅਨ੍ਵਧਾਵਨ੍ਮृਗਂ ਰਾਮੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਾਰਾਮृਗਂ ਯਥਾ
ਧਨੁਸ਼, ਤੂਣੀਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਤਾਰਾ ਹਿਰਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੋऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵ੍ਰਜਨ੍। ਚਕਰ੍ष ਮਹਦਧ੍ਵਾਨਂ ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਵੁਬੁਧੇ ਤਤਃ
ਰਾਖਸ਼ਸ ਕਦੇ ਲੁਕਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਦਿਖਦਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ; ਪਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨਵਾਨ੍। ਅਮੋਘਂ ਸ਼ਰਮਾਦਾਯ ਜਘਾਨ ਮृਗਰੂਪਿਣਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਅਟੱਲ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਿਰਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਰਾਮਵਾਣਾਭਿਹਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਵਰਂ ਤਦਾ। ਹਾ ਸੀਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤ੍ਯੇਵਂ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰੇਣ ਹ
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਬੁਲਾਇਆ, "ਹਾਏ ਸੀਤੇ! ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ!" ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਸ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਕਰੁਣਾਂ ਗਿਰਮ੍। ਸਾਪ੍ਰਾਪਤਤ੍ਤਤਃ ਸੀਤਾ ਤਾਮੁਵਾਚਾਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਰੁਣ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੀਤਾ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਲਂ ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਯਾ ਭੀਰੁ ਕੋ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਤਿ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਰਾਮਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀ ਡਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਡਰਪੋਕ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੌਣ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਥੋੜੀ ਦੇਰ 'ਚ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇਂਗੀ, ਹੱਸਦੀ ਸੀਤੇ।"