ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾਕृਤਮ੍। ਖਰੇਣਾਸੀਨ੍ਮਹਦ੍ਵੈਰਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨਨਿਵਾਸਿਨਾ
ਉਥੇ ਰਾਮ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀ ਖਰ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਵੈਰਤਾ ਹੋ ਗਈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਤੁ ਰਾਘਵੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਘਾਨ ਭੁਵਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੂषਣਂ ਚ ਸ੍ਵਰਂ ਚੈਵਨਿਹਤ੍ਯ ਸੁਮਹਾਬਲੌ। ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਪੁਨਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਰਣ੍ਯਂ ਸ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਸਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਪੁਨਃ। ਯਯੌ ਨਿਕृਤ੍ਤਨਾਸੋष੍ਠੀ ਲਙ੍ਕਾਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼ੂਰਨਖਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੇ ਹੋਠ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤੋ ਰਾਵਣਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਦੁਃਖਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ। ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਰੁਧਿਰਾਨਨਾ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਕੋਲ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਆਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਰਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਵਿਕृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਸਨਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤਾਨੁਪਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਦਾ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਰੁੱਸਿਆ।
ਸ੍ਵਾਨਮਾਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯਾਥ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਤਾਮੁਵਾਚ ਸਃ। ਕੇਨਾਸ੍ਯੇਵਂ ਕृਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਮਾਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਵਮਤ੍ਯ ਚ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜ ਕੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ?'
ਕਃ ਸ਼ੂਲਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸੇਵਤੇ। ਕਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਗ੍ਨਿਮਾਧਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਃ ਸ੍ਵਪਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਕੌਣ ਤੇਜ਼ ਭਾਲਾ ਲੱਭ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਰੱਖ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਹੈ?
ਆਸ਼ੀਵਿषਂ ਘੋਰਤਰਂ ਪਾਦੇਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਤੀਹ ਕਃ। ਸਿਂਹਂ ਕੇਸਰਿਣਂ ਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਥੇ ਕੌਣ ਪੈਰ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਚੁਭ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇਜਸੋऽਰ੍ਚਿषਃ। ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਦਹ੍ਯਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੇਵ ਸ੍ਵਰਨ੍ਧ੍ਰਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਜ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਫੁੱਟਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਭਗਿਨੀ ਰਾਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਖਰਦੂषਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ: ਰਾਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਖਰ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਹਾਰ।
ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤਿਵਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਧਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਾਰੀਚਂ ਮਨਸਾਗਮਤ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣੀ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਉਕਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਾਰੀਚਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯਤਤਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਸਾਗਰਂ ਲਵਣਾਕਰਮ੍। ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਰਾਜਾ ਵਿਧਾਯ ਨਗਰੇ ਵਿਧਿਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਕੂਟਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਾਲਪਰ੍ਵਤਮੇਵ ਚ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਕਰਾਵਾਸਂ ਗਮ੍ਭੀਰੋਦਂ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕਾਲਾ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਮਕਰਾਂ ਦੇ ਵਸੇ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਤੀਤ੍ਯਾਥ ਗੋਕਰ੍ਣਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਦਯਿਤਂ ਸ੍ਤਾਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੋਕਰਨ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਾਰੀਚਂ ਪੂਰ੍ਵਾਮਾਤ੍ਯਂ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਪੁਰਾ ਰਾਮਭਯਾਦੇਵ ਤਾਪਸਂ ਪ੍ਰਿਯਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਵਣ ਮਾਰੀਚਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਿਆਂ ਤਪਸੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਾਰੀਚਸ੍ਤ੍ਵਥ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਮਾਗਤਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਕਾਰੈਃ ਫਲਮੂਲਾਦਿਭਿਸ੍ਤਤਃ
ਮਾਰੀਚਾ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਹੜਬੜਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਫਲ, ਮੂਲ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚੈਨਮਾਸੀਨਮਨ੍ਵਾਸੀਨਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਮ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਮਾਰੀਚਾ ਵੀ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਤੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਨ੍ਵਰ੍ਣਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਪੁਰੇ ਤਵ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਜਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਤੇਰਾ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਕੀ ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਕਿਮਿਹਾਗਮਨੇ ਚਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਕृਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ? ਜੇਹੀ ਵੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸਮਝ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਰਾਵਣਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਸਮਾਸੇਨੈਵ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੰਜ ਨਾਲ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਮਾਰੀਚਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸਮਾਸੇਨੈਵ ਰਾਵਣਮ੍। ਅਲਂ ਤੇ ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਮਾਰੀਚਾ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਬਾਣਵੇਗਂ ਹਿ ਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੋਢੁਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਵ੍ਰਜ੍ਯਾਯਾਂ ਹਿ ਮੇ ਹੇਤੁਃ ਸ ਏਵ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਖਮੇਤਤ੍ਤੇ ਕੇਨਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਤਿਆਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ?
ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਵਣਃ ਪਰਿਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍। ਅਕੁਰ੍ਵਤੋऽਸ੍ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਪਿ ਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੌਤ ਵੀ ਪੱਕੀ ਹੈ।"
ਮਰੀਚਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਮਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਯ ਯਨ੍ਮਤਮ੍
ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਦ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਮਾਰੀਚੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂਵਰਮ੍। ਕਿਂ ਤੇ ਸਾਹ੍ਯਾਂ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਵਸ਼ੋਪਿ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਿਹੜੀ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਚਾਹੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਗਚ੍ਛ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਲੋਭਯ। ਰਤ੍ਨਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰਤਨੂਰੁਹਃ
ਦਸ ਮੁੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੁਭਾ। ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਗ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ।"
ਧ੍ਰੁਵਂ ਸੀਤਾ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮਂ ਚੋਦਯਿष੍ਯਤਿ। ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਸੀਤਾ ਵਸ਼੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਕਹੇਗੀ। ਜਦ ਕਾਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਸੀਤਾ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਾਮਾਦਾਯਾਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤਤਃ ਸ ਨਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਯੋਗਾਦ੍ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰੇਤਤ੍ਸਾਹ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋਮਾਰੀਚਃ ਕृਤ੍ਵੋਦਕਮਥਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਵਣਂ ਪੁਰਤੋ ਯਾਨ੍ਤਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਰੀਚਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।