ਅਦ੍ਯ ਕੈਕੇਯਿ ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇ ਖ੍ਯਾਪਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਛਨ੍ਨੋ ਦਸ਼ਤਿ ਦੁਰ੍ਭਗੇ
ਅੱਜ, ਕਈਕੇਈ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਾਹਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਲੁਕਿਆ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਡੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੇਨਸੀਬ।
ਸੁਭਗਾ ਖਲੁ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਕੁਤੋ ਹਿ ਤਵ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਰਾਜ੍ਯਭਾਕ੍
ਕੌਸਲਿਆ ਤਾਂ ਸਚਮੁਚ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ; ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਕਿਹੜੀ ਭਾਗਾਂ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗਾ?
ਸਾ ਤਦ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਵੇਦੀ ਵਿਲਗ੍ਨਮਧ੍ਯੇਨ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮੰਥਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਡਪ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਸਮਝ ਗਈ।
ਵਵਿਕ੍ਤੇ ਪਤਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਸਨ੍ਤੀਵ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਰਾਜਾਨਂ ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਵ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਲੱਗ ਥਾਂ 'ਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਸੁਚੱਜੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਝਿੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ 'ਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞ ਯਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਮਮੇਕਂ ਵਿਸृष੍ਟਵਾਨ੍। ਉਪਾਕੁਰੁष੍ਵ ਤਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚਸ੍ਵ ਸਂਕਟਾਤ੍। `ਤਦਦ੍ਯ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਵਰਂ ਵਰਦ ਭੂਪਤੇ
ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਹੋ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਇੱਛਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਰਾਜਾ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਓ। ਅੱਜ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਦਿਓ, ਦਾਤਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ।
ਵਰਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ ਹਨ੍ਤ ਤਦ੍ਗृਹਾਣ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ। ਅਵਧ੍ਯੋ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਕੋਦ੍ਯ ਵਧ੍ਯਃ ਕੋऽਦ੍ਯ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਂ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਾਹੁਂਦੀ ਹੈਂ, ਲੈ ਲੈ। ਅਜੋਕੇ ਦਿਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਛੁਟ ਜਾਵੇ।
ਧਨਂ ਦਦਾਨਿ ਕਸ੍ਯਾਦ੍ ਹ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕਸ੍ਯਰਵਾਪੁਨਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਵਾਦਿਹਾਨ੍ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਤ੍ਤਮਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਧਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਕਿਸ ਦਾ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਦਾ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰਾਜਰਾਜੋਸ੍ਮਿ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸ੍ ਰਿਤਾ। ਯਸ੍ਤੇऽਭਿਲਪਿਤਃ ਕਾਮੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਮਾਚਿਰਂ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ 'ਚ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੂੰ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ, ਕਹਿ ਦੇ, ਸੁਭਾਗੀ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਸਾਤਦ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਆਤ੍ਮਨੋ ਬਲਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਤ ਏਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹੀ।
ਆਭਿषੇਚਨਿਕਂ ਯਤ੍ਤੇ ਰਾਮਾਰ੍ਥਮੁਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਭਰਤਸ੍ਤਦਵਾਪ੍ਨੋਤੁ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਮ ਲਈ ਜੋ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਭਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਨਵ ਪਞ੍ਚ ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਚੀਰਾਜਿਨਜਟਾਧਾਰੀ ਰਾਮੋ ਭਵਤੁ ਤਾਪਸਃ
ਨੌਂ ਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਰਾਮ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ 'ਚ ਰਹੇ, ਛਾਲਾ, ਚਮੜਾ ਤੇ ਜਟਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤਪਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਸ ਤਂ ਰਾਜਾ ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਦਾਰੁਣੋਦਯਮ੍। ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਹ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ — ਜੋ ਕਠੋਰ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਸੀ — ਭਰਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਰਾਮੋ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਨਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯੋ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਮ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, 'ਰਾਜਾ ਸੱਚਾ ਰਹੇ' ਕਹਿ ਕੇ।
ਤਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ਧਨੁष੍ਮਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ। ਸੀਤਾ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਵੀ ਨਾਲ ਗਈ।
ਤਤੋ ਵਨਂ ਗਤੇਰਾਮੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ। ਸਮਯੁਜ੍ਯਤ ਦੇਹਸ੍ਯ ਕਾਲਪਰ੍ਯਾਯਧਰ੍ਮਣਾ
ਜਦ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਰਾਮਂ ਤੁ ਗਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਾਜਾਨਂ ਚ ਤਥਾਗਤਮ੍। ਅਨਾਰ੍ਯਾ ਭਰਤਂ ਦੇਵੀ ਕੈਕੇਯੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਰਾਮ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਕਈਕੇਈ, ਜੋ ਅਨਾਚਾਰੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਗਤੋਦਸ਼ਰਥਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਨਸ੍ਥੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਗृਹਾਣ ਰਾਜ੍ਯਂਵਿਪੁਲਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਨਿਹਤਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥ ਗੱਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨृਸ਼ਂਸਂ ਬਤ ਤੇ ਕृਤਮ੍। ਪਤਿਂ ਹਤ੍ਵਾਕੁਲਂ ਚੇਦਮੁਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਧਨਲੁਬ੍ਧਯਾ
ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ, ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"
ਅਯਸ਼ਃ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤ੍ਵਂ ਕੁਲਪਾਂਸਨੇ। ਸਕਾਮਾ ਭਵ ਮੇ ਮਾਤਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ
ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਪਾ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਮਲਿਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈ, ਹੇ ਮਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਚਾਰਿਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯਾਥ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕृਤਿਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਅਨ੍ਵਯਾਦ੍ਧਾਤਰਂ ਰਾਮਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਨਲਾਲਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਰਿਤਰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਂ ਚ ਕੈਕੇਯੀਂ ਚ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। ਅਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਾਨੈਃ ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਹਿਤੋ ਯਯੌ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪ ਵੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਸਿष੍ਠਵਾਮਦੇਵਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਪ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਪੌਰਜਾਨਪਦੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਮਾਨਯਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ,
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟਸ੍ਥਂ ਸ ਰਾਮਂ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਤਾਪਸਾਨਾਮਲਂਕਾਰਂ ਧਾਰਯਨ੍ਤਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਤੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਰਘੂਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਮਰਣਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੋऽਨਾਥਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੋਸਲਾਨ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਕੋਸ਼ਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨਾਥ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਾਥ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲੋ।"
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਃ। ਚਕਾਰ ਦੇਵਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤੁਲ ਪਿਤਾ ਲਈ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਤਦਾਰਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਮ੍। ਪਾਦੁਕੇ ਮੇ ਭਵਿष੍ਯੇਤੇ ਰਾਜ੍ਯਗੋਪ੍ਤ੍ਰ੍ਯੌ ਪਰਂਤਪ। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਰਤਃ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਾਦੂਕਾ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਨ।" ਭਰਤ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।"
ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ ਸ ਰਾਮੇਣ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਕਾਰਿਣਾ। ਨਨ੍ਦਿਗ੍ਰਾਮੇऽਕਰੋਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਾਦੁਕੇ
ਰਾਮ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਭਰਤ ਨੇ ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਾਦੂਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ।
ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰਾਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਗਮਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ।
ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਂ ਸ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਨਦੀਂ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਦਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਸ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।