ਅਭਿषੇਕਾਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਯਾਵੈਰਾਜ੍ਯੇਨ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੇਨਿਰੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਗਾਮਿਨਮ੍। ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵਂ ਮਹੋਰਸ੍ਕਂ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਕ ਘੜੀ ਗਰਦਨ, ਚੌੜਾ ਸੀਨਾ ਤੇ ਨੀਲ ਰੰਗ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵੀਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਨਵਰਂ ਬਲੇ। ਪਾਰਗਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਮਂ ਮਤੌ
ਉਹ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਨੁਰਕ੍ਤਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍। ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਮਿਤ੍ਰਾਣਾਮਪਿ ਦृष੍ਟਿਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਿਯਨ੍ਤਾਰਮਸਾਧੂਨਾਂ ਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਧृਤਿਮਨ੍ਤਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਜੇਤਾਰਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਅਟੱਲ, ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਣ ਵਾਲਾ ਜੇਤੂ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਸਂਦृਸ਼੍ਯਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਗਚ੍ਛਤ੍ਕੁਲਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਦਸਰਥ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗੁਣਾਨ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਃ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੰਡਤ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਦ੍ ਪੁष੍ਯੋ ਨਿਸ਼ਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਯੋਗਮੁਪੈष੍ਯਤਿ। ਸਂਭਾਰਾਃ ਸਂਭ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਂ ਮੇ ਰਾਮਸ਼੍ਚੋਪਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਮ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋੜ ਵਿਚ ਆਵੇਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਓ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ।
ਸ਼੍ਵ ਏਵਪੁष੍ਯੋ ਭਵਿਤਾ ਯਤ੍ਰਰਾਮਃ ਸੁਤੋ ਮਯਾ। ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषੇਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪੌਰੇषੁ ਸਹਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਕੱਲ੍ਹ ਪੂਸ਼ ਨਕਸ਼ਤਰ ਚੜ੍ਹੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਰਾਜਵਚਨਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾਥ ਮਨ੍ਥਰਾ। ਕੈਕੇਯੀਮਭਿਗਮ੍ਯੇਦਂ ਕਾਲੇ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਥਰਾ ਕਈਕੇਈ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਦ੍ਯ ਕੈਕੇਯਿ ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇ ਖ੍ਯਾਪਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਆਸ਼ੀਵਿषਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਛਨ੍ਨੋ ਦਸ਼ਤਿ ਦੁਰ੍ਭਗੇ
ਅੱਜ, ਕਈਕੇਈ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਾਹਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਲੁਕਿਆ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਡੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੇਨਸੀਬ।
ਸੁਭਗਾ ਖਲੁ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਕੁਤੋ ਹਿ ਤਵ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਰਾਜ੍ਯਭਾਕ੍
ਕੌਸਲਿਆ ਤਾਂ ਸਚਮੁਚ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ; ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਕਿਹੜੀ ਭਾਗਾਂ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗਾ?
ਸਾ ਤਦ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਵੇਦੀ ਵਿਲਗ੍ਨਮਧ੍ਯੇਨ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮੰਥਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਡਪ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਸਮਝ ਗਈ।
ਵਵਿਕ੍ਤੇ ਪਤਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਸਨ੍ਤੀਵ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਰਾਜਾਨਂ ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਵ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਲੱਗ ਥਾਂ 'ਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਸੁਚੱਜੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਝਿੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ 'ਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞ ਯਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਮਮੇਕਂ ਵਿਸृष੍ਟਵਾਨ੍। ਉਪਾਕੁਰੁष੍ਵ ਤਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਞ੍ਚਸ੍ਵ ਸਂਕਟਾਤ੍। `ਤਦਦ੍ਯ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਵਰਂ ਵਰਦ ਭੂਪਤੇ
ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਹੋ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਇੱਛਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਰਾਜਾ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਓ। ਅੱਜ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਦਿਓ, ਦਾਤਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ।
ਵਰਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ ਹਨ੍ਤ ਤਦ੍ਗृਹਾਣ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ। ਅਵਧ੍ਯੋ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਕੋਦ੍ਯ ਵਧ੍ਯਃ ਕੋऽਦ੍ਯ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਂ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਾਹੁਂਦੀ ਹੈਂ, ਲੈ ਲੈ। ਅਜੋਕੇ ਦਿਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਛੁਟ ਜਾਵੇ।
ਧਨਂ ਦਦਾਨਿ ਕਸ੍ਯਾਦ੍ ਹ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕਸ੍ਯਰਵਾਪੁਨਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਵਾਦਿਹਾਨ੍ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਤ੍ਤਮਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਧਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਕਿਸ ਦਾ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਦਾ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰਾਜਰਾਜੋਸ੍ਮਿ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸ੍ ਰਿਤਾ। ਯਸ੍ਤੇऽਭਿਲਪਿਤਃ ਕਾਮੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਮਾਚਿਰਂ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ 'ਚ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੂੰ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ, ਕਹਿ ਦੇ, ਸੁਭਾਗੀ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਸਾਤਦ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਆਤ੍ਮਨੋ ਬਲਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਤ ਏਨਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹੀ।
ਆਭਿषੇਚਨਿਕਂ ਯਤ੍ਤੇ ਰਾਮਾਰ੍ਥਮੁਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਭਰਤਸ੍ਤਦਵਾਪ੍ਨੋਤੁ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਮ ਲਈ ਜੋ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਭਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਨਵ ਪਞ੍ਚ ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਚੀਰਾਜਿਨਜਟਾਧਾਰੀ ਰਾਮੋ ਭਵਤੁ ਤਾਪਸਃ
ਨੌਂ ਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਰਾਮ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ 'ਚ ਰਹੇ, ਛਾਲਾ, ਚਮੜਾ ਤੇ ਜਟਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤਪਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਸ ਤਂ ਰਾਜਾ ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਦਾਰੁਣੋਦਯਮ੍। ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਹ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ — ਜੋ ਕਠੋਰ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਸੀ — ਭਰਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਥੋਕ੍ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਰਾਮੋ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਨਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯੋ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਮ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, 'ਰਾਜਾ ਸੱਚਾ ਰਹੇ' ਕਹਿ ਕੇ।
ਤਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ਧਨੁष੍ਮਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ। ਸੀਤਾ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਵੀ ਨਾਲ ਗਈ।
ਤਤੋ ਵਨਂ ਗਤੇਰਾਮੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ। ਸਮਯੁਜ੍ਯਤ ਦੇਹਸ੍ਯ ਕਾਲਪਰ੍ਯਾਯਧਰ੍ਮਣਾ
ਜਦ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਰਾਮਂ ਤੁ ਗਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਾਜਾਨਂ ਚ ਤਥਾਗਤਮ੍। ਅਨਾਰ੍ਯਾ ਭਰਤਂ ਦੇਵੀ ਕੈਕੇਯੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਰਾਮ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਕਈਕੇਈ, ਜੋ ਅਨਾਚਾਰੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਗਤੋਦਸ਼ਰਥਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਨਸ੍ਥੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਗृਹਾਣ ਰਾਜ੍ਯਂਵਿਪੁਲਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਨਿਹਤਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥ ਗੱਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨृਸ਼ਂਸਂ ਬਤ ਤੇ ਕृਤਮ੍। ਪਤਿਂ ਹਤ੍ਵਾਕੁਲਂ ਚੇਦਮੁਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਧਨਲੁਬ੍ਧਯਾ
ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ, ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"
ਅਯਸ਼ਃ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤ੍ਵਂ ਕੁਲਪਾਂਸਨੇ। ਸਕਾਮਾ ਭਵ ਮੇ ਮਾਤਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ
ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਪਾ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਮਲਿਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈ, ਹੇ ਮਾਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਚਾਰਿਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯਾਥ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕृਤਿਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਅਨ੍ਵਯਾਦ੍ਧਾਤਰਂ ਰਾਮਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਨਲਾਲਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਰਿਤਰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ।