ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਅਵਮੇਨੇ ਹਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮੂਰਖ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਹਲਕਾ ਸਮਝਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਥੋਵਾਚ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ। `ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮੀਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ'। ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਮਹਤੀਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤਮਸਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਨਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਵਾਅਦਾ ਮੰਗੋ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ,' ਇਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਨੀਂਦ ਮੰਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਥਾਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਮੁਵਾਚ ਹ। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ,' ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤ, ਵਾਅਦਾ ਮੰਗੋ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ,' ਇਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਿਹਾ।
ਪਰਮਾਪਦ੍ਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਮੇ ਮਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਅਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤੁ ਮੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਤਰ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਨਾ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਨੌ ਤੇ ਜਾਤਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ। ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਧੀਯਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਮਰਤ੍ਵਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ
ਕਿਉਂਕਿ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤੁ ਵਰਂਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਲਙ੍ਕਾਯਾਸ਼੍ਚ੍ਯਾਵਯਾਮਾਸ ਯੁਧਿ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਾਅਦਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਤ੍ਵਾਸ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲਙ੍ਕਾਮਾਵਿਸ਼ਦ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਨੁਗਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃਕਿਂਪੁਰੁषੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਲੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਤਸ੍ਯ ਜਹਾਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਵਣਃ। ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਨ ਤ੍ਵਾਮੇਤਦ੍ਵਹਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਪੁਸ਼ਪਕ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਯਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਰੇ ਹਨ੍ਤਾ ਤਮੇਵੈਤਦ੍ਵਹਿष੍ਯਤਿ। ਅਵਮਤ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਮਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂਨਭਵਿष੍ਯਸਿ
'ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹੀ ਇਸ ਰਥ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਲਕਾ ਸਮਝਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ
ਪਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਸਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸੈਨਾਪਤ੍ਯਂ ਦਦੌ ਧੀਮਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੇਨਯੋਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ-ਸਲਾਰ ਬਣਾਇਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪੁਰੁषਾਦਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪਿਸਾਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਬਲੋਤ੍ਕਟਃ। ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਹਰਤ੍ਕਾਮਰੂਪੀ ਵਿਹਂਗਮ
ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਕੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਲੋਕਾਨ੍ਯਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਵਣ ਉਚ੍ਯਤੇ। ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕਾਮਬਲੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਯਮਾਦਧਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਪਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਾ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ। ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਯੋਸੌ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਵਧ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਕृਤੋ ਭਗਵਤਾ ਪੁਰਾ
ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਦਿਤੇ ਹੋਏ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਅਜੈਯ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ ਬਾਧਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਤਤੋ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਸ ਦੇਵਾਸੁਰੈਃ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜੇਤੁਂ ਵਿਭਾਵਸੋ। ਵਿਹਿਤਂ ਤਤ੍ਰਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਭਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਨਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਨਾਂ ਅਸੁਰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ! ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਤਦਰ੍ਥਮਵਤੀਰ੍ਣੋऽਸੌ ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ। ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।
ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਂਨਿਧੌ ਸ਼ਕ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਂਭਵ ਤ੍ਵਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈ।'
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਹਾਯਾਨृਕ੍ਸ਼ੀषੁ ਵਾਨਰੀषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਜਨਯਧ੍ਵਂ ਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਕਾਮਰੂਪਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ, ਰਿੱਛਾਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਵੀਰੋ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ।
ਤੇ ਯਥੋਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਸਸृਜੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਾਨਰਰੂਪਿਣਃ
ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਭਾਗਾਨੁਭਾਗੇਨ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ। ਅਵਤਰ੍ਤੁਂ ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ।
ਅਵਤੇਰੁਰ੍ਮਹੀਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਂਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ। ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸਹ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ। ਚਾਰਣਾਸ਼੍ਚਾਸृਜਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਵਾਨਰਾਨ੍ਵਨਚਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ; ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਡਰਾਵਨੇ ਬਾਂਦਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਵੇषਸ੍ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਯਦ੍ਵਿਧਮ੍। ਅਜਾਯਨ੍ਤ ਸਮਾਸ੍ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਰੂਪ, ਪਹਿਰਾਵੇ ਤੇ ਚਮਕ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤੇषਾਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਵਰਦੋ ਦੇਵੋ ਗਚ੍ਛ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਗੰਧਰਵੀ ਡੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ, ਵਰ ਦਿਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਾ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ।'
ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਦੁਨ੍ਦੁਭੀ ਤਤਃ। ਮਨ੍ਥਰਾ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਕੁਬ੍ਜਾ ਸਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਧਰਵੀ ਡੁੰਦੁਭੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਮੰਥਰਾ ਨਾਂ ਦੀ ਕੁਬੜੀ ਬਣ ਗਈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਵਾਨਰਰ੍ਕ੍ਸ਼ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਜਨਯਾਮਾਸੁਰਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿੱਛਾਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਤੇऽਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯਸ਼ਸਾ ਚ ਬਲੇਨ ਚ। ਭੇਤ੍ਤਾਰੋ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਸਾਲਤਾਲਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਰਹੇ; ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਲ, ਤਾਲ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ।
ਵਜ੍ਚਸਂਹਨਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇਸਰ੍ਵੇऽਮੋਘਵਲਾਸ੍ਤਥਾ। ਕਾਮਵੀਰ੍ਯਬਲਾਸ਼੍ਚੈਵਸਰ੍ਵੇ ਬੁਦ੍ਧਿਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਬ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਭ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਟੱਲ, ਇੱਛਾ, ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।