ਸ ਜਜ੍ਞੇ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰ੍ਧੇਨ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਾਯ ਸਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ।
ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤੁਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਦਦੌ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ ਹ। ਅਮਰਤ੍ਵਂ ਧਨੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮੇਵ ਚ
ਦਾਦਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਈਸ਼ਾਨਨ ਤਥਾ ਸਖ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਨਲਕੂਵਰਮ੍। ਰਾਜਧਾਨੀਨਿਵੇਸਂ ਚ ਲਙ੍ਕਾਂਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ, ਨਲਕੂਵਰ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਲੰਕਾ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਾਮ ਕਾਮਗਂ ਚ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂਚ ਰਾਜਰਾਜਤ੍ਵਮੇਵ ਚ
ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨਾਮ ਦਾ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੇ ਥਾਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦਰ੍ਧਦੇਹੋऽਭਵਨ੍ਮੁਨਿਃ। ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਨਾਮ ਸਕ੍ਰੋਧਂ ਪਿਤਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਰਵਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ।
ਬੁਬੁਧੇ ਤਂ ਤੁ ਸਕ੍ਰੋਧਂ ਪਿਤਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕੁਬੇਰਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਯਤਤੇ ਸ੍ਮ ਸਦਾ ਨृਪ
ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਰਾਜਰਾਜੋ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਨਰਵਾਹਨਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਿਸ੍ਰਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸੇਵਕਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਾਃ ਸਦਾ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਂਤੋषਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ। ऋषਿਂ ਭਰਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਨੱਚਣ-ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਟਾ ਚ ਰਾਕਾ ਚ ਮਾਲਿਨੀ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਾਮਾਃ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਃ
ਪੁਸ਼ਪੋਟਕਟਾ, ਰਾਕਾ ਅਤੇ ਮਾਲਿਨੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀਆਂ।
ਸ ਤਾਸਾਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਾਨ੍। ਲੋਕਪਾਲੋਪਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨਕੈਕਸ੍ਯਾ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ—ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ।
ਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਟਾਯਾਂ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰੌ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੌ ਬਲੇਨਾਪ੍ਰਤਿਮੌ ਭੁਵਿ
ਪੁਸ਼ਪੋਟਕਟਾ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ—ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ—ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ।
ਮਾਲਿਨ ਜਨਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਂ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਰਾਕਾਰ੍ਯਾ ਮਿਥੁਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਖਰਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਤਥਾ
ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜਨਮਿਆ; ਤੇ ਰਾਕਾ ਤੋਂ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ—ਖਰ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ।
ਵਿਭੀषਣਸ੍ਤੁ ਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋऽਭ੍ਯਧਿਕੋऽਭਵਤ੍। ਸ ਬਭੂਵ ਮਹਾਭਾਗੋ ਧਰ੍ਮਗੋਪ੍ਤਾ ਕ੍ਰਿਯਾਰਤਿਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਮਹੋਤ੍ਸਾਹੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਸਤ੍ਵਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਪਰ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ—ਉੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਓ ਬਲੇਨਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋऽਭ੍ਯਧਿਕੋ ਯੁਧਿ। ਮਾਯਾਵੀ ਰਣਸ਼ੌਣ੍ਡਸ਼੍ਚਰੌਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਜਨੀਚਰਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਉਹ ਮਾਇਆਵਾਲਾ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਖਰੋ ਧਨੁषਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿਟ੍ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਃ। ਸਿਦ੍ਧਵਿਘ੍ਨਕਰੀ ਚਾਪਿ ਰੌਦ੍ਰੀ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਤਦਾ
ਖਰ ਧਨੁਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਤੇ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ, ਭਿਆਨਕ, ਸਿੱਧਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਵਿਦਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਊषੁਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਹ ਰਤਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤੇ
ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵੀਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ।
ਤਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਰਵਾਹਨਮ੍। ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਮਾਸੀਨਮृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਅਤਿ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਜਾਤਾਮਰ੍षਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਤਪਸੇ ਧृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੋषਯਾਮਾਸੁਰ੍ਘੋਰੇਣ ਤਪਸਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸਚੇ ਹੋ ਗਏ; ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਤਿष੍ਠਦੇਕਪਾਦੇਨ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍। ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਅਧਃਸ਼ਾਯੀ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਯਤਾਹਾਰੋ ਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਵਿਭੀषਣਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਮੇਕਮਭ੍ਯਵਹਾਰਯਨ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਤ ਸੀ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਝੜੇ ਪੱਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ।
ਉਪਵਾਸਰਤਿਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਸਦਾ ਜਪ੍ਯਪਰਾਯਣਃ। ਤਮੇਵ ਕਾਲਮਾਤਿष੍ਠਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਪ ਉਦਾਰਧੀਃ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਰਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਚੈਵ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਤਪ੍ਯਤਾਂ ਤਪਃ। ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਹष੍ਟਮਾਨਸੌ
ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਅਤੇ ਸਵਰਾ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਤੁ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਾਨਨਃ। ਜੁਹੋਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਦੁਰਾਧਰ੍षਸ੍ਤੇਨਾਤੁष੍ਯਜ੍ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਦਸ਼ਾਨਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸਸ੍ਤਾਨ੍ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਪ੍ਰਲੋਭ੍ਯਵਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਕੇ ਲੁਭਾਇਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵੋ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਵਰਾਨ੍ਵृਣੁਤ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ। ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਮृਤੇ ਤ੍ਵੇਕਮਮਰਤ੍ਵਂ ਤਥਾऽਸ੍ਤੁ ਤਤ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਛੱਡ ਦੋ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਅਦਾ ਮੰਗੋ। ਪਰ ਅਮਰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਯਦ੍ਯਦਗ੍ਨੌ ਹੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇ ਮਹਦੀਪ੍ਸਯਾ। ਤਥੈਵ ਤਾਨਿ ਤੇ ਦੇਹੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥੇਪ੍ਸਯਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵੈਰੂਪ੍ਯਂ ਚ ਨ ਤੇ ਦੇਹੇ ਕਾਮਰੂਪਧਰਸ੍ਤਥਾ। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਰਣੇऽਰੀਣਾਂ ਵਿਜੇਤਾ ਨ ਚ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਅੰਗਤਾ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕੋਗੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦੇਵਾਸੁਰਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤਸ੍ਤਥਾ। ਸਰ੍ਪਕਿਂਨਰਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਨ ਮੇ ਭੂਯਾਤ੍ਪਰਾਭਵਃ
ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਸੱਪ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਯ ਏਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਤੇਭ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਰਤਵ। ऋਤੇ ਮਨੁष੍ਯਾਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਥਾ ਤਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਮਯਾ
ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।