ਮੇਘਸ੍ਤਨਿਤਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨੀਲਾਭ੍ਰਚਯਸਨ੍ਨਿਭਃ। ਦੇਵਾਰਿਰ੍ਦਿਤਿਜੋ ਵੀਰੋ ਨृਸਿਂਹਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗਾ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਰਗਾ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਵੀਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਲੀਯਸਾ। ਨਾਰਸਿਂਹੇਨ ਵਪੁषਾਦਾਰਿਤਃ ਕਰਜੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯੇਨਦ੍ਰਂ ਰਿਪੁਘਾਤਿਨਮ੍। ਭੂਯੋऽਨ੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਲੋਕਹਿਤਾਯ ਚ। ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਦਿਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਧਾਰਿਤਃ
ਅੰਧਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪ੍ਰਸੂਤ ਭਰ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਭਰਗ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਦਿਨਾਮ੍ਭੋਦਸਦृਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਮਨਾਕृਤਿਃ। ਦਣ੍ਡੀ ਕਮਣ੍ਡਲੁਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸੋਰਸਿ ਭੂषਿਤਃ। ਜਟੀ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਬਾਲਰੂਪਧृਕ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਦਿਨ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਛੋਟੇ ਕਦ ਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਠੀ ਤੇ ਕਮੰਡਲ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਹਾਯੋऽਸੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਬਲਿਨੋ ਮਖੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਲੀ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਵਾਮਨਤਨੁਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਬਲਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਦਦਾਨਿਤੇ
ਉਸ ਛੋਟੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬਲਿਨਾ ਵਾਮਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਬਲੀ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਾਮਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਲਿਂ ਦੇਵਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਮੇਦਿਨੀਂ ਦਾਨਵਪਤੇ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਿਕ੍ਰਮਤ੍ਰਯਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ’, ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, 'ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ।'
ਬਲਿਰ੍ਦਦੌ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯਾਮਿਤਤੇਜਸੇ। ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਰੂਪਂ ਵਿਕ੍ਰਮਤੋਹਰੇਃ
ਬਲੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਧਾਰਣ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰਮੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਜਹਾਰਾਸ਼ੁ ਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਚ ਮਹੀਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਡੋਲ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈ ਲਈ; ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਏष ਤੇ ਵਾਮਨੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਤੇਨ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਚੋਚ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਇਹ ਵਾਮਨ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਮਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਤਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਧਰ੍ਮਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ। ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮਜਾਯਤ ਯਦੁਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਯਂ ਦੇਵਂਵਿਦੁषੋਗਾਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸੈਨ੍ਦਵ
ਅਧਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੈੰਧਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਐਸੇ ਹਨ।
ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਮਜਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਭੁਂਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍। ਯਂ ਦੇਵਂ ਵਿਦੁषੋਗਾਨ੍ਤਿਤਸ੍ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸੈਨ੍ਧਵ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਅਜਨਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਮਸਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਭੂ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੈੰਧਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਐਸੇ ਹਨ।
ਯਮਾਹੁਰਜਿਤਂਕृष੍ਣਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਣਂ ਦੇਵਂ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਸਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਜਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਤੇਨ ਕृष੍ਣਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਮੁੱਖ ਹੈ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਹਾਯਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸਮਾਨਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਪਾਰ੍ਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਜੇਤੁਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ ਦੁਃਸਹਃ। ਕਃ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषੋ ਭਾਵੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਸਕੇਗਾ?
ਤਮੇਕਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾਤੁ ਸਰ੍ਵਂਯੌਧਿष੍ਠਿਰਂ ਬਲਮ੍। ਚਤੁਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਤ੍ਰਾਜਨ੍ਦਿਨੈਕਂ ਜੇਪ੍ਯਸੇ ਰਿਪੂਨ੍
ਉਸ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈਂ; ਚਾਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂਪਾਰ੍ਥਰਹਿਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵਾਰਯਿष੍ਯਸਿ। ਏਤਦ੍ਧਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਸ੍ਤਵ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਾਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਵਚਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੋ ਹਰਃ। ਉਮਾਪਤਿਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਹਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਹਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਤੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਵਾਮਨੈਰ੍ਵਿਕਟੈਃ ਕੁਬ੍ਜੈਰੁਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵਣਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ। ਵृਤਃ ਪਾਰਿषਦੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਤੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਕੁਝ ਨਿਕਲੇ, ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ, ਕੁਝ ਕਮਰ ਝੁਕ ਕੇ, ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ—
ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੋ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਭਗਨੇਤ੍ਰਨਿਪਾਤਨਃ। ਉਮਾਸਹਾਯੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਯਯੌ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਏਵਂ ਹृਤਾਯਾਂ ਕृष੍ਣਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਤ ਊਰ੍ਦ੍ਵਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਬੇਹੱਦ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਏਵਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਆਸਾਂਚਕ੍ਰੇ ਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਟਿਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ ਤੇ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮਨੁਸ਼ੋਚਤਾਮ੍। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਰ੍षੀਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭੂਤਭਵਿष੍ਯਵਿਤ੍। ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਮਿ ਚ੍ਛਿਨ੍ਧਿ ਮੇ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਹਟਾ ਦਿਓ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ। ਅਯੋਨਿਜਾ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ਨੁषਾ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੀ ਵੇਦੀ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ, ਪੈਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਲਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੈਵਂ ਚ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਯਸ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿ ਸਮਾਂ ਤੇ ਭਾਗ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਟੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।