ਜਲੇਨ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ। ਤਦਾ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨਨੇਕਾਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਭੁਸ਼੍ਚਰਨ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਤਹ ਢੱਕ ਲਈ, ਤਦ, ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲ ਫਿਰਿਆ।
ਨਿਸ਼ਾਯਾਮਿਵ ਖਦ੍ਯੋਤਃ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਲਈ।
ਜਲੇ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਚੋਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਮਨਸੇਚ੍ਛਤਿ। ਕਿਂਨੁ ਰੂਪਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾਸਲਿਲਾਦੁਦ੍ਧਰੇ ਮਹੀਮ੍
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਵਾਂ: 'ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਾਂ?'
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਭਿਰੁਚਿਤਂ ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਸ੍ਮਰਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਰਾਹਵਪੁਪਂ ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍। ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਯਤਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ।
ਮਹਾਪਰ੍ਵਤਵਰ੍ष੍ਮਾਭਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਂਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍। ਮਹਾਮੇਘੌਘਨਿਰ੍ਘੋਪਂ ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹੋ ਵੈ ਅਪਃ ਸਂਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦਂष੍ਟ੍ਰੇਣੈਕੇਨ ਚੋਦ੍ਧृਤ੍ਯਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਯਜਨ ਵਾਰਾਹ ਬਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ; ਇੱਕ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਬਾਹੁਰਪੂਰ੍ਵਾਂ ਤਨੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਨਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾऽਰ੍ਧਤਨੁਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾ ਬਾਹੂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ: ਆਧਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਆਧਾ ਸਿੰਘ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾਪਾਣਿਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਪਾਣਿਨਾ। ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਪੁਰੁषਃ ਸੁਰਾਰਿਰ੍ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੋਹ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਪੂਰ੍ਵਵਪੁषਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਸ਼ੂਲੋਦ੍ਯਤਕਰਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮੇਘਸ੍ਤਨਿਤਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨੀਲਾਭ੍ਰਚਯਸਨ੍ਨਿਭਃ। ਦੇਵਾਰਿਰ੍ਦਿਤਿਜੋ ਵੀਰੋ ਨृਸਿਂਹਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗਾ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਰਗਾ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਵੀਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਲੀਯਸਾ। ਨਾਰਸਿਂਹੇਨ ਵਪੁषਾਦਾਰਿਤਃ ਕਰਜੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯੇਨਦ੍ਰਂ ਰਿਪੁਘਾਤਿਨਮ੍। ਭੂਯੋऽਨ੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਲੋਕਹਿਤਾਯ ਚ। ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਦਿਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਧਾਰਿਤਃ
ਅੰਧਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪ੍ਰਸੂਤ ਭਰ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਭਰਗ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਦਿਨਾਮ੍ਭੋਦਸਦृਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਮਨਾਕृਤਿਃ। ਦਣ੍ਡੀ ਕਮਣ੍ਡਲੁਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸੋਰਸਿ ਭੂषਿਤਃ। ਜਟੀ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਬਾਲਰੂਪਧृਕ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਦਿਨ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਛੋਟੇ ਕਦ ਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਠੀ ਤੇ ਕਮੰਡਲ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਹਾਯੋऽਸੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਬਲਿਨੋ ਮਖੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਲੀ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਵਾਮਨਤਨੁਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਬਲਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਦਦਾਨਿਤੇ
ਉਸ ਛੋਟੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬਲਿਨਾ ਵਾਮਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਬਲੀ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਾਮਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਲਿਂ ਦੇਵਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਮੇਦਿਨੀਂ ਦਾਨਵਪਤੇ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਿਕ੍ਰਮਤ੍ਰਯਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ’, ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, 'ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ।'
ਬਲਿਰ੍ਦਦੌ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯਾਮਿਤਤੇਜਸੇ। ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਰੂਪਂ ਵਿਕ੍ਰਮਤੋਹਰੇਃ
ਬਲੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਧਾਰਣ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰਮੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਜਹਾਰਾਸ਼ੁ ਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਚ ਮਹੀਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਡੋਲ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈ ਲਈ; ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਏष ਤੇ ਵਾਮਨੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਤੇਨ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਚੋਚ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਇਹ ਵਾਮਨ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਮਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਤਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਧਰ੍ਮਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ। ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮਜਾਯਤ ਯਦੁਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਯਂ ਦੇਵਂਵਿਦੁषੋਗਾਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸੈਨ੍ਦਵ
ਅਧਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੈੰਧਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਐਸੇ ਹਨ।
ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਮਜਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਭੁਂਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍। ਯਂ ਦੇਵਂ ਵਿਦੁषੋਗਾਨ੍ਤਿਤਸ੍ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸੈਨ੍ਧਵ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਅਜਨਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਮਸਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਭੂ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੈੰਧਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਐਸੇ ਹਨ।
ਯਮਾਹੁਰਜਿਤਂਕृष੍ਣਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਣਂ ਦੇਵਂ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਸਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਜਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਤੇਨ ਕृष੍ਣਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਮੁੱਖ ਹੈ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਹਾਯਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸਮਾਨਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਪਾਰ੍ਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਜੇਤੁਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ ਦੁਃਸਹਃ। ਕਃ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषੋ ਭਾਵੋ ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਸਕੇਗਾ?
ਤਮੇਕਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾਤੁ ਸਰ੍ਵਂਯੌਧਿष੍ਠਿਰਂ ਬਲਮ੍। ਚਤੁਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਤ੍ਰਾਜਨ੍ਦਿਨੈਕਂ ਜੇਪ੍ਯਸੇ ਰਿਪੂਨ੍
ਉਸ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈਂ; ਚਾਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂਪਾਰ੍ਥਰਹਿਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵਾਰਯਿष੍ਯਸਿ। ਏਤਦ੍ਧਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਸ੍ਤਵ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਾਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਵਚਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।