ਫਣਾਸਹਸ੍ਰਵਿਕਟਂ ਸ਼ੇषਂ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਭੋਗਿਨਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਮਿਵ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੁਸਂਘਾਤਮਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਹਾਰਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਮृਣਾਲਕੁਮੁਦਪ੍ਰਭਮ੍
'ਸ਼ੇਸ਼, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਭੋਗ ਸੋਫੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅਣਗਣਤ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਕੁੰਦ, ਚੰਦ, ਦੁੱਧ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ।'
ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਪਞ੍ਜਲਨਿਧੌ ਤਦਾ। ਨੈਸ਼ੇਨ ਤਮਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂਕੁਰੁਤੇ ਵਿਭੁਃ
'ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਰਾਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਸਤ੍ਵੋਦ੍ਰੇਕਾਤ੍ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਲੋਕਮਪਸ਼੍ਯਤ। ਇਮਂ ਚੋਦਾਹਰਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਸ਼੍ਲੋਕਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਧਣ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਬਾਰੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।'
ਆਪੋ ਨਾਰਾਸ੍ਤਤ੍ਤਨਵ ਇਤ੍ਯਪਾਂ ਨਾਮ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮਃ। ਅਯਨਂ ਤੇਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤੇ ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
'ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਨਰਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ ਰੂਪ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇਹ ਨਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਨਸਮਕਾਲਂ ਤੁਪ੍ਰਜਾਹੇਤੋਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਧ੍ਯਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਲਈ, ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਉੱਗ ਆਇਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਃ। ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਃ ਸਹਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਚਾਰ ਮੁੱਢਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਿਕਲਿਆ; ਉਥੇ ਹੀ, ਅਚਾਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਮਾਨਸਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਾਨ੍। ਤਤੋ ਮਰੀਚਿਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਮਹਰ੍षੀਨਸृਜਨ੍ਨਵ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਤੇऽਸृਜਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਰਸਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ। ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭੂਤਾਨਿ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਮਾਨੁषਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਭੂਤ, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰਚੇ।
ਸृਜਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਪੌਰੁषੀ ਤਨੁਃ। ਰੌਦ੍ਰੀ ਭਾਵੇਨ ਸ਼ਮਯੇਤ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਵਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਿਰਜਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੁੱਸੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਹਾਲਤਾਂ ਹਨ।
ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਸਿਨ੍ਧੁਪਤੇ ਵਿष੍ਣੋਰਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ। ਕਥ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਹੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਜਲੇਨ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ। ਤਦਾ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨਨੇਕਾਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਭੁਸ਼੍ਚਰਨ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਤਹ ਢੱਕ ਲਈ, ਤਦ, ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲ ਫਿਰਿਆ।
ਨਿਸ਼ਾਯਾਮਿਵ ਖਦ੍ਯੋਤਃ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਲਈ।
ਜਲੇ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਚੋਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਮਨਸੇਚ੍ਛਤਿ। ਕਿਂਨੁ ਰੂਪਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾਸਲਿਲਾਦੁਦ੍ਧਰੇ ਮਹੀਮ੍
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਵਾਂ: 'ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਾਂ?'
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਭਿਰੁਚਿਤਂ ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਸ੍ਮਰਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਰਾਹਵਪੁਪਂ ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍। ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਯਤਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ।
ਮਹਾਪਰ੍ਵਤਵਰ੍ष੍ਮਾਭਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਂਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍। ਮਹਾਮੇਘੌਘਨਿਰ੍ਘੋਪਂ ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹੋ ਵੈ ਅਪਃ ਸਂਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦਂष੍ਟ੍ਰੇਣੈਕੇਨ ਚੋਦ੍ਧृਤ੍ਯਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਯਜਨ ਵਾਰਾਹ ਬਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ; ਇੱਕ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਬਾਹੁਰਪੂਰ੍ਵਾਂ ਤਨੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਨਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾऽਰ੍ਧਤਨੁਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾ ਬਾਹੂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ: ਆਧਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਆਧਾ ਸਿੰਘ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾਪਾਣਿਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਪਾਣਿਨਾ। ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਪੁਰੁषਃ ਸੁਰਾਰਿਰ੍ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੋਹ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਪੂਰ੍ਵਵਪੁषਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਸ਼ੂਲੋਦ੍ਯਤਕਰਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮੇਘਸ੍ਤਨਿਤਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨੀਲਾਭ੍ਰਚਯਸਨ੍ਨਿਭਃ। ਦੇਵਾਰਿਰ੍ਦਿਤਿਜੋ ਵੀਰੋ ਨृਸਿਂਹਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗਾ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਰਗਾ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਵੀਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਲੀਯਸਾ। ਨਾਰਸਿਂਹੇਨ ਵਪੁषਾਦਾਰਿਤਃ ਕਰਜੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯੇਨਦ੍ਰਂ ਰਿਪੁਘਾਤਿਨਮ੍। ਭੂਯੋऽਨ੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਲੋਕਹਿਤਾਯ ਚ। ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਦਿਤ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਧਾਰਿਤਃ
ਅੰਧਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪ੍ਰਸੂਤ ਭਰ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਭਰਗ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਦਿਨਾਮ੍ਭੋਦਸਦृਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਮਨਾਕृਤਿਃ। ਦਣ੍ਡੀ ਕਮਣ੍ਡਲੁਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸੋਰਸਿ ਭੂषਿਤਃ। ਜਟੀ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਬਾਲਰੂਪਧृਕ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਦਿਨ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਛੋਟੇ ਕਦ ਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਠੀ ਤੇ ਕਮੰਡਲ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ।
ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਹਾਯੋऽਸੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਬਲਿਨੋ ਮਖੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਲੀ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਵਾਮਨਤਨੁਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਬਲਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਦਦਾਨਿਤੇ
ਉਸ ਛੋਟੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬਲਿਨਾ ਵਾਮਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਬਲੀ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਾਮਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਲਿਂ ਦੇਵਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਮੇਦਿਨੀਂ ਦਾਨਵਪਤੇ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਿਕ੍ਰਮਤ੍ਰਯਮ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ’, ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, 'ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ।'
ਬਲਿਰ੍ਦਦੌ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯਾਮਿਤਤੇਜਸੇ। ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਰੂਪਂ ਵਿਕ੍ਰਮਤੋਹਰੇਃ
ਬਲੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਧਾਰਣ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।