ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰਥਾਨ੍ਪਞ੍ਚਜਯੇਯਂ ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਇਤਿ ਰਾਜਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਂ ਨੇਤਿ ਦੇਵਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ।' ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਨਹੀਂ।'
ਅਜਯ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਧ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਰਯਿष੍ਯਸਿ ਤਾਨ੍ਯੁਧਿ। ऋਤੇऽਰ੍ਜੁਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਨਰਂ ਨਾਮ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
'ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਤੇ ਅਵਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਰੁਕ ਸਕੇਂਗਾ—ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।'
ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਤਪ੍ਤਤਪਸਂ ਨਾਰਾਯਣਸਹਾਯਕਮ੍। ਅਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
'ਬਦਰੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖਾ।'
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਸ਼ਰਮ੍। ਅਵਾਪ ਲੋਕਪਾਲੇਭ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਾਦੀਨ੍ਸ ਮਹਾਸ਼ਰਾਨ੍
'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰ ਲਏ ਹਨ।'
ਦੇਵਦੇਵੋ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤੋਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੁੱਢਲਾ ਪੁਰਖ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ।'
ਯੁਗਾਨ੍ਤਕਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤੇ ਜਗਤ੍। ਸਪਰ੍ਵਤਾਰ੍ਣਵਦ੍ਵੀਪਂ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਾਗਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚਪਾਤਾਲਤਲਚਾਰਿਣਃ
'ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ—even ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।'
ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਮਹਨ੍ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਃ ਪਯੋਧਰਾਃ। ਘੋਰਸ੍ਵਰਾ ਵਿਨਦਿਨਸ੍ਤਟਿਨ੍ਮਾਲਾਵਲਮ੍ਬਿਨਃ। ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਵਿਵਰ੍षਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
'ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਦਲੀਆਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੜਦੀਆਂ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੀਆਂ।'
ਤਤੋऽਗ੍ਨੀਂ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸੁਃ ਸਂਵਰ੍ਤਾਗ੍ਨਿਨਿਯਾਮਕਾਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਧਾਰਾਭਿਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਾਪੂਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
'ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਸਾਰੀ ਥਾਂ, ਗੱਡੀ ਦੀ ਧੁਰ ਵਾਂਗ ਮੋਟੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।'
ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਦਾਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਸ਼ਾਨ੍ਤਚਰਾਚਰੇ। ਨष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਪਵਨੇ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਲਿਲੇਨਾਪ੍ਲੁਤਾ ਮਹੀ
'ਫਿਰ, ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਹਵਾ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਤਾਰੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਾਖ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍ਪਾ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
'ਫਿਰ ਨਾਰਾਯਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੁੱਤ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਫਣਾਸਹਸ੍ਰਵਿਕਟਂ ਸ਼ੇषਂ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਭੋਗਿਨਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਮਿਵ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੁਸਂਘਾਤਮਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਹਾਰਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਮृਣਾਲਕੁਮੁਦਪ੍ਰਭਮ੍
'ਸ਼ੇਸ਼, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਭੋਗ ਸੋਫੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅਣਗਣਤ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਕੁੰਦ, ਚੰਦ, ਦੁੱਧ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ।'
ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਪਞ੍ਜਲਨਿਧੌ ਤਦਾ। ਨੈਸ਼ੇਨ ਤਮਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂਕੁਰੁਤੇ ਵਿਭੁਃ
'ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਰਾਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਸਤ੍ਵੋਦ੍ਰੇਕਾਤ੍ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਲੋਕਮਪਸ਼੍ਯਤ। ਇਮਂ ਚੋਦਾਹਰਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਸ਼੍ਲੋਕਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਧਣ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਬਾਰੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।'
ਆਪੋ ਨਾਰਾਸ੍ਤਤ੍ਤਨਵ ਇਤ੍ਯਪਾਂ ਨਾਮ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮਃ। ਅਯਨਂ ਤੇਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤੇ ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
'ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਨਰਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ ਰੂਪ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇਹ ਨਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਨਸਮਕਾਲਂ ਤੁਪ੍ਰਜਾਹੇਤੋਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਧ੍ਯਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਲਈ, ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਉੱਗ ਆਇਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਃ। ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਃ ਸਹਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਚਾਰ ਮੁੱਢਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਿਕਲਿਆ; ਉਥੇ ਹੀ, ਅਚਾਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਮਾਨਸਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਾਨ੍। ਤਤੋ ਮਰੀਚਿਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਮਹਰ੍षੀਨਸृਜਨ੍ਨਵ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਤੇऽਸृਜਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਰਸਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ। ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭੂਤਾਨਿ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਮਾਨੁषਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਭੂਤ, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰਚੇ।
ਸृਜਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਪੌਰੁषੀ ਤਨੁਃ। ਰੌਦ੍ਰੀ ਭਾਵੇਨ ਸ਼ਮਯੇਤ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਵਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਿਰਜਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੁੱਸੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਹਾਲਤਾਂ ਹਨ।
ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਸਿਨ੍ਧੁਪਤੇ ਵਿष੍ਣੋਰਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ। ਕਥ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਹੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਜਲੇਨ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ। ਤਦਾ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨਨੇਕਾਕਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਭੁਸ਼੍ਚਰਨ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਤਹ ਢੱਕ ਲਈ, ਤਦ, ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲ ਫਿਰਿਆ।
ਨਿਸ਼ਾਯਾਮਿਵ ਖਦ੍ਯੋਤਃ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਲਈ।
ਜਲੇ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਚੋਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਮਨਸੇਚ੍ਛਤਿ। ਕਿਂਨੁ ਰੂਪਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾਸਲਿਲਾਦੁਦ੍ਧਰੇ ਮਹੀਮ੍
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਵਾਂ: 'ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਾਂ?'
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਭਿਰੁਚਿਤਂ ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਸ੍ਮਰਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਰਾਹਵਪੁਪਂ ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਵੇਦਸਂਮਿਤਮ੍। ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਯਤਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ।
ਮਹਾਪਰ੍ਵਤਵਰ੍ष੍ਮਾਭਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਂਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍। ਮਹਾਮੇਘੌਘਨਿਰ੍ਘੋਪਂ ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹੋ ਵੈ ਅਪਃ ਸਂਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦਂष੍ਟ੍ਰੇਣੈਕੇਨ ਚੋਦ੍ਧृਤ੍ਯਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਯਜਨ ਵਾਰਾਹ ਬਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ; ਇੱਕ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਬਾਹੁਰਪੂਰ੍ਵਾਂ ਤਨੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਨਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾऽਰ੍ਧਤਨੁਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾ ਬਾਹੂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ: ਆਧਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਆਧਾ ਸਿੰਘ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾਪਾਣਿਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਪਾਣਿਨਾ। ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਪੁਰੁषਃ ਸੁਰਾਰਿਰ੍ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੋਹ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਪੂਰ੍ਵਵਪੁषਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਸ਼ੂਲੋਦ੍ਯਤਕਰਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।