ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਚ ਕृष੍ਣਯਾ। ਮੁਮੋਚ ਤਂ ਮਹਾਪਾਪਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮਚੇਤਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯਰਾਜਾਨਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਵਵਨ੍ਦੇ ਵਿਹ੍ਵਲੋਰਾਜਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਮੁਨੀਂਸ੍ਤਦਾ
ਛੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕੰਬਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਧृਣੀ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤਥਾਜਯਦ੍ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ
ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਦਇਆਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਜਦ ਸਵਯਸਾਚੀ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਜੈਦਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਦਾਸੋ ਗਚ੍ਛ ਮੁਕ੍ਤੋਸਿ ਮੈਵਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਮੁਕ ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਹੁਣ ਗੁਲਾਮ ਨਹੀਂ, ਚਲਾ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਤਰਸਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮਾੜੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਹਿ ਕ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਦਨਯਃ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ। `ਕਰ੍ਮ ਧਰ੍ਮਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਵੈ ਲੋਕਦੁष੍ਟਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ? ਇਹ ਕੰਮ ਧਰਮ ਦੇ ਉਲਟ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ।
ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵਮਿਵ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤਾਰਮਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਤਮ੍। ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦੇ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ।
ਧਰ੍ਮੇ ਤੇ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਵੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਾ ਚਾਧਰ੍ਮੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ। ਸਾਸ਼੍ਚ ਸਾਥਪਾਦਾਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਛ ਜਯਦ੍ਰਥ
ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਧਰਮ ਵਿਚ ਵਧੇ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਮਨ ਨਾ ਲਾ। ਇਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਜੈਦਰਥਾ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਰਹਿ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਵ੍ਰੀਜਂ ਤੂष੍ਣੀਂ ਕਿਂਚਿਦਵਾਙ੍ਯੁਖਃ। ਜਗਾਮ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਾਯ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਤੇ ਥੋੜਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਭਾਰਤਾ।
ਸ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇ ਸਰਣ ਆਇਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
ਬਲਿਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ। ਵਰਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਦੇਵਃ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਸੁਣ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰਥਾਨ੍ਪਞ੍ਚਜਯੇਯਂ ਯੁਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਇਤਿ ਰਾਜਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਂ ਨੇਤਿ ਦੇਵਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ।' ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਨਹੀਂ।'
ਅਜਯ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਧ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਰਯਿष੍ਯਸਿ ਤਾਨ੍ਯੁਧਿ। ऋਤੇऽਰ੍ਜੁਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਨਰਂ ਨਾਮ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
'ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਤੇ ਅਵਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਰੁਕ ਸਕੇਂਗਾ—ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।'
ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਤਪ੍ਤਤਪਸਂ ਨਾਰਾਯਣਸਹਾਯਕਮ੍। ਅਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
'ਬਦਰੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖਾ।'
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਸ਼ਰਮ੍। ਅਵਾਪ ਲੋਕਪਾਲੇਭ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਾਦੀਨ੍ਸ ਮਹਾਸ਼ਰਾਨ੍
'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰ ਲਏ ਹਨ।'
ਦੇਵਦੇਵੋ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤੋਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੁੱਢਲਾ ਪੁਰਖ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ।'
ਯੁਗਾਨ੍ਤਕਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤੇ ਜਗਤ੍। ਸਪਰ੍ਵਤਾਰ੍ਣਵਦ੍ਵੀਪਂ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਾਗਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚਪਾਤਾਲਤਲਚਾਰਿਣਃ
'ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ—even ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।'
ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਮਹਨ੍ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਃ ਪਯੋਧਰਾਃ। ਘੋਰਸ੍ਵਰਾ ਵਿਨਦਿਨਸ੍ਤਟਿਨ੍ਮਾਲਾਵਲਮ੍ਬਿਨਃ। ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਵਿਵਰ੍षਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
'ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਦਲੀਆਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੜਦੀਆਂ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੀਆਂ।'
ਤਤੋऽਗ੍ਨੀਂ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸੁਃ ਸਂਵਰ੍ਤਾਗ੍ਨਿਨਿਯਾਮਕਾਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਧਾਰਾਭਿਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਾਪੂਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
'ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਸਾਰੀ ਥਾਂ, ਗੱਡੀ ਦੀ ਧੁਰ ਵਾਂਗ ਮੋਟੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।'
ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਦਾਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਸ਼ਾਨ੍ਤਚਰਾਚਰੇ। ਨष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਪਵਨੇ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਲਿਲੇਨਾਪ੍ਲੁਤਾ ਮਹੀ
'ਫਿਰ, ਉਸ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਹਵਾ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਤਾਰੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਾਖ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍ਪਾ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
'ਫਿਰ ਨਾਰਾਯਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੁੱਤ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਫਣਾਸਹਸ੍ਰਵਿਕਟਂ ਸ਼ੇषਂ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਭੋਗਿਨਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਮਿਵ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੁਸਂਘਾਤਮਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਹਾਰਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਮृਣਾਲਕੁਮੁਦਪ੍ਰਭਮ੍
'ਸ਼ੇਸ਼, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਭੋਗ ਸੋਫੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅਣਗਣਤ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਕੁੰਦ, ਚੰਦ, ਦੁੱਧ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ।'
ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਪਞ੍ਜਲਨਿਧੌ ਤਦਾ। ਨੈਸ਼ੇਨ ਤਮਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂਕੁਰੁਤੇ ਵਿਭੁਃ
'ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਰਾਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਸਤ੍ਵੋਦ੍ਰੇਕਾਤ੍ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਲੋਕਮਪਸ਼੍ਯਤ। ਇਮਂ ਚੋਦਾਹਰਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਸ਼੍ਲੋਕਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਧਣ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਬਾਰੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।'
ਆਪੋ ਨਾਰਾਸ੍ਤਤ੍ਤਨਵ ਇਤ੍ਯਪਾਂ ਨਾਮ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮਃ। ਅਯਨਂ ਤੇਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤੇ ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
'ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਨਰਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ ਰੂਪ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇਹ ਨਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਨਸਮਕਾਲਂ ਤੁਪ੍ਰਜਾਹੇਤੋਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਧ੍ਯਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਲਈ, ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਉੱਗ ਆਇਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਃ। ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਃ ਸਹਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਚਾਰ ਮੁੱਢਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਿਕਲਿਆ; ਉਥੇ ਹੀ, ਅਚਾਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਮਾਨਸਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਾਨ੍। ਤਤੋ ਮਰੀਚਿਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਮਹਰ੍षੀਨਸृਜਨ੍ਨਵ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਤੇऽਸृਜਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਰਸਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ। ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭੂਤਾਨਿ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਮਾਨੁषਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਭੂਤ, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰਚੇ।
ਸृਜਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਪੌਰੁषੀ ਤਨੁਃ। ਰੌਦ੍ਰੀ ਭਾਵੇਨ ਸ਼ਮਯੇਤ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਵਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਿਰਜਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੁੱਸੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਹਾਲਤਾਂ ਹਨ।
ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਸਿਨ੍ਧੁਪਤੇ ਵਿष੍ਣੋਰਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ। ਕਥ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਹੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ।