ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਤਂ ਭੀਮਃ ਸਹਸਾऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ। ਮਾ ਵਧੀਰਿਤਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਂ ਦਯਾਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਭੀਮ ਨੇ 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!' ਚੀਕ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ; ਪਰ ਦਇਆਵਾਨ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ।'
ਜਯਦ੍ਰਥਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਭ੍ਰਾਤਰਾਵੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧੌ। ਪ੍ਰਾਦਾਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਜੀਵਿਤੇਪ੍ਸੁਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਜੈਦਰਥ ਨੇ, ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਲਤਾਭਿਃ ਸਂਵृਤੇ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਕਿਰੀਟਂ ਰਤ੍ਨਭਾਸ੍ਵਰਮ੍। ਅਪਵਿਧ੍ਯਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਂ ਨਿਲੀਯਨ੍ਤਂ ਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਜਦ ਉਹ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਂ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਲੀਯਮਾਨਂ ਭਯਾਕੁਲਮ੍। ਮਾਰ੍ਗਮਾਣੋऽਵਤੀਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਰਥਾਦ੍ਰਤ੍ਨਵਿਭੂਪਿਤਾਤ੍'। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਹ੍ਯਮਰ੍षਣਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚ ਤਂ ਭੀਮੋ ਨਿष੍ਪਿਪੇਪ ਮਹੀਤਲੇ। ਗਲੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਰਾਜਾਨਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚੈਵ ਹ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜੇ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸ ਜੀਵਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਪਤਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਃ। ਪਦਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਵਿਲਪਿष੍ਯਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਨੂ ਦਦੌ ਭਮੋ ਜਘ੍ਨੇ ਚੈਨਮਰਤ੍ਨਿਨਾ। ਸ ਮੋਹਮਗਮਦ੍ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹਾਰਵਰਪੀਡਿਤਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਘੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ; ਵੱਡੇ ਵੱਜਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰੋषਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਤੁ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਫਲ੍ਗੁਨਃ। ਦੁਃਸ਼ਲਾਯਾਃ ਕृਤੇਰਾਜਾ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹੇਤਿ ਕੌਰਵ
ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੌਰਵਾ, ਦੁਸ਼ਲਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਹੈ।'
ਨਾਯਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਮਤ੍ਤੋ ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਕृष੍ਣਾਯਾਸ੍ਤਦਨਰ੍ਹਾਯਾਃ ਪਰਿਕ੍ਲੇष੍ਟਾ ਨਰਾਧਮਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀਆਂ ਹਨ, ਜੀਊਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।
ਕਿਂਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਦ੍ਰਾਜਾ ਸਤਤਂ ਘृਣੀ। ਤ੍ਵਂ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਦੈਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਬਾਧਸੇ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਚ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰੋਕਟੋਕ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਟਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਚਕ੍ਰੇ ਵृਕੋਦਰਃ। ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਾਣੇਨ ਕਿਂਚਿਦਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਆਕਾਰ ਦੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਕਹੇ।
ਵਿਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵृਕੋਦਰਃ। ਜੀਵਿਤੁਂ ਚੇਚ੍ਛਸੇ ਮੂਢ ਹੇਤੁਂ ਮੇ ਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਊਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।'
ਦਾਸੋਸ੍ਮੀਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਚ ਸਭਾਸੁ ਚ। ਏਵਂ ਚੇਜ੍ਜੀਵਿਤਂ ਦਦ੍ਯਾਮੇष ਯੁਦ੍ਧਜਿਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਖਣਾ ਪਵੇਗਾ, 'ਮੈਂ ਗੁਲਾਮ ਹਾਂ।' ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਰਾਜਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਾਣੋ ਜਯਦ੍ਰਥਃ। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਭੀਮਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਮ੍
ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੈਦਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਤ ਏਨਂ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤਂ ਵਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਰਥਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਪਾਂਸੁਕੁਣ੍ਠਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਹਿਲਦੋਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੇ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭੀਮਃ ਪਾਰ੍ਤਾਨੁਗਸ੍ਤਦਾ। ਅਗ੍ਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਪਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਤਦਵਸ੍ਥਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਤਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਹਸਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਦਿਖਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।'
ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮੋ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯੈ ਕਥਯੇਤਿ ਵੈ। ਦਾਸਭਾਵਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯੇष ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪਾਪਚੇਤਨਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਗਲ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਚ ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਪ੍ਰਣਯਂ ਵਚਃ। ਮੁਞ੍ਚੇਮਮਧਮਾਚਾਰਂ ਪ੍ਰਮਾਣਾ ਯਦਿ ਤੇ ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਮਾੜੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।'
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਦਾਸੋऽਯਂਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖਃ ਕृਤਃ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਭੀਮ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਹੁਣ ਗੁਲਾਮ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਪੰਜ ਜਟੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਚ ਕृष੍ਣਯਾ। ਮੁਮੋਚ ਤਂ ਮਹਾਪਾਪਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮਚੇਤਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯਰਾਜਾਨਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਵਵਨ੍ਦੇ ਵਿਹ੍ਵਲੋਰਾਜਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਮੁਨੀਂਸ੍ਤਦਾ
ਛੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕੰਬਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਧृਣੀ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਤਥਾਜਯਦ੍ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ
ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਦਇਆਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਜਦ ਸਵਯਸਾਚੀ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਜੈਦਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਦਾਸੋ ਗਚ੍ਛ ਮੁਕ੍ਤੋਸਿ ਮੈਵਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਮੁਕ ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਹੁਣ ਗੁਲਾਮ ਨਹੀਂ, ਚਲਾ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਤਰਸਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮਾੜੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਏਵਂਵਿਧਂ ਹਿ ਕ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਦਨਯਃ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ। `ਕਰ੍ਮ ਧਰ੍ਮਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਵੈ ਲੋਕਦੁष੍ਟਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ? ਇਹ ਕੰਮ ਧਰਮ ਦੇ ਉਲਟ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ।
ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵਮਿਵ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤਾਰਮਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਤਮ੍। ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦੇ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ।
ਧਰ੍ਮੇ ਤੇ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਵੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਾ ਚਾਧਰ੍ਮੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ। ਸਾਸ਼੍ਚ ਸਾਥਪਾਦਾਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਛ ਜਯਦ੍ਰਥ
ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਧਰਮ ਵਿਚ ਵਧੇ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਮਨ ਨਾ ਲਾ। ਇਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਜੈਦਰਥਾ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਰਹਿ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਵ੍ਰੀਜਂ ਤੂष੍ਣੀਂ ਕਿਂਚਿਦਵਾਙ੍ਯੁਖਃ। ਜਗਾਮ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਾਯ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਤੇ ਥੋੜਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਭਾਰਤਾ।
ਸ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇ ਸਰਣ ਆਇਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
ਬਲਿਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ। ਵਰਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਦੇਵਃ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਸੁਣ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।