ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਾਤਤ੍ਰੈਵੋਪਵਿਵੇਸ਼ ਹ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਕृष੍ਣਾ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਸ਼ਗਤਂ ਰਿਪੁਮ੍। ਸ੍ਵਯਮਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤੁਦਨ੍ਤੌ ਤੌ ਜਵੇਨੈਵਾਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ।
ਇਦਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਚਾਤ੍ਰ ਚਕਾਰਾਤਿਰਥੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਗਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਯ ਜਘਾਨ ਯਤ੍
ਇਥੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ: ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੀਕ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਕਾਲੇऽਪ੍ਯਸਂਭ੍ਰਮਃ। ਅਕਰੋਦ੍ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਮੰਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ ਜੋ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤਾਂ ਵੀਰਾਵੁਭੌ ਭੀਮਧਨਂਜਯੌ। ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਭੀਤਮੇਕਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਸਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਭੀਮ ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਤੁ ਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। `ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਪਲਾਯਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਮਰੇ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀਆ ਤੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਵਿਕ੍ਰਮਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਪਲਾਯਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਯੇਨ ਵੈ ਵਨਮ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਭੱਜਣ ਦੀ ਨੀਤ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਤ੍ਵਮਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪਲਾਯਨੇ। ਅਨੁਯਾਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਫਲਗੁਨ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਅਨਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕਥਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਬਲਾਤ੍। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਲਾਯਨਮ੍
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਹਿੰਮਤ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਵਾਪਸ ਆ, ਭੱਜਣਾ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਕਥਂ ਹ੍ਯਨੁਚਰਾਨ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ ਪਲਾਯਸੇ। ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਮਾਨਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸੈਨ੍ਧਵੋ ਨ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਭੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਪਰ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮੁੜਿਆ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਤਂ ਭੀਮਃ ਸਹਸਾऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ। ਮਾ ਵਧੀਰਿਤਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਂ ਦਯਾਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਭੀਮ ਨੇ 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!' ਚੀਕ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ; ਪਰ ਦਇਆਵਾਨ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ।'
ਜਯਦ੍ਰਥਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਭ੍ਰਾਤਰਾਵੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧੌ। ਪ੍ਰਾਦਾਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਜੀਵਿਤੇਪ੍ਸੁਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਜੈਦਰਥ ਨੇ, ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਲਤਾਭਿਃ ਸਂਵृਤੇ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਕਿਰੀਟਂ ਰਤ੍ਨਭਾਸ੍ਵਰਮ੍। ਅਪਵਿਧ੍ਯਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਂ ਨਿਲੀਯਨ੍ਤਂ ਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਜਦ ਉਹ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਂ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਲੀਯਮਾਨਂ ਭਯਾਕੁਲਮ੍। ਮਾਰ੍ਗਮਾਣੋऽਵਤੀਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਰਥਾਦ੍ਰਤ੍ਨਵਿਭੂਪਿਤਾਤ੍'। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਹ੍ਯਮਰ੍षਣਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚ ਤਂ ਭੀਮੋ ਨਿष੍ਪਿਪੇਪ ਮਹੀਤਲੇ। ਗਲੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਰਾਜਾਨਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚੈਵ ਹ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜੇ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸ ਜੀਵਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਪਤਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਃ। ਪਦਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਵਿਲਪਿष੍ਯਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਨੂ ਦਦੌ ਭਮੋ ਜਘ੍ਨੇ ਚੈਨਮਰਤ੍ਨਿਨਾ। ਸ ਮੋਹਮਗਮਦ੍ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹਾਰਵਰਪੀਡਿਤਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਘੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ; ਵੱਡੇ ਵੱਜਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰੋषਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਤੁ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਫਲ੍ਗੁਨਃ। ਦੁਃਸ਼ਲਾਯਾਃ ਕृਤੇਰਾਜਾ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹੇਤਿ ਕੌਰਵ
ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੌਰਵਾ, ਦੁਸ਼ਲਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਹੈ।'
ਨਾਯਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਮਤ੍ਤੋ ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਕृष੍ਣਾਯਾਸ੍ਤਦਨਰ੍ਹਾਯਾਃ ਪਰਿਕ੍ਲੇष੍ਟਾ ਨਰਾਧਮਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀਆਂ ਹਨ, ਜੀਊਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।
ਕਿਂਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਦ੍ਰਾਜਾ ਸਤਤਂ ਘृਣੀ। ਤ੍ਵਂ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਦੈਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਬਾਧਸੇ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਚ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰੋਕਟੋਕ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਟਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਚਕ੍ਰੇ ਵृਕੋਦਰਃ। ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਾਣੇਨ ਕਿਂਚਿਦਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਆਕਾਰ ਦੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਕਹੇ।
ਵਿਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵृਕੋਦਰਃ। ਜੀਵਿਤੁਂ ਚੇਚ੍ਛਸੇ ਮੂਢ ਹੇਤੁਂ ਮੇ ਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਊਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।'
ਦਾਸੋਸ੍ਮੀਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਂ ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਚ ਸਭਾਸੁ ਚ। ਏਵਂ ਚੇਜ੍ਜੀਵਿਤਂ ਦਦ੍ਯਾਮੇष ਯੁਦ੍ਧਜਿਤੋ ਵਿਧਿਃ
ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਖਣਾ ਪਵੇਗਾ, 'ਮੈਂ ਗੁਲਾਮ ਹਾਂ।' ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਰਾਜਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਾਣੋ ਜਯਦ੍ਰਥਃ। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਭੀਮਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਮ੍
ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੈਦਰਥ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਤ ਏਨਂ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤਂ ਵਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਰਥਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਪਾਂਸੁਕੁਣ੍ਠਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਹਿਲਦੋਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੇ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭੀਮਃ ਪਾਰ੍ਤਾਨੁਗਸ੍ਤਦਾ। ਅਗ੍ਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਪਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਤਦਵਸ੍ਥਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਤਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਹਸਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਦਿਖਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।'
ਰਾਜਾਨਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮੋ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯੈ ਕਥਯੇਤਿ ਵੈ। ਦਾਸਭਾਵਂ ਗਤੋ ਹ੍ਯੇष ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪਾਪਚੇਤਨਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਗਲ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਚ ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਪ੍ਰਣਯਂ ਵਚਃ। ਮੁਞ੍ਚੇਮਮਧਮਾਚਾਰਂ ਪ੍ਰਮਾਣਾ ਯਦਿ ਤੇ ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਮਾੜੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।'
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਦਾਸੋऽਯਂਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖਃ ਕृਤਃ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਭੀਮ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਹੁਣ ਗੁਲਾਮ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਪੰਜ ਜਟੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'