ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯ
ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਧੌਮਯ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿਓ।
ਨ ਹਿ ਮੇ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇਜੀਵਨ੍ਮੂਢਃ ਸੈਨ੍ਧਵਕੋ ਨृਪਃ। ਪਾਤਾਲਤਲਸਂਸ੍ਥੋਪਿ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ
ਉਹ ਮੂਰਖ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦਾ ਸਾਰਥੀ ਇੰਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾऽਪਿਸ ਸੈਨ੍ਧਵਃ। ਦੁਃਸ਼ਲਾਮਭਿਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਪਰ, ਬਾਹੁਬਲੀ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਸਿੰਧੂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਦੁਸ਼ਲਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭੀਮਮੁਵਾਚ ਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ। ਕੁਪਿਤਾ ਹ੍ਰੀਮਤੀ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਤੀ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾਵੁਭੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਰ ਸ਼ਾਲੀਨ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵਧ੍ਯਃ ਸ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ। ਸੈਨ੍ਧਵਾਪਸ਼ਦਃ ਪਾਪੋ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਮੂਰਖ, ਕੁਟਿਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਿੰਧੂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਹਰ੍ਤਾ ਵੈਰੀ ਯੋ ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਹਰੋ ਰਿਪੁਃ। ਯਾਚਮਾਨੋऽਪਿਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਜੋ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੋਵੇ, ਰਾਜ ਹੜਪ ਲਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਾਵੇਂ ਮੰਗਤਾ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਤੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਯਯਤੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸੈਨ੍ਧਵਃ। ਰਾਜਾ ਨਿਵਵृਤੇਕृष੍ਣਾਮਾਦਾਯ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਜਿਧਰ ਸਿੰਧੂ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਮਪਵਿਦ੍ਧਵृਸੀਕਟਮ੍। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਾਦਿਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰਨੁਕੀਰ੍ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਘਾਸ਼ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਪਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਮਾਰਕੰਡੇਅ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਨੁਸ਼ੋਚਦ੍ਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਹਿਤੈਃ। ਸਮੇਯਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਭਾਰ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਮਧ੍ਯਗਃ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਲਈ ਦੁੱਖੀ ਸਨ।
ਤੇ ਸ੍ਮ ਤਂ ਮੁਦਿਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਗਤਂ ਨृਪਮ੍। ਜਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਿਨਧੁਸੌਵੀਰਾਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚਾਹृਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਫੇਰ ਆ ਗਿਆ, ਸਿੰਧੂ ਅਤੇ ਸੌਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਾਤਤ੍ਰੈਵੋਪਵਿਵੇਸ਼ ਹ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਕृष੍ਣਾ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਸ਼ਗਤਂ ਰਿਪੁਮ੍। ਸ੍ਵਯਮਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤੁਦਨ੍ਤੌ ਤੌ ਜਵੇਨੈਵਾਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ।
ਇਦਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਚਾਤ੍ਰ ਚਕਾਰਾਤਿਰਥੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਗਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਯ ਜਘਾਨ ਯਤ੍
ਇਥੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ: ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੀਕ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਕਾਲੇऽਪ੍ਯਸਂਭ੍ਰਮਃ। ਅਕਰੋਦ੍ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਮੰਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ ਜੋ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤਾਂ ਵੀਰਾਵੁਭੌ ਭੀਮਧਨਂਜਯੌ। ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਭੀਤਮੇਕਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਸਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਭੀਮ ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਤੁ ਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। `ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਪਲਾਯਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਮਰੇ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀਆ ਤੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਵਿਕ੍ਰਮਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਪਲਾਯਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਯੇਨ ਵੈ ਵਨਮ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਭੱਜਣ ਦੀ ਨੀਤ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਤ੍ਵਮਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪਲਾਯਨੇ। ਅਨੁਯਾਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਫਲਗੁਨ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਅਨਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕਥਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਬਲਾਤ੍। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਲਾਯਨਮ੍
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਹਿੰਮਤ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਵਾਪਸ ਆ, ਭੱਜਣਾ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਕਥਂ ਹ੍ਯਨੁਚਰਾਨ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ ਪਲਾਯਸੇ। ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਮਾਨਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸੈਨ੍ਧਵੋ ਨ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਭੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਪਰ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮੁੜਿਆ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਤਂ ਭੀਮਃ ਸਹਸਾऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ। ਮਾ ਵਧੀਰਿਤਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਂ ਦਯਾਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਭੀਮ ਨੇ 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!' ਚੀਕ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ; ਪਰ ਦਇਆਵਾਨ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ।'
ਜਯਦ੍ਰਥਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਭ੍ਰਾਤਰਾਵੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧੌ। ਪ੍ਰਾਦਾਵਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਜੀਵਿਤੇਪ੍ਸੁਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਜੈਦਰਥ ਨੇ, ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਲਤਾਭਿਃ ਸਂਵृਤੇ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਕਿਰੀਟਂ ਰਤ੍ਨਭਾਸ੍ਵਰਮ੍। ਅਪਵਿਧ੍ਯਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਂ ਨਿਲੀਯਨ੍ਤਂ ਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਜਦ ਉਹ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਂ ਕਕ੍ਸ਼ੇ ਲੀਯਮਾਨਂ ਭਯਾਕੁਲਮ੍। ਮਾਰ੍ਗਮਾਣੋऽਵਤੀਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਰਥਾਦ੍ਰਤ੍ਨਵਿਭੂਪਿਤਾਤ੍'। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਹ੍ਯਮਰ੍षਣਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚ ਤਂ ਭੀਮੋ ਨਿष੍ਪਿਪੇਪ ਮਹੀਤਲੇ। ਗਲੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਰਾਜਾਨਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚੈਵ ਹ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜੇ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸ ਜੀਵਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਪਤਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਃ। ਪਦਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਵਿਲਪਿष੍ਯਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਨੂ ਦਦੌ ਭਮੋ ਜਘ੍ਨੇ ਚੈਨਮਰਤ੍ਨਿਨਾ। ਸ ਮੋਹਮਗਮਦ੍ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹਾਰਵਰਪੀਡਿਤਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਘੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ; ਵੱਡੇ ਵੱਜਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰੋषਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਤੁ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਫਲ੍ਗੁਨਃ। ਦੁਃਸ਼ਲਾਯਾਃ ਕृਤੇਰਾਜਾ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹੇਤਿ ਕੌਰਵ
ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੌਰਵਾ, ਦੁਸ਼ਲਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਹੈ।'
ਨਾਯਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਮਤ੍ਤੋ ਜੀਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਕृष੍ਣਾਯਾਸ੍ਤਦਨਰ੍ਹਾਯਾਃ ਪਰਿਕ੍ਲੇष੍ਟਾ ਨਰਾਧਮਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀਆਂ ਹਨ, ਜੀਊਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।
ਕਿਂਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਦ੍ਰਾਜਾ ਸਤਤਂ ਘृਣੀ। ਤ੍ਵਂ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਦੈਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਬਾਧਸੇ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਚ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰੋਕਟੋਕ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?