ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧੈ ਰਥੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਹਤੈਸ਼੍ਚਪਦਾਤਿਭਿਃ। ਅਗਮ੍ਯਰੂਪਾ ਪृਥਿਵੀ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾ
ਟੁੱਟੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਮਾਰੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਚੀਕੜ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਭਰ ਗਈ ਕਿ ਲੰਘਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜੋ ਜਯਦ੍ਰਥਃ। ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪਲਾਯਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜੈਦਰਥ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਕੁਲੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਵਤਾਰ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰੁਪਾਧਾਵਦ੍ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਰਾਧਮਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਫਿਰਾਕ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਹੜਬੜੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧੌਮ੍ਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰੇਣ ਰਥਮਾਰੋਪਯਤ੍ਤਦਾ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਧੌਮਯ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਬੀਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਸੈਨ੍ਯਮਪਯਾਤੇ ਜਯਦ੍ਰਥੇ। ਆਦਿਸ਼੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਨਾਰਾਚੈਰਾਜਘਾਨ ਵृਕੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜਯਦਰਥ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਲਾਯਨ੍ਤਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਭੀਮਂ ਸੈਨ੍ਧਵਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜਯਦਰਥ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾਪਚਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਮਸ੍ਮਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਦੁਰਾਸਦਃ। ਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਰੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਦੁੱਖ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਜਯਦਰਥ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਮੂਢਂ ਨੈਕृਤਿਕਂ ਦੁष੍ਟਂ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰਿਣਮ੍'। ਤਮੇਵਾਨ੍ਵਿष ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕਿਂ ਤੇ ਯੋਧੈਰ੍ਨਿਪਾਤਿਤੈਃ। ਅਨਾਮਿषਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਥਂ ਵਾ ਮਨ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਉਸ ਮੂਰਖ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਭ, ਜਿਸ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਹ ਕੰਮ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਵਾਗ੍ਮੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ:
ਹਤਪ੍ਰਵੀਰਾ ਰਿਪਵੋ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਤੁ ਭਵਾਨਿਤਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਬਾਕੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ ਹਨ। ਰਾਜਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਇਥੋਂ ਵਾਪਸ ਚੱਲੋ।
ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯ
ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਧੌਮਯ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿਓ।
ਨ ਹਿ ਮੇ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇਜੀਵਨ੍ਮੂਢਃ ਸੈਨ੍ਧਵਕੋ ਨृਪਃ। ਪਾਤਾਲਤਲਸਂਸ੍ਥੋਪਿ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ
ਉਹ ਮੂਰਖ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦਾ ਸਾਰਥੀ ਇੰਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾऽਪਿਸ ਸੈਨ੍ਧਵਃ। ਦੁਃਸ਼ਲਾਮਭਿਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਪਰ, ਬਾਹੁਬਲੀ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਸਿੰਧੂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਦੁਸ਼ਲਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭੀਮਮੁਵਾਚ ਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ। ਕੁਪਿਤਾ ਹ੍ਰੀਮਤੀ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਤੀ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾਵੁਭੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਰ ਸ਼ਾਲੀਨ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵਧ੍ਯਃ ਸ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ। ਸੈਨ੍ਧਵਾਪਸ਼ਦਃ ਪਾਪੋ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਮੂਰਖ, ਕੁਟਿਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਿੰਧੂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਹਰ੍ਤਾ ਵੈਰੀ ਯੋ ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਹਰੋ ਰਿਪੁਃ। ਯਾਚਮਾਨੋऽਪਿਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਜੋ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੋਵੇ, ਰਾਜ ਹੜਪ ਲਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਾਵੇਂ ਮੰਗਤਾ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਤੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਯਯਤੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸੈਨ੍ਧਵਃ। ਰਾਜਾ ਨਿਵਵृਤੇਕृष੍ਣਾਮਾਦਾਯ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਜਿਧਰ ਸਿੰਧੂ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਮਪਵਿਦ੍ਧਵृਸੀਕਟਮ੍। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਾਦਿਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰਨੁਕੀਰ੍ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਘਾਸ਼ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਪਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਮਾਰਕੰਡੇਅ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਨੁਸ਼ੋਚਦ੍ਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਹਿਤੈਃ। ਸਮੇਯਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਭਾਰ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਮਧ੍ਯਗਃ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਲਈ ਦੁੱਖੀ ਸਨ।
ਤੇ ਸ੍ਮ ਤਂ ਮੁਦਿਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਗਤਂ ਨृਪਮ੍। ਜਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਿਨਧੁਸੌਵੀਰਾਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚਾਹृਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਫੇਰ ਆ ਗਿਆ, ਸਿੰਧੂ ਅਤੇ ਸੌਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਾਤਤ੍ਰੈਵੋਪਵਿਵੇਸ਼ ਹ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਕृष੍ਣਾ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਸ਼ਗਤਂ ਰਿਪੁਮ੍। ਸ੍ਵਯਮਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤੁਦਨ੍ਤੌ ਤੌ ਜਵੇਨੈਵਾਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ।
ਇਦਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਚਾਤ੍ਰ ਚਕਾਰਾਤਿਰਥੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਗਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਯ ਜਘਾਨ ਯਤ੍
ਇਥੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ: ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੀਕ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਕਾਲੇऽਪ੍ਯਸਂਭ੍ਰਮਃ। ਅਕਰੋਦ੍ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਵੀ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਮੰਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ ਜੋ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤਾਂ ਵੀਰਾਵੁਭੌ ਭੀਮਧਨਂਜਯੌ। ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਭੀਤਮੇਕਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਸਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਭੀਮ ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਤੁ ਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। `ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਪਲਾਯਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਮਰੇ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀਆ ਤੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਵਿਕ੍ਰਮਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਪਲਾਯਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਯੇਨ ਵੈ ਵਨਮ੍
ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਭੱਜਣ ਦੀ ਨੀਤ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਤ੍ਵਮਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪਲਾਯਨੇ। ਅਨੁਯਾਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਫਲਗੁਨ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਅਨਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕਥਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਬਲਾਤ੍। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਲਾਯਨਮ੍
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਹਿੰਮਤ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਵਾਪਸ ਆ, ਭੱਜਣਾ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਕਥਂ ਹ੍ਯਨੁਚਰਾਨ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯੇ ਪਲਾਯਸੇ। ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਮਾਨਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸੈਨ੍ਧਵੋ ਨ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਭੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਪਰ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮੁੜਿਆ।