ਸੂਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਬਹਵਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਸਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾਃ ਸਧ੍ਵਜਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਸਵਿਆਂ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਈ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਚੰਡੀ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਰ੍ਵਮਾਯੋਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ਼ਰੀਰਾਣ੍ਯਸ਼ਿਰਸ੍ਕਾਨਿ ਵਿਦੇਹਾਨਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਧੜਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਲਹੂਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵਗृਧ੍ਰਕਙ੍ਕਕਾਕੋਲਭਾਸਗੋਮਾਯੁਵਾਯਸਾਃ। ਅਤृਪ੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰਵੀਰਾਣਾਂ ਹਤਾਨਾਂ ਮਾਸਸ਼ੋਣਿਤੈਃ
ਕੁੱਤੇ, ਗਿਦੜ, ਗਿੱਧ, ਕਾਂ, ਬਗਲੇ, ਲੰਬੜ ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਾਂ ਉਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਰੁਕ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਰਜ੍ਵਾਲੈਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਾਨਿਲਚੋਦਿਤੈਃ। ਸੇਨੇਨ੍ਧਨਂ ਦਦਾਹਾਸ਼ੁ ਸਰੋषਃ ਪਾਰ੍ਥਪਾਵਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਚ ਯੁਗਾਨਾਂ ਚ ਮਹੀਪਤੇ। ਤੂਣੀਰਾਣਆਂ ਪਤਾਕਾਨਾਂ ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਚ ਰਥੈਃ ਸਹ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਚੱਕਰ, ਜੋੜ, ਤੂਣੀਰ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਢੇਰ ਬਣੇ ਪਏ ਸਨ।
ਈषਾਣਾਮਨੁਕਰ੍षਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਵੇਣੂਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਅਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਥ ਯੋਕ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤੋਦਾਨਾਂ ਚ ਰਾਸ਼ਯਃ
ਅਕਸਲਾਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਲੱਕੜ, ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਬਾਂਸੀਆਂ, ਪਹੀਏ, ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਕੀਲ ਤੇ ਚਾਬਕਾਂ ਦੇ ਵੀ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰਸਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਲੋष੍ਣੀषਧਾਰਿਣਾਮ੍। ਭੁਜਾਨਾਂ ਮਕੁਟਾਨਾਂ ਚ ਹਾਰਾਣਾਮਙ੍ਗਦੈਃ ਸਹ
ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰ, ਮਕੁਟ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਦੇ ਵੀ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਛਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵ੍ਯਜਨਾਨਾਂ ਚ ਚਰ੍ਮਣਆਂ ਵਰ੍ਮਣਾਂ ਤਥਾ। ਛਿਨ੍ਨਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਣਾਂ ਚ ਪਟ੍ਟਸਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖੇ, ਚਮੜੀਆਂ, ਬਕਤਰ, ਟੁੱਟੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਮਥ ਖਙ੍ਗਾਨਾਂ ਦਣ੍ਡਾਨਾਂ ਸਹ ਤੇਮਰੈਃ। ਰਾਸ਼ਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਢੇਰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪਤਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਙ੍ਗੈਃ ਸਯੋਧੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ। ਹਯੈਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾਕृਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾਦਿਭਿਃ ਸਾਯੁਧੈਸ੍ਤਥਾ
ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਡਿੱਗੇ ਹਾਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮੇ, ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਘੋੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮੈਦਾਨ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ।
ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧੈ ਰਥੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਹਤੈਸ਼੍ਚਪਦਾਤਿਭਿਃ। ਅਗਮ੍ਯਰੂਪਾ ਪृਥਿਵੀ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾ
ਟੁੱਟੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਮਾਰੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਚੀਕੜ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਭਰ ਗਈ ਕਿ ਲੰਘਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜੋ ਜਯਦ੍ਰਥਃ। ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪਲਾਯਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜੈਦਰਥ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਕੁਲੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਵਤਾਰ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰੁਪਾਧਾਵਦ੍ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਰਾਧਮਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਫਿਰਾਕ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਹੜਬੜੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧੌਮ੍ਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰੇਣ ਰਥਮਾਰੋਪਯਤ੍ਤਦਾ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਧੌਮਯ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਬੀਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਸੈਨ੍ਯਮਪਯਾਤੇ ਜਯਦ੍ਰਥੇ। ਆਦਿਸ਼੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਨਾਰਾਚੈਰਾਜਘਾਨ ਵृਕੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜਯਦਰਥ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਲਾਯਨ੍ਤਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਭੀਮਂ ਸੈਨ੍ਧਵਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜਯਦਰਥ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾਪਚਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਮਸ੍ਮਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਦੁਰਾਸਦਃ। ਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਰੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਦੁੱਖ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਜਯਦਰਥ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਮੂਢਂ ਨੈਕृਤਿਕਂ ਦੁष੍ਟਂ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰਿਣਮ੍'। ਤਮੇਵਾਨ੍ਵਿष ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕਿਂ ਤੇ ਯੋਧੈਰ੍ਨਿਪਾਤਿਤੈਃ। ਅਨਾਮਿषਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਥਂ ਵਾ ਮਨ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਉਸ ਮੂਰਖ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਭ, ਜਿਸ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਹ ਕੰਮ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਵਾਗ੍ਮੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ:
ਹਤਪ੍ਰਵੀਰਾ ਰਿਪਵੋ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਤੁ ਭਵਾਨਿਤਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਬਾਕੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ ਹਨ। ਰਾਜਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਇਥੋਂ ਵਾਪਸ ਚੱਲੋ।
ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯ
ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਧੌਮਯ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿਓ।
ਨ ਹਿ ਮੇ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇਜੀਵਨ੍ਮੂਢਃ ਸੈਨ੍ਧਵਕੋ ਨृਪਃ। ਪਾਤਾਲਤਲਸਂਸ੍ਥੋਪਿ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ
ਉਹ ਮੂਰਖ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦਾ ਸਾਰਥੀ ਇੰਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾऽਪਿਸ ਸੈਨ੍ਧਵਃ। ਦੁਃਸ਼ਲਾਮਭਿਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਪਰ, ਬਾਹੁਬਲੀ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਸਿੰਧੂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਦੁਸ਼ਲਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭੀਮਮੁਵਾਚ ਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ। ਕੁਪਿਤਾ ਹ੍ਰੀਮਤੀ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਤੀ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਾਵੁਭੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਰ ਸ਼ਾਲੀਨ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵਧ੍ਯਃ ਸ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ। ਸੈਨ੍ਧਵਾਪਸ਼ਦਃ ਪਾਪੋ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਮੂਰਖ, ਕੁਟਿਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਿੰਧੂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਹਰ੍ਤਾ ਵੈਰੀ ਯੋ ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਹਰੋ ਰਿਪੁਃ। ਯਾਚਮਾਨੋऽਪਿਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ
ਜੋ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੋਵੇ, ਰਾਜ ਹੜਪ ਲਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਾਵੇਂ ਮੰਗਤਾ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਤੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਯਯਤੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸੈਨ੍ਧਵਃ। ਰਾਜਾ ਨਿਵਵृਤੇਕृष੍ਣਾਮਾਦਾਯ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਜਿਧਰ ਸਿੰਧੂ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਮਪਵਿਦ੍ਧਵृਸੀਕਟਮ੍। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਾਦਿਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰਨੁਕੀਰ੍ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਘਾਸ਼ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਪਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਮਾਰਕੰਡੇਅ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਨੁਸ਼ੋਚਦ੍ਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਹਿਤੈਃ। ਸਮੇਯਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਭਾਰ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਮਧ੍ਯਗਃ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਲਈ ਦੁੱਖੀ ਸਨ।
ਤੇ ਸ੍ਮ ਤਂ ਮੁਦਿਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਗਤਂ ਨृਪਮ੍। ਜਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਸਿਨਧੁਸੌਵੀਰਾਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚਾਹृਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਫੇਰ ਆ ਗਿਆ, ਸਿੰਧੂ ਅਤੇ ਸੌਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।