ਨਕੁਲਸ੍ਤ੍ਵਪਭੀਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਥਾਚ੍ਚਰ੍ਮਾਸਿਪਾਣਿਮਾਨ੍। ਉਦ੍ਧਾਮ੍ਯ ਸ੍ਤਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਨਕੁਲ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸੁਰਥਸ੍ਤਂ ਗਜਵਰਂ ਵਧਾਯ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਤੁ। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਕ੍ਰੋਧਮਤ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਕਰਂ ਤਤਃ
ਸੁਰਥ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਸੁੰਡ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਕੁਲਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਗਸ੍ਯ ਸਮੀਪਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਸਵਿषਾਣਂ ਭੁਜਂ ਮੂਲੇ ਖਙ੍ਗੇਨ ਨਿਰਕृਨ੍ਤਤ
ਜਦ ਹਾਥੀ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਘੇਰਾ ਪਾਇਆ, ਤਾਂ ਨਕੁਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਡ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਵਿਨਦ੍ਯਮਹਾਨਾਦਂ ਗਜਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣਿਭੂषਣਃ। ਪਤਨ੍ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾ ਭੂਮੌ ਹਸ੍ਤ੍ਯਾਰੋਹਮਪੋਥਯਤ੍
ਉਹ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰੋ ਮਾਦ੍ਰਵਤੀਸੁਤਃ। ਭੀਮਸੇਨਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲੇਭੇ ਮਹਾਰਥਃ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਬੇਟੇ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲਈ।
ਭੀਮਸ੍ਤ੍ਵਾਪਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੋਟਿਕਾਸ਼੍ਯਸ੍ ਸਂਗਰੇ। ਸੂਤਸ੍ਯ ਨੁਦਤੋ ਵਾਹਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣਾਪਾਹਰਚ੍ਛਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਕੋਟਿਕਾਸ਼ਿਆ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾਇਆ, ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਬੁਬੋਧ ਹਤਂ ਸੂਤਂ ਸ ਰਾਜਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਹਤਮਸੂਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਸਾਰਥੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵਿਰਥਂ ਹਤਸੂਤਂ ਤਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂਵਰਃ। ਜਘਾਨ ਤਲਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਸੇਨਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਭੀਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜੋ ਹੁਣ ਰਥ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚਪੇੜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੌਵੀਰਾਣਾਂ ਧਨਂਜਯਃ। ਚਕਰ੍ਤ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਧਨੂਂषਿ ਚ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ
ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬਾਰਾਂ ਸੌਵੀਰਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਿਬੀਨਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਮੁਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਸੈਨ੍ਧਵਾਨਪਿ। ਜਘਾਨਾਤਿਰਥਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਬਾਣਗੋਚਰਮਾਗਤਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਬੀਆਂ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂਆਂ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਤੇ ਸਿੰਧੂਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸੂਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਬਹਵਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਸਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾਃ ਸਧ੍ਵਜਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਸਵਿਆਂ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਈ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਚੰਡੀ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਰ੍ਵਮਾਯੋਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ਼ਰੀਰਾਣ੍ਯਸ਼ਿਰਸ੍ਕਾਨਿ ਵਿਦੇਹਾਨਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਧੜਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਲਹੂਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵਗृਧ੍ਰਕਙ੍ਕਕਾਕੋਲਭਾਸਗੋਮਾਯੁਵਾਯਸਾਃ। ਅਤृਪ੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰਵੀਰਾਣਾਂ ਹਤਾਨਾਂ ਮਾਸਸ਼ੋਣਿਤੈਃ
ਕੁੱਤੇ, ਗਿਦੜ, ਗਿੱਧ, ਕਾਂ, ਬਗਲੇ, ਲੰਬੜ ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਾਂ ਉਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਰੁਕ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਰਜ੍ਵਾਲੈਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਾਨਿਲਚੋਦਿਤੈਃ। ਸੇਨੇਨ੍ਧਨਂ ਦਦਾਹਾਸ਼ੁ ਸਰੋषਃ ਪਾਰ੍ਥਪਾਵਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਚ ਯੁਗਾਨਾਂ ਚ ਮਹੀਪਤੇ। ਤੂਣੀਰਾਣਆਂ ਪਤਾਕਾਨਾਂ ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਚ ਰਥੈਃ ਸਹ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਚੱਕਰ, ਜੋੜ, ਤੂਣੀਰ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਢੇਰ ਬਣੇ ਪਏ ਸਨ।
ਈषਾਣਾਮਨੁਕਰ੍षਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਵੇਣੂਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਅਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਥ ਯੋਕ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤੋਦਾਨਾਂ ਚ ਰਾਸ਼ਯਃ
ਅਕਸਲਾਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਲੱਕੜ, ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਬਾਂਸੀਆਂ, ਪਹੀਏ, ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਕੀਲ ਤੇ ਚਾਬਕਾਂ ਦੇ ਵੀ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰਸਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਲੋष੍ਣੀषਧਾਰਿਣਾਮ੍। ਭੁਜਾਨਾਂ ਮਕੁਟਾਨਾਂ ਚ ਹਾਰਾਣਾਮਙ੍ਗਦੈਃ ਸਹ
ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰ, ਮਕੁਟ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਦੇ ਵੀ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਛਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵ੍ਯਜਨਾਨਾਂ ਚ ਚਰ੍ਮਣਆਂ ਵਰ੍ਮਣਾਂ ਤਥਾ। ਛਿਨ੍ਨਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਣਾਂ ਚ ਪਟ੍ਟਸਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖੇ, ਚਮੜੀਆਂ, ਬਕਤਰ, ਟੁੱਟੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਮਥ ਖਙ੍ਗਾਨਾਂ ਦਣ੍ਡਾਨਾਂ ਸਹ ਤੇਮਰੈਃ। ਰਾਸ਼ਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਢੇਰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪਤਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਙ੍ਗੈਃ ਸਯੋਧੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ। ਹਯੈਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾਕृਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾਦਿਭਿਃ ਸਾਯੁਧੈਸ੍ਤਥਾ
ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਡਿੱਗੇ ਹਾਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮੇ, ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਘੋੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮੈਦਾਨ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ।
ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧੈ ਰਥੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਹਤੈਸ਼੍ਚਪਦਾਤਿਭਿਃ। ਅਗਮ੍ਯਰੂਪਾ ਪृਥਿਵੀ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾ
ਟੁੱਟੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਮਾਰੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਚੀਕੜ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਭਰ ਗਈ ਕਿ ਲੰਘਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜੋ ਜਯਦ੍ਰਥਃ। ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪਲਾਯਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜੈਦਰਥ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਕੁਲੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਵਤਾਰ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰੁਪਾਧਾਵਦ੍ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਰਾਧਮਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਫਿਰਾਕ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਹੜਬੜੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧੌਮ੍ਯਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰੇਣ ਰਥਮਾਰੋਪਯਤ੍ਤਦਾ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਧੌਮਯ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਬੀਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਸੈਨ੍ਯਮਪਯਾਤੇ ਜਯਦ੍ਰਥੇ। ਆਦਿਸ਼੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਨਾਰਾਚੈਰਾਜਘਾਨ ਵृਕੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜਯਦਰਥ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਲਾਯਨ੍ਤਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਭੀਮਂ ਸੈਨ੍ਧਵਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜਯਦਰਥ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾਪਚਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਮਸ੍ਮਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਦੁਰਾਸਦਃ। ਤਮਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਰੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਦੁੱਖ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਜਯਦਰਥ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਮੂਢਂ ਨੈਕृਤਿਕਂ ਦੁष੍ਟਂ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰਿਣਮ੍'। ਤਮੇਵਾਨ੍ਵਿष ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕਿਂ ਤੇ ਯੋਧੈਰ੍ਨਿਪਾਤਿਤੈਃ। ਅਨਾਮਿषਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਥਂ ਵਾ ਮਨ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਉਸ ਮੂਰਖ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਭ, ਜਿਸ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਹ ਕੰਮ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਵਾਗ੍ਮੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ:
ਹਤਪ੍ਰਵੀਰਾ ਰਿਪਵੋ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਤੁ ਭਵਾਨਿਤਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਬਾਕੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ ਹਨ। ਰਾਜਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਇਥੋਂ ਵਾਪਸ ਚੱਲੋ।