ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਯਂ ਸੁਵੀਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਾਮ੍। ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਂ ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪ, ਸੁਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੌ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਨਕੁਲਸ੍ਤਤ੍ਰਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਖਙ੍ਗਧृਤ੍। ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਪਾਦਰਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਬੀਜਵਤ੍ਪ੍ਰਵਪਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਥੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੀਜ ਛਿੜਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਸਂਯਾਯ ਰਥੇਨ ਗਜਯੋਧਿਨਃ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮੇਭ੍ਯ ਇਵ ਬਰ੍ਹਿਣਃ
ਸਹਦੇਵ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਸਵਾਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਪੰਛੀ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਃ ਸਧਨੁਰਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਤ੍। ਗਦਯਾ ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ ਤਦਾऽਵਧੀਤ੍
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਮਥਾਭ੍ਯਾਗਤਂ ਰਾਜਾ ਪਦਾਤਿਂ ਕੁਨ੍ਤਿਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਾਣਏਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧੋਰਸਿ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍
ਜਦ ਉਹ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯੋ ਵੀਰੋ ਵਕ੍ਰਾਚ੍ਛੋਣਿਤਮੁਦ੍ਵਮਨ੍। ਪਪਾਤਾਭਿਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਹਤਾਸ਼੍ਵਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਸਹਦੇਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਨਕੁਲਂ ਤ੍ਵਭਿਸਂਵਾਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂਕਰਮਹਾਮੁਖੌ। ਉਭਾਵੁਭਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਰ੍षਤਾਮ੍
ਕਸ਼ੇਮੰਕਰ ਤੇ ਮਹਾਮੁਖਾ ਨੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੌ ਸ਼ਰੈਰਭਿਵਰ੍षਨ੍ਤੌ ਜੀਮੂਤਾਵਿਵ ਵਾਰ੍षਿਕੌ। ਏਕੈਕੇਨ ਵਿਪਾਠੇਨ ਜਘ੍ਨੇ ਮਾਦ੍ਰਵਤੀਸੁਤਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਮਾਦਰੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਕ-ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਜਃ ਸੁਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯਾਥ ਗਜੂਰ੍ਗਤਃ। ਰਥਮਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯਾਮਾਸ ਗਜੇਨ ਗਜਯਾਨਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਨੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਨਕੁਲ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਮਾਰੀ।
ਨਕੁਲਸ੍ਤ੍ਵਪਭੀਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਥਾਚ੍ਚਰ੍ਮਾਸਿਪਾਣਿਮਾਨ੍। ਉਦ੍ਧਾਮ੍ਯ ਸ੍ਤਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਨਕੁਲ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸੁਰਥਸ੍ਤਂ ਗਜਵਰਂ ਵਧਾਯ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਤੁ। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਕ੍ਰੋਧਮਤ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਕਰਂ ਤਤਃ
ਸੁਰਥ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਸੁੰਡ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਕੁਲਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਗਸ੍ਯ ਸਮੀਪਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਸਵਿषਾਣਂ ਭੁਜਂ ਮੂਲੇ ਖਙ੍ਗੇਨ ਨਿਰਕृਨ੍ਤਤ
ਜਦ ਹਾਥੀ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਘੇਰਾ ਪਾਇਆ, ਤਾਂ ਨਕੁਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਡ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਵਿਨਦ੍ਯਮਹਾਨਾਦਂ ਗਜਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣਿਭੂषਣਃ। ਪਤਨ੍ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾ ਭੂਮੌ ਹਸ੍ਤ੍ਯਾਰੋਹਮਪੋਥਯਤ੍
ਉਹ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰੋ ਮਾਦ੍ਰਵਤੀਸੁਤਃ। ਭੀਮਸੇਨਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲੇਭੇ ਮਹਾਰਥਃ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਬੇਟੇ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲਈ।
ਭੀਮਸ੍ਤ੍ਵਾਪਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੋਟਿਕਾਸ਼੍ਯਸ੍ ਸਂਗਰੇ। ਸੂਤਸ੍ਯ ਨੁਦਤੋ ਵਾਹਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣਾਪਾਹਰਚ੍ਛਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਕੋਟਿਕਾਸ਼ਿਆ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾਇਆ, ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਬੁਬੋਧ ਹਤਂ ਸੂਤਂ ਸ ਰਾਜਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਹਤਮਸੂਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਸਾਰਥੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵਿਰਥਂ ਹਤਸੂਤਂ ਤਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂਵਰਃ। ਜਘਾਨ ਤਲਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਸੇਨਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਭੀਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜੋ ਹੁਣ ਰਥ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚਪੇੜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੌਵੀਰਾਣਾਂ ਧਨਂਜਯਃ। ਚਕਰ੍ਤ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਧਨੂਂषਿ ਚ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ
ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬਾਰਾਂ ਸੌਵੀਰਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਿਬੀਨਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਮੁਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਸੈਨ੍ਧਵਾਨਪਿ। ਜਘਾਨਾਤਿਰਥਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਬਾਣਗੋਚਰਮਾਗਤਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਬੀਆਂ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂਆਂ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਤੇ ਸਿੰਧੂਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸੂਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਬਹਵਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਸਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਾਃ ਸਧ੍ਵਜਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਸਵਿਆਂ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਈ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਚੰਡੀ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਰ੍ਵਮਾਯੋਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ਼ਰੀਰਾਣ੍ਯਸ਼ਿਰਸ੍ਕਾਨਿ ਵਿਦੇਹਾਨਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਧੜਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਲਹੂਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵਗृਧ੍ਰਕਙ੍ਕਕਾਕੋਲਭਾਸਗੋਮਾਯੁਵਾਯਸਾਃ। ਅਤृਪ੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰਵੀਰਾਣਾਂ ਹਤਾਨਾਂ ਮਾਸਸ਼ੋਣਿਤੈਃ
ਕੁੱਤੇ, ਗਿਦੜ, ਗਿੱਧ, ਕਾਂ, ਬਗਲੇ, ਲੰਬੜ ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਾਂ ਉਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਰੁਕ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਰਜ੍ਵਾਲੈਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਾਨਿਲਚੋਦਿਤੈਃ। ਸੇਨੇਨ੍ਧਨਂ ਦਦਾਹਾਸ਼ੁ ਸਰੋषਃ ਪਾਰ੍ਥਪਾਵਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਚ ਯੁਗਾਨਾਂ ਚ ਮਹੀਪਤੇ। ਤੂਣੀਰਾਣਆਂ ਪਤਾਕਾਨਾਂ ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਚ ਰਥੈਃ ਸਹ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਚੱਕਰ, ਜੋੜ, ਤੂਣੀਰ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਢੇਰ ਬਣੇ ਪਏ ਸਨ।
ਈषਾਣਾਮਨੁਕਰ੍षਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਵੇਣੂਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਅਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਥ ਯੋਕ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤੋਦਾਨਾਂ ਚ ਰਾਸ਼ਯਃ
ਅਕਸਲਾਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਲੱਕੜ, ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਬਾਂਸੀਆਂ, ਪਹੀਏ, ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਕੀਲ ਤੇ ਚਾਬਕਾਂ ਦੇ ਵੀ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਿਰਸਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਲੋष੍ਣੀषਧਾਰਿਣਾਮ੍। ਭੁਜਾਨਾਂ ਮਕੁਟਾਨਾਂ ਚ ਹਾਰਾਣਾਮਙ੍ਗਦੈਃ ਸਹ
ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰ, ਮਕੁਟ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਦੇ ਵੀ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਛਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵ੍ਯਜਨਾਨਾਂ ਚ ਚਰ੍ਮਣਆਂ ਵਰ੍ਮਣਾਂ ਤਥਾ। ਛਿਨ੍ਨਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਣਾਂ ਚ ਪਟ੍ਟਸਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖੇ, ਚਮੜੀਆਂ, ਬਕਤਰ, ਟੁੱਟੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਮਥ ਖਙ੍ਗਾਨਾਂ ਦਣ੍ਡਾਨਾਂ ਸਹ ਤੇਮਰੈਃ। ਰਾਸ਼ਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਢੇਰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪਤਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਙ੍ਗੈਃ ਸਯੋਧੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ। ਹਯੈਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾਕृਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾਦਿਭਿਃ ਸਾਯੁਧੈਸ੍ਤਥਾ
ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਡਿੱਗੇ ਹਾਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮੇ, ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਘੋੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮੈਦਾਨ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ।