ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਵੈ ਕਥਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੋਹਾਦਵਮਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ। ਯਦ੍ਯੇਤੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਸੇ ਰਿष੍ਟਦੇਹਃ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਜੀਵਿਤਂ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਾ- ਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪਦਾਤੀਨ੍। ਯਥਾऽਨੀਕਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਨ੍ਧਕਾਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੇ ਨਿਗृਹ੍ਯ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੰਜ ਇੰਦਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹਰਤ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਪਰਿਧਾਵਤ। ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਸੈਨ੍ਧਵੋ ਰਾਜਾ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਨृਪਨ੍
''ਡਟ ਜਾਓ! ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰੋ! ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਵੋ!''—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ।
ਤਤੋ ਘੋਰਤਮਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋਰਣੇ ਸਮਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਨ੍
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਸ਼ਿਬਿਸਿਂਧੁਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿषਾਦਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਜਾਯਤ। ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨਿਵ ਬਲੋਤ੍ਕਟਾਨ੍
ਸ਼ਿਬੀ, ਸਿੰਧੂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਵੇਖਿਆ।
ਹੇਮਬਿਨ੍ਦੁਂ ਮਹੋਤ੍ਸੇਧਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੈਕ੍ਯਾਯਸੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਭੀਮਃ ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਕਾਲਚੋਦਿਤਮ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਿੰਦਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਾਇਆ।
ਤਦਨ੍ਤਰਮਥਾਵृਤ੍ਯ ਕੋਟਿਕਾਸ਼੍ਯੋऽਭ੍ਯਹਾਰਯਤ੍। ਮਹਤਾ ਰਥਵਂਸ਼ੇਨ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵृਕੋਧਰਮ੍
ਫਿਰ ਕੋਟਿਕਾਸ਼ਯਾ ਨੇ ਰਸਤਾ ਮੋੜ ਕੇ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਕੋਧਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਨਾਰਾਚੈਰ੍ਵੀਰਬਾਹੁਪ੍ਰਚੋਦਿਤੈਃ। ਕੀਰ੍ਯਮਾਣੋਪਿ ਬਹੁਭਿਰ੍ਨ ਸ੍ਮ ਭੀਮੋऽਭ੍ਯਕਮ੍ਪਤ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਭੀਮ ذਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਿਗਿਆ।
ਗਜਂ ਤੁ ਸਗਜਾਰੋਹਂ ਪਦਾਤੀਂਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਭੀਮਃ ਸੈਨ੍ਧਵਧ੍ਵਜਂਨੀਮੁਖੇ
ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸੈੰਧਵਾਂ ਦੀ ਝੰਡੇ ਵਾਲੀ ਅੱਗੇਲੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਾਥੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਰ ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ।
ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਾਞ੍ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਵਤੀਯਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਪਰੀਪ੍ਸਮਾਨਃ ਸੌਵੀਰਂ ਜਘਾਨ ਧ੍ਵਜਿਨੀਮੁਖੇ
ਪਾਰਥ ਨੇ, ਸੌਵੀਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਪੰਜ ਸੌ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਯਂ ਸੁਵੀਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਾਮ੍। ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਂ ਜਘਾਨ ਸਮਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪ, ਸੁਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੌ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਨਕੁਲਸ੍ਤਤ੍ਰਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਖਙ੍ਗਧृਤ੍। ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਪਾਦਰਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਬੀਜਵਤ੍ਪ੍ਰਵਪਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਥੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੀਜ ਛਿੜਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਸਂਯਾਯ ਰਥੇਨ ਗਜਯੋਧਿਨਃ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮੇਭ੍ਯ ਇਵ ਬਰ੍ਹਿਣਃ
ਸਹਦੇਵ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਸਵਾਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਪੰਛੀ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਃ ਸਧਨੁਰਵਤੀਰ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਤ੍। ਗਦਯਾ ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ ਤਦਾऽਵਧੀਤ੍
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਮਥਾਭ੍ਯਾਗਤਂ ਰਾਜਾ ਪਦਾਤਿਂ ਕੁਨ੍ਤਿਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਾਣਏਨ ਵਿਵ੍ਯਾਧੋਰਸਿ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍
ਜਦ ਉਹ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯੋ ਵੀਰੋ ਵਕ੍ਰਾਚ੍ਛੋਣਿਤਮੁਦ੍ਵਮਨ੍। ਪਪਾਤਾਭਿਮੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍। ਹਤਾਸ਼੍ਵਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਸਹਦੇਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਨਕੁਲਂ ਤ੍ਵਭਿਸਂਵਾਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂਕਰਮਹਾਮੁਖੌ। ਉਭਾਵੁਭਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਰ੍षਤਾਮ੍
ਕਸ਼ੇਮੰਕਰ ਤੇ ਮਹਾਮੁਖਾ ਨੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੌ ਸ਼ਰੈਰਭਿਵਰ੍षਨ੍ਤੌ ਜੀਮੂਤਾਵਿਵ ਵਾਰ੍षਿਕੌ। ਏਕੈਕੇਨ ਵਿਪਾਠੇਨ ਜਘ੍ਨੇ ਮਾਦ੍ਰਵਤੀਸੁਤਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਮਾਦਰੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਕ-ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਰਾਜਃ ਸੁਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯਾਥ ਗਜੂਰ੍ਗਤਃ। ਰਥਮਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯਾਮਾਸ ਗਜੇਨ ਗਜਯਾਨਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਨੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਨਕੁਲ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਮਾਰੀ।
ਨਕੁਲਸ੍ਤ੍ਵਪਭੀਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਥਾਚ੍ਚਰ੍ਮਾਸਿਪਾਣਿਮਾਨ੍। ਉਦ੍ਧਾਮ੍ਯ ਸ੍ਤਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਨਕੁਲ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸੁਰਥਸ੍ਤਂ ਗਜਵਰਂ ਵਧਾਯ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਤੁ। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਕ੍ਰੋਧਮਤ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਕਰਂ ਤਤਃ
ਸੁਰਥ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਸੁੰਡ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਕੁਲਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਗਸ੍ਯ ਸਮੀਪਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਸਵਿषਾਣਂ ਭੁਜਂ ਮੂਲੇ ਖਙ੍ਗੇਨ ਨਿਰਕृਨ੍ਤਤ
ਜਦ ਹਾਥੀ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਘੇਰਾ ਪਾਇਆ, ਤਾਂ ਨਕੁਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਡ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਵਿਨਦ੍ਯਮਹਾਨਾਦਂ ਗਜਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣਿਭੂषਣਃ। ਪਤਨ੍ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾ ਭੂਮੌ ਹਸ੍ਤ੍ਯਾਰੋਹਮਪੋਥਯਤ੍
ਉਹ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰੋ ਮਾਦ੍ਰਵਤੀਸੁਤਃ। ਭੀਮਸੇਨਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲੇਭੇ ਮਹਾਰਥਃ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਬੇਟੇ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲਈ।
ਭੀਮਸ੍ਤ੍ਵਾਪਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੋਟਿਕਾਸ਼੍ਯਸ੍ ਸਂਗਰੇ। ਸੂਤਸ੍ਯ ਨੁਦਤੋ ਵਾਹਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣਾਪਾਹਰਚ੍ਛਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਕੋਟਿਕਾਸ਼ਿਆ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾਇਆ, ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਬੁਬੋਧ ਹਤਂ ਸੂਤਂ ਸ ਰਾਜਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਹਤਮਸੂਤਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਸਾਰਥੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵਿਰਥਂ ਹਤਸੂਤਂ ਤਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂਵਰਃ। ਜਘਾਨ ਤਲਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਸੇਨਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਭੀਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜੋ ਹੁਣ ਰਥ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚਪੇੜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੌਵੀਰਾਣਾਂ ਧਨਂਜਯਃ। ਚਕਰ੍ਤ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰ੍ਧਨੂਂषਿ ਚ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ
ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬਾਰਾਂ ਸੌਵੀਰਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਿਬੀਨਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਮੁਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਸੈਨ੍ਧਵਾਨਪਿ। ਜਘਾਨਾਤਿਰਥਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਬਾਣਗੋਚਰਮਾਗਤਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਬੀਆਂ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂਆਂ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ ਤੇ ਸਿੰਧੂਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।