ਯਦ੍ਯੇਵ ਦੇਵੀਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾऽਪ੍ਯਥਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍। ਤਸ੍ਯਾ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਦੇ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾ- ਸ੍ਤਥਾ ਹਿ ਸਂਤਪ੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ
ਚਾਹੇ ਰਾਣੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਪਾਰਥ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਵਣਗੇ; ਧਰਮਰਾਜ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੈ।
ਕੋ ਹੀਦृਸ਼ਾਨਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨਾਨਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਮਪਰਾਜਿਤਾਨਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਸਮਾਮਿष੍ਟਤਮਾਂ ਜਿਹੀਰ੍षੇ- ਦਨੁਤ੍ਤਮਂ ਰਤ੍ਨਮਿਵ ਪ੍ਰਮੂਢਃ
ਇੰਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ?
ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਨਾਥਵਤੀਮਿਹਾਦ੍ਯ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਂ ਹृਦਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍। ਕਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਕਾਯਂ ਪ੍ਰਤਿਭਿਦ੍ਯ ਘੋਰਾ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ਼ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਅੱਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ; ਅੱਜ ਕਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਨੋਕ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਗੀ?
ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭੀਰੁ ਵਿਦ੍ਧਿ ਯਥਾऽਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਪੁਨਰੇष੍ਯਤੀਤਿ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿषਤਃ ਸਮਗ੍ਰਾ- ਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਮੇष੍ਯਨਤ੍ਯਥ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾ
ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਡਰਪੋਕ; ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅੱਜ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗੀ। ਪਾਰਥ ਸਭ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਗੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚਾਰੁਮੁਖਂ ਪ੍ਰਸृਜ੍ਯ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾ ਸਾਰਥਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਮ੍। ਜਯਦ੍ਰਥੇਨਾਪਹृਤਾਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਾਨ੍ਪਰਿਭੂਯ ਕृष੍ਣਾ
ਫਿਰ ਧਾਈ ਦੀ ਨੂਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸਾਥਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰਸੇਨ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਯਦਰਥ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ।'
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨਿ ਨਵਾਨ੍ਯਮੂਨਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਨ ਮ੍ਲਾਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਭਗ੍ਨਾਃ। ਆਵਰ੍ਤਯਧ੍ਵਂ ਹ੍ਯਨੁਯਾਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨ ਦੂਰਯਾਤੈਵ ਹਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ
ਇੱਥੇ ਨਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਰੁੱਖ, ਭੱਜੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸੁੱਕੇ ਨਹੀਂ। ਜਲਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰੋ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ।
ਸਨ੍ਨਹ੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਾ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚਾਰੂਣਿ ਚ ਦਂਸ਼ਨਾਨਿ। ਗृਹ੍ਣੀਤ ਚਾਪਾਨਿ ਮਹਾਧਨਾਨਿ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਦਵੀਂ ਵ੍ਰਜਧ੍ਵਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹਥਿਆਰ ਪਹਿਨੋ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਲਓ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਪਥ ਤੇ ਚਲੋ।
ਪੁਰਾ ਹਿ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਦਣ੍ਡਮੋਹਿਤਾ ਪ੍ਰਮੂਢਚਿਤ੍ਤਾ ਵਦਨੇਨ ਸ਼ੁष੍ਯਤਾ। ਦਦਾਤਿ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦਨਰ੍ਹਤੇ ਤਨੁਂ ਵਰਾਜ੍ਯਪੂਰ੍ਣਾਮਿਵ ਭਸ੍ਮਨਿ ਸ੍ਰੁਚਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਸਖਤ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਚਮਚੀ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਤੁषਾਗ੍ਨਾਵਿਵ ਹੂਯਤੇ ਹਵਿਃ ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਸ੍ਰਗਿਵਾਪਵਿਦ੍ਧ੍ਯਤੇ। ਪੁਰਾ ਚ ਸੋਮੋऽਧ੍ਵਰਗੋऽਵਲਿਹ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਨਾ ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਜਨੇ ਪ੍ਰਮੋਹਿਤੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਢੀ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਸੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਦ ਪੰਡਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕੁੱਤਾ ਚਾਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਦृਤੌ ਚ ਕਾਪਿਲੀ ਪ੍ਰਸਿਚ੍ਛਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧਾਰਾ ਯਤਧ੍ਵਮ੍'। ਮਹਤ੍ਯਰਣ੍ਯੇ ਮृਗਯਾਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਸृਗਾਲੋ ਨਲਿਨੀਂ ਵਿਗਾਹਤੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਪਾਰਥੋ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਕਾਪਿਲੀ, ਦੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਰੋਕੇ ਗਏ; ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਗਿੱਦੜ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਹਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਹੁਤਿਪੂਜਿਤਾਯਾਂ ਹੁਤਾਗ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਂ ਬਲਿਭੁਙ੍ਗਿਲੀਯਤੇ। ਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਸृਤਾਂ ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੋ ਜਨੋ ਯਦ੍ਵਦਸੌ ਨ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਯਜਨਾ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਨੂੰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਮਾ ਵਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਸੁਨਸਂ ਸੁਲੋਚਨਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਚ੍ਛਂ ਵਦਨਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮ੍। ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਚ੍ਛੁਭਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਕृਤ੍ਯਕਾਰੀ ਸ਼੍ਵਾ ਵੈ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਮਿਵਾਧ੍ਵਰਸ੍ਥਮ੍
ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨੱਕ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼ ਮੁਖੜਾ ਨਾ ਛੂਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਯਜਨਾ ਦੇ ਵੇਦਿ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਪੂੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ।
ਏਤਾਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨ੍ਯਨੁਯਾਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਾ ਵਃ ਕਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਹਾਤ੍ਯਗਾਦ੍ਵੈ
ਇਹ ਰਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਕੜੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਚੁੱਕ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਧਾਵਧ੍ਵਮਿਤੋ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਵਨ੍ਨ ਦੂਰਂ ਵ੍ਰਜਤੀਤਿ ਪਾਪਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਸਕਾਸ਼ਾ- ਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਿਵ ਸ੍ਵਾਂ ਦਯਿਤਾਂ ਨृਸਿਂਹਾਃ
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਲਕshmi ਵਾਂਗ ਪਿੱਛੇ ਹਟੋ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ।
ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਾਮ ਨਿਯਚ੍ਛ ਵਾਚਂ ਮਾऽਸ੍ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਪਰੁषਾਣ੍ਯਵੋਚਃ। ਰਾਜਾਨੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਬਲੇਨ ਮਤ੍ਤਾਃ ਪਞ੍ਚਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ
ਭਲੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਾਪਸ ਮੁੜੋ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕੋ; ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੜ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਕਹੋ। ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਜੇਕਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਹ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨ੍ਯਨੁਵਰ੍ਤਮਾਨਾਃ। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵ੍ਯਾਲਵਦੁਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍ਤੋ ਜ੍ਯਾਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨੁਰ੍ਭ੍ਯਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹੀ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਨੁਆਂ ਦੀ ਤੰਦ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰੇਣੁ- ਮੁਦ੍ਧੂਤਂ ਵੈ ਵਾਜਿਸ੍ਵੁਰਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਮ੍। ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਮਧ੍ਯਗਤਂ ਚ ਧੌਮ੍ਯਂ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਂ ਭੀਮ ਪਾਰ੍ਥੇਤ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਦੀ ਧੂੜ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦੌੜ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧੌਮਯਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਭੀਮਾ! ਪਾਰਥ!' ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯ ਧੌਮ੍ਯਂ ਪਰਿਦੀਨਸਤ੍ਵਾਃ ਸੁਖਂ ਭਵਾਨੇਤ੍ਵਿਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਃ। ਸ਼੍ਯੇਨਾ ਯਥੈਵਾਮਿषਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਜਵੇਨ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮਥਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍
ਰਾਜਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਧੌਮਯਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਰਹੋ।' ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਸ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਫੌਜ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੇ।
ਤੇषਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਵਿਕ੍ਰਮਾਣਾਂ ਸਂਰਬ੍ਧਾਨਾਂ ਧਰ੍षਣਾਦ੍ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾਃ। ਕ੍ਰੋਧਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਜਯਦ੍ਰਥਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਗੁੱਸਾ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਜਯਦਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਥ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਂ ਵृਕੋਦਰਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ। ਯਮੌ ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਮਹਾਧਨੁਰ੍ਧਰਾ- ਸ੍ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸਂਮੁਮੁਹੁਃ ਪਰੇषਾਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਧਨੰਜਯ, ਦੋ ਯਮਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਨੁਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਚੀਕ ਪਏ; ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈ ਗਈ।
ਤਤੋ ਘੋਰਤਰਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵਨੇ ਸਮਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਣਾਮਮਰ੍षਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰਾਣ੍ਯਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਯਂਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਮ੍। ਜਯਦ੍ਰਥੋ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਮੁਵਾਚ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਭਾਨੁਮਤੀਂ ਹਤੌਜਾਃ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਯਦਰਥ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਖਿਆ।
ਆਯਾਨ੍ਤੀਮੇ ਪਞ੍ਚਰਥਾ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਮਨ੍ਯੇ ਚ ਕृष੍ਣੇ ਪਤਯਸ੍ਤਵੈਤੇ। ਸਾ ਜਾਨਤੀ ਖ੍ਯਾਪਯ ਨਃ ਸੁਕੇਸ਼ਿ ਪਰਂਪਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਰਥਸ੍ਥਮ੍
ਇਹ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਰਥ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਹਨ। ਸੁਕੇਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਤੇ ਜ੍ਞਾਤੈਰ੍ਮੂਢ ਮਹਾਧਨੁਰ੍ਧਰੈ- ਰਨਾਯੁष੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਤ੍ਵਾऽਤਿਘੋਰਮ੍। ਏਤੇ ਵੀਰਾਃ ਪਤਯੋ ਮੇ ਸਮੇਤਾ ਨ ਵਃ ਸ਼ੇषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਹਾਸ੍ਤਿ ਯੁਦ੍ਧੇ
ਮੂਰਖ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਨੁਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਇੰਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਵਿਰ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਵੀ ਬਚਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਆਖ੍ਯਾਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਮੁਮੂਰ੍षੋ- ਰ੍ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪृष੍ਟਯਾ ਧਰ੍ਮ ਏषਃ। ਨ ਮੇ ਵ੍ਯਥਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਭਯਂ ਵਾ ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਾਨੁਜਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਪੁੱਛੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਡਰ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਨਦਤੋ ਮृਦਙ੍ਗੌ ਨਨ੍ਦੋਪਨਨ੍ਦੌ ਮਧੁਰੌ ਸੁਯੁਕ੍ਤੌ। ਏਨਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਂ ਸਦਾ ਜਨਾਃ ਕृਤ੍ਯਵਨ੍ਤੋऽਨੁਯਾਨ੍ਤਿ
ਜਿਸਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾਦ ਕਰਦੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਨੰਦ ਤੇ ਉਪਨੰਦ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿਛਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏष ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਸ਼ੁਦ੍ਧਗੌਰਃ। ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਘੋਣਸ੍ਤਨੁਰਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ਃ। ਏਤਂ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਧਰ੍ਮਸੁਤਂ ਪਤਿਂ ਮੇ
ਜੋ ਪੂਰੇ ਜਾਮਬੂਨਾਦ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸੁਨਹਿਰਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਚਿਹਰਾ, ਪਤਲਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਯੇष ਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਸ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰੀ ਨृਵੀਰਃ। ਪਰੈਹ੍ਯੇਨਂ ਮੂਢ ਜਵੇਨ ਭੂਤਯੇ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਃ
ਇਹ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਆਸਰਾ ਲਵੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵੇ। ਮੂਰਖ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ।
ਅਥਾਪ੍ਯੇਨਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਂ ਰਥਸ੍ਯਂ ਮਹਾਭੁਜਂ ਸਾਲਮਿਵ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਮ੍। ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਸਂਹਤਭ੍ਰੁਵਂ ਵृਕੋਦਰੋ ਨਾਮ ਪਤਿਰ੍ਮਮੈषਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜੋ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੋਠ ਕਸੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਭੁੰਵਾਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ।
ਆਜਾਨੇਯਾ ਬਲਿਨਃ ਸਾਧੁਦਾਨ੍ਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸ਼ੂਰਮੁਦਾਵਹਨ੍ਤਿ। ਏਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਤਿਮਾਨੁषਾਣਿ ਭੀਮੇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦੋऽਸ੍ਯ ਤਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍
ਇਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਕੰਮ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਭੀਮ ਦਾ ਨਾਮ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।