ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮਲਂ ਮृਗੈਰ੍ਨੋ ਮਨੋ ਹਿ ਮੇ ਦੂਯਤਿ ਦਹ੍ਯਤੇ ਚ। ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਚ ਮੇ ਸਮਨ੍ਯੁ- ਰੁਦ੍ਧੂਯਤੇ ਪ੍ਰਾਣਪਤਿਃ ਸ਼ਰੀਰੇ
ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ; ਹੁਣ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਢੱਕ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸਰਃ ਸੁਪਰ੍ਣਨ ਹृਤੋਰਗੇਨ੍ਦ੍ਰ- ਮਰਾਜਕਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਿਵੇਹ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍। ਏਵਂਵਿਧਂ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਸ਼ੌਣ੍ਡੈਰ੍ਯਥਾ ਪੀਤਸੁਰਸ਼੍ਚ ਕੁਮ੍ਭਃ
ਇਹ ਝੀਲ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੱਪ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਦੇਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੁੰਨ ਹੈ। ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮਦਿਰਾ ਦਾ ਘੜਾ।
ਤੇ ਸੈਨ੍ਧਵੈਰਗ੍ਨ੍ਯਨਿਲੋਗ੍ਰਵੇਗੈ- ਰ੍ਮਹਾਜਵੈਰ੍ਵਾਜਿਭਿਰੁਹ੍ਯਮਾਨਾਃ। ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਬृਹਦ੍ਭਿਃ ਸੁਰਥੈਰ੍ਨृਵੀਰਾ- ਸ੍ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਾਯਾਭਿਮੁਖਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਗੋਮਾਯੁਰਨਲ੍ਪਘੋषੋ ਨਿਵਰ੍ਤਤਾਂ ਵਾਮਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮ੍। ਪ੍ਰਵ੍ਯਾਹਰਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੀਮਂ ਚ ਧਨਂਜਯਂ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਗਿੱਦੜ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾ ਵਦਤ੍ਯੇਪ ਵਿਹੀਨਯੋਨਿਃ ਸਾਲਾਵृਕੋਵਾਮਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ੍ਵਮ੍। ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਮਸ੍ਮਾਨਵਮਤ੍ਯ ਪਾਪੈਃ ਕृਤੋऽਭਿਮਰ੍ਦਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਗਿੱਦੜ, ਨੀਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਖੱਬੀ ਪਾਸੇ ਆ ਕੇ ਚੀਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਰੂਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਤ੍ਯਾਥ ਤੇ ਤਦ੍ਵਨਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤੋ ਮਹਤ੍ਯਰਣ੍ਯੇ ਮृਗਯਾਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ। ਬਾਲਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾਂ ਪ੍ਰੇष੍ਯਵਧੂਂ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਦ ਅੰਦਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਰੋਂਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਧਾਈ ਦੀ ਨੂਹ ਸੀ।
ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋऽਭਿਸृਤ੍ਯ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ੍। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚੈਨਾਂ ਵਚਨਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾਮਾਰ੍ਤਤਰਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍
ਇੰਦਰਸੇਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਧਾਈ ਦੀ ਨੂਹ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਪਰੈਰ੍ਨਾਪਕृਤਂ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍
ਕੀ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ?
ਪਰ੍ਯਾਕੁਲਾ ਸਾਧੁ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸੂਤ- ਮਭ੍ਯਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੁਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਮ੍। ਉਰੋ ਘ੍ਨਤੀ ਕष੍ਟਤਰਂ ਤਦਾਨੀ- ਮੁਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਹृਤੇਤਿ ਦੇਵੀ
ਇੰਦਰਸੇਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਛਾਤੀ ਪਿੱਟੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਲੈ ਗਈ ਹੈ!'
ਅਨਿਨ੍ਦ੍ਯਰੂਪਾ ਤੁ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਾ ਸ਼ਰੀਰਤੁਲ੍ਯਾ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਮ੍। `ਕੇਨਾਤ੍ਮਨਾਸ਼ਾਯ ਯਦਾਪਨੀਤਾ ਛਿਦ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ
ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਣੀ, ਕਿਸ ਨੇ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਾਸ ਲਈ ਲੈ ਗਈ?
ਯਦ੍ਯੇਵ ਦੇਵੀਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾऽਪ੍ਯਥਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍। ਤਸ੍ਯਾ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਦੇ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾ- ਸ੍ਤਥਾ ਹਿ ਸਂਤਪ੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ
ਚਾਹੇ ਰਾਣੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਪਾਰਥ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਵਣਗੇ; ਧਰਮਰਾਜ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੈ।
ਕੋ ਹੀਦृਸ਼ਾਨਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨਾਨਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਮਪਰਾਜਿਤਾਨਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਸਮਾਮਿष੍ਟਤਮਾਂ ਜਿਹੀਰ੍षੇ- ਦਨੁਤ੍ਤਮਂ ਰਤ੍ਨਮਿਵ ਪ੍ਰਮੂਢਃ
ਇੰਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ?
ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਨਾਥਵਤੀਮਿਹਾਦ੍ਯ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਂ ਹृਦਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍। ਕਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਕਾਯਂ ਪ੍ਰਤਿਭਿਦ੍ਯ ਘੋਰਾ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ਼ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਅੱਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ; ਅੱਜ ਕਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਨੋਕ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਗੀ?
ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭੀਰੁ ਵਿਦ੍ਧਿ ਯਥਾऽਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਪੁਨਰੇष੍ਯਤੀਤਿ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿषਤਃ ਸਮਗ੍ਰਾ- ਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਮੇष੍ਯਨਤ੍ਯਥ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾ
ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਡਰਪੋਕ; ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅੱਜ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗੀ। ਪਾਰਥ ਸਭ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਗੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚਾਰੁਮੁਖਂ ਪ੍ਰਸृਜ੍ਯ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾ ਸਾਰਥਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਮ੍। ਜਯਦ੍ਰਥੇਨਾਪਹृਤਾਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਾਨ੍ਪਰਿਭੂਯ ਕृष੍ਣਾ
ਫਿਰ ਧਾਈ ਦੀ ਨੂਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸਾਥਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰਸੇਨ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਯਦਰਥ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ।'
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨਿ ਨਵਾਨ੍ਯਮੂਨਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਨ ਮ੍ਲਾਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਭਗ੍ਨਾਃ। ਆਵਰ੍ਤਯਧ੍ਵਂ ਹ੍ਯਨੁਯਾਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨ ਦੂਰਯਾਤੈਵ ਹਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ
ਇੱਥੇ ਨਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਰੁੱਖ, ਭੱਜੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸੁੱਕੇ ਨਹੀਂ। ਜਲਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰੋ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ।
ਸਨ੍ਨਹ੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਾ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚਾਰੂਣਿ ਚ ਦਂਸ਼ਨਾਨਿ। ਗृਹ੍ਣੀਤ ਚਾਪਾਨਿ ਮਹਾਧਨਾਨਿ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਦਵੀਂ ਵ੍ਰਜਧ੍ਵਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹਥਿਆਰ ਪਹਿਨੋ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਲਓ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਪਥ ਤੇ ਚਲੋ।
ਪੁਰਾ ਹਿ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਦਣ੍ਡਮੋਹਿਤਾ ਪ੍ਰਮੂਢਚਿਤ੍ਤਾ ਵਦਨੇਨ ਸ਼ੁष੍ਯਤਾ। ਦਦਾਤਿ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦਨਰ੍ਹਤੇ ਤਨੁਂ ਵਰਾਜ੍ਯਪੂਰ੍ਣਾਮਿਵ ਭਸ੍ਮਨਿ ਸ੍ਰੁਚਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਸਖਤ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਚਮਚੀ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਤੁषਾਗ੍ਨਾਵਿਵ ਹੂਯਤੇ ਹਵਿਃ ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਸ੍ਰਗਿਵਾਪਵਿਦ੍ਧ੍ਯਤੇ। ਪੁਰਾ ਚ ਸੋਮੋऽਧ੍ਵਰਗੋऽਵਲਿਹ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਨਾ ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਜਨੇ ਪ੍ਰਮੋਹਿਤੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਢੀ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਸੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਦ ਪੰਡਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕੁੱਤਾ ਚਾਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਦृਤੌ ਚ ਕਾਪਿਲੀ ਪ੍ਰਸਿਚ੍ਛਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧਾਰਾ ਯਤਧ੍ਵਮ੍'। ਮਹਤ੍ਯਰਣ੍ਯੇ ਮृਗਯਾਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਸृਗਾਲੋ ਨਲਿਨੀਂ ਵਿਗਾਹਤੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਪਾਰਥੋ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਕਾਪਿਲੀ, ਦੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਰੋਕੇ ਗਏ; ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਗਿੱਦੜ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਹਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਹੁਤਿਪੂਜਿਤਾਯਾਂ ਹੁਤਾਗ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਂ ਬਲਿਭੁਙ੍ਗਿਲੀਯਤੇ। ਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਸृਤਾਂ ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੋ ਜਨੋ ਯਦ੍ਵਦਸੌ ਨ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਯਜਨਾ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਨੂੰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਮਾ ਵਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਸੁਨਸਂ ਸੁਲੋਚਨਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਚ੍ਛਂ ਵਦਨਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮ੍। ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਚ੍ਛੁਭਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਕृਤ੍ਯਕਾਰੀ ਸ਼੍ਵਾ ਵੈ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਮਿਵਾਧ੍ਵਰਸ੍ਥਮ੍
ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨੱਕ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼ ਮੁਖੜਾ ਨਾ ਛੂਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਯਜਨਾ ਦੇ ਵੇਦਿ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਪੂੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ।
ਏਤਾਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨ੍ਯਨੁਯਾਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਾ ਵਃ ਕਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਹਾਤ੍ਯਗਾਦ੍ਵੈ
ਇਹ ਰਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਕੜੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਚੁੱਕ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਧਾਵਧ੍ਵਮਿਤੋ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਵਨ੍ਨ ਦੂਰਂ ਵ੍ਰਜਤੀਤਿ ਪਾਪਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਸਕਾਸ਼ਾ- ਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਿਵ ਸ੍ਵਾਂ ਦਯਿਤਾਂ ਨृਸਿਂਹਾਃ
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਲਕshmi ਵਾਂਗ ਪਿੱਛੇ ਹਟੋ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ।
ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਾਮ ਨਿਯਚ੍ਛ ਵਾਚਂ ਮਾऽਸ੍ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ੇ ਪਰੁषਾਣ੍ਯਵੋਚਃ। ਰਾਜਾਨੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾ ਬਲੇਨ ਮਤ੍ਤਾਃ ਪਞ੍ਚਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ
ਭਲੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਾਪਸ ਮੁੜੋ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕੋ; ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੜ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਕਹੋ। ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਜੇਕਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਹ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨ੍ਯਨੁਵਰ੍ਤਮਾਨਾਃ। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵ੍ਯਾਲਵਦੁਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍ਤੋ ਜ੍ਯਾਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨੁਰ੍ਭ੍ਯਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹੀ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਨੁਆਂ ਦੀ ਤੰਦ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰੇਣੁ- ਮੁਦ੍ਧੂਤਂ ਵੈ ਵਾਜਿਸ੍ਵੁਰਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਮ੍। ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਮਧ੍ਯਗਤਂ ਚ ਧੌਮ੍ਯਂ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਂ ਭੀਮ ਪਾਰ੍ਥੇਤ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਦੀ ਧੂੜ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦੌੜ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧੌਮਯਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਭੀਮਾ! ਪਾਰਥ!' ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯ ਧੌਮ੍ਯਂ ਪਰਿਦੀਨਸਤ੍ਵਾਃ ਸੁਖਂ ਭਵਾਨੇਤ੍ਵਿਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਃ। ਸ਼੍ਯੇਨਾ ਯਥੈਵਾਮਿषਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਜਵੇਨ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਮਥਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍
ਰਾਜਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਧੌਮਯਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਰਹੋ।' ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਸ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਫੌਜ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੇ।
ਤੇषਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਵਿਕ੍ਰਮਾਣਾਂ ਸਂਰਬ੍ਧਾਨਾਂ ਧਰ੍षਣਾਦ੍ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾਃ। ਕ੍ਰੋਧਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਜਯਦ੍ਰਥਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਗੁੱਸਾ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਜਯਦਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਥ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਂ ਵृਕੋਦਰਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ। ਯਮੌ ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਮਹਾਧਨੁਰ੍ਧਰਾ- ਸ੍ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸਂਮੁਮੁਹੁਃ ਪਰੇषਾਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਧਨੰਜਯ, ਦੋ ਯਮਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਨੁਆਂ ਵਾਲੇ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਚੀਕ ਪਏ; ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈ ਗਈ।