ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ ਸਿਨ੍ਧੁਨਾਥ- ਸ੍ਤਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਾਹਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਾਮ੍। ਆਰੁਹ੍ਯਤਾਮਾਸ਼ੁ ਰਥਂ ਮਦੀਯਂ ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਲਾਦ੍ਦੌਪਦਿਕਰ੍षਯੇਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਿੰਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ; ਹੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰਦस्ती ਨਾ ਘਸੀਟਾਂ।'
ਸਾ ਤਾਨਨੁਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਾ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਵਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਤੀ। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾ ਮਾ ਸ੍ਪृਸ਼ਤੇਤਿ ਭੀਤਾ ਧੌਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਸਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਤੇ ਡਾਂਟਦੀ ਹੋਈ, ਡਰ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹੋ!' ਤੇ ਧੌਮਯ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਮੁਤ੍ਤਰਵਸ੍ਤ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਜਯਦ੍ਰਥਸ੍ਤਂ ਸਮਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਸਾ। ਤਯਾ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਤਨੁਃ ਸ ਪਾਪਃ ਪਪਾਤ ਸ਼ਾਖੀਵ ਨਿਕृਤ੍ਤਮੂਲਃ
ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਹਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੀ ਰਹੀ; ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਜਿਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟੀ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਮਾਣਾ ਤੁ ਮਹਾਜਵੇਨ ਮੁਹੁਰ੍ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ। ਸਾ ਮृष੍ਯਮਾਣਾ ਰਥਮਾਰੁਰੋਹ ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਦਾਵਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਾ
ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘਸੀਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦੀ ਤੇ ਸਹਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਧੌਮਯ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਨੇਯਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨੇਤੁਮਵਿਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਧਰ੍ਮਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ ਪੌਰਾਣਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਜਯਦ੍ਰਥ
ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਜਯਦ੍ਰਥ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾਫਲਂਪਾਪਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਤੂੰ ਘਟੀਆ ਤੇ ਪਾਪ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਆਗੂ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਨੂੰ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਤਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾ ਧੌਮ੍ਯਃ ਪਦਾਤਿਗਣਮਧ੍ਯਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਸ਼ੋਭਾਵਾਨ ਹੈ, ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਧੌਮਯ ਪਦਾਤੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਦਾ।
ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸਂਪਰਿਵृਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਾ ਮृਗਾਨ੍ਵਰਾਹਾਨ੍ਮਹਿਪਾਂਸ੍ਚ ਹਨ੍ਵਾ। ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਕ੍ਚਰਨ੍ਤਃ ਸਹਿਤਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਹਿਰਨ, ਸੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਮृਗਵ੍ਯਾਲਜਨਾਨੁਕੀਰ੍ਣਂ ਮਹਾਵਨਂ ਤਦ੍ਵਿਹਗੋਪਘੁष੍ਟਮ੍। ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨਭ੍ਯਵਦਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰੋ ਵ੍ਯਾਹਰਤਾਂ ਮृਗਾਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਦੀਪ੍ਤਾਂ ਦਿਸ਼ਮਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਮृਗਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕ੍ਰੂਰਮਿਮੇ ਵਦਨ੍ਤਿ। ਆਯਾਸਮੁਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਭਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਵਾऽਵਮਾਨਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀ ਦਿਸਾ ਵਲ ਜਾ ਕੇ, ਜਾਨਵਰ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਇਹ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਠਿਨ ਥਕਾਵਟ, ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮਲਂ ਮृਗੈਰ੍ਨੋ ਮਨੋ ਹਿ ਮੇ ਦੂਯਤਿ ਦਹ੍ਯਤੇ ਚ। ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਚ ਮੇ ਸਮਨ੍ਯੁ- ਰੁਦ੍ਧੂਯਤੇ ਪ੍ਰਾਣਪਤਿਃ ਸ਼ਰੀਰੇ
ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ; ਹੁਣ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਢੱਕ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸਰਃ ਸੁਪਰ੍ਣਨ ਹृਤੋਰਗੇਨ੍ਦ੍ਰ- ਮਰਾਜਕਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਿਵੇਹ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍। ਏਵਂਵਿਧਂ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਸ਼ੌਣ੍ਡੈਰ੍ਯਥਾ ਪੀਤਸੁਰਸ਼੍ਚ ਕੁਮ੍ਭਃ
ਇਹ ਝੀਲ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੱਪ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਦੇਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੁੰਨ ਹੈ। ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮਦਿਰਾ ਦਾ ਘੜਾ।
ਤੇ ਸੈਨ੍ਧਵੈਰਗ੍ਨ੍ਯਨਿਲੋਗ੍ਰਵੇਗੈ- ਰ੍ਮਹਾਜਵੈਰ੍ਵਾਜਿਭਿਰੁਹ੍ਯਮਾਨਾਃ। ਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਬृਹਦ੍ਭਿਃ ਸੁਰਥੈਰ੍ਨृਵੀਰਾ- ਸ੍ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਾਯਾਭਿਮੁਖਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਗੋਮਾਯੁਰਨਲ੍ਪਘੋषੋ ਨਿਵਰ੍ਤਤਾਂ ਵਾਮਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮ੍। ਪ੍ਰਵ੍ਯਾਹਰਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੀਮਂ ਚ ਧਨਂਜਯਂ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਗਿੱਦੜ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾ ਵਦਤ੍ਯੇਪ ਵਿਹੀਨਯੋਨਿਃ ਸਾਲਾਵृਕੋਵਾਮਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ੍ਵਮ੍। ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਮਸ੍ਮਾਨਵਮਤ੍ਯ ਪਾਪੈਃ ਕृਤੋऽਭਿਮਰ੍ਦਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਗਿੱਦੜ, ਨੀਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਖੱਬੀ ਪਾਸੇ ਆ ਕੇ ਚੀਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਰੂਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਤ੍ਯਾਥ ਤੇ ਤਦ੍ਵਨਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤੋ ਮਹਤ੍ਯਰਣ੍ਯੇ ਮृਗਯਾਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ। ਬਾਲਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾਂ ਪ੍ਰੇष੍ਯਵਧੂਂ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਦ ਅੰਦਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਰੋਂਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਧਾਈ ਦੀ ਨੂਹ ਸੀ।
ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋऽਭਿਸृਤ੍ਯ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਤੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ੍। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚੈਨਾਂ ਵਚਨਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾਮਾਰ੍ਤਤਰਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍
ਇੰਦਰਸੇਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਧਾਈ ਦੀ ਨੂਹ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਪਰੈਰ੍ਨਾਪਕृਤਂ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍
ਕੀ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ?
ਪਰ੍ਯਾਕੁਲਾ ਸਾਧੁ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸੂਤ- ਮਭ੍ਯਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੁਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਮ੍। ਉਰੋ ਘ੍ਨਤੀ ਕष੍ਟਤਰਂ ਤਦਾਨੀ- ਮੁਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਹृਤੇਤਿ ਦੇਵੀ
ਇੰਦਰਸੇਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਛਾਤੀ ਪਿੱਟੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਲੈ ਗਈ ਹੈ!'
ਅਨਿਨ੍ਦ੍ਯਰੂਪਾ ਤੁ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਾ ਸ਼ਰੀਰਤੁਲ੍ਯਾ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਮ੍। `ਕੇਨਾਤ੍ਮਨਾਸ਼ਾਯ ਯਦਾਪਨੀਤਾ ਛਿਦ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀ
ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਣੀ, ਕਿਸ ਨੇ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਾਸ ਲਈ ਲੈ ਗਈ?
ਯਦ੍ਯੇਵ ਦੇਵੀਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾऽਪ੍ਯਥਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍। ਤਸ੍ਯਾ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਦੇ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾ- ਸ੍ਤਥਾ ਹਿ ਸਂਤਪ੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ
ਚਾਹੇ ਰਾਣੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਪਾਰਥ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਵਣਗੇ; ਧਰਮਰਾਜ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੈ।
ਕੋ ਹੀਦृਸ਼ਾਨਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨਾਨਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਮਪਰਾਜਿਤਾਨਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਸਮਾਮਿष੍ਟਤਮਾਂ ਜਿਹੀਰ੍षੇ- ਦਨੁਤ੍ਤਮਂ ਰਤ੍ਨਮਿਵ ਪ੍ਰਮੂਢਃ
ਇੰਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ?
ਨ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਨਾਥਵਤੀਮਿਹਾਦ੍ਯ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਂ ਹृਦਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍। ਕਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਕਾਯਂ ਪ੍ਰਤਿਭਿਦ੍ਯ ਘੋਰਾ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ਼ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਅੱਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ; ਅੱਜ ਕਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਨੋਕ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਗੀ?
ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭੀਰੁ ਵਿਦ੍ਧਿ ਯਥਾऽਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਪੁਨਰੇष੍ਯਤੀਤਿ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿषਤਃ ਸਮਗ੍ਰਾ- ਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਮੇष੍ਯਨਤ੍ਯਥ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾ
ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਡਰਪੋਕ; ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅੱਜ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗੀ। ਪਾਰਥ ਸਭ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਗੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚਾਰੁਮੁਖਂ ਪ੍ਰਸृਜ੍ਯ ਧਾਤ੍ਰੇਯਿਕਾ ਸਾਰਥਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਮ੍। ਜਯਦ੍ਰਥੇਨਾਪਹृਤਾਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਾਨ੍ਪਰਿਭੂਯ ਕृष੍ਣਾ
ਫਿਰ ਧਾਈ ਦੀ ਨੂਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸਾਥਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰਸੇਨ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਯਦਰਥ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ।'
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨਿ ਨਵਾਨ੍ਯਮੂਨਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਨ ਮ੍ਲਾਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵ ਭਗ੍ਨਾਃ। ਆਵਰ੍ਤਯਧ੍ਵਂ ਹ੍ਯਨੁਯਾਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨ ਦੂਰਯਾਤੈਵ ਹਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ
ਇੱਥੇ ਨਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਰੁੱਖ, ਭੱਜੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸੁੱਕੇ ਨਹੀਂ। ਜਲਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰੋ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ।
ਸਨ੍ਨਹ੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵੇਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਾ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚਾਰੂਣਿ ਚ ਦਂਸ਼ਨਾਨਿ। ਗृਹ੍ਣੀਤ ਚਾਪਾਨਿ ਮਹਾਧਨਾਨਿ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਦਵੀਂ ਵ੍ਰਜਧ੍ਵਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹਥਿਆਰ ਪਹਿਨੋ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਲਓ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਪਥ ਤੇ ਚਲੋ।
ਪੁਰਾ ਹਿ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਦਣ੍ਡਮੋਹਿਤਾ ਪ੍ਰਮੂਢਚਿਤ੍ਤਾ ਵਦਨੇਨ ਸ਼ੁष੍ਯਤਾ। ਦਦਾਤਿ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦਨਰ੍ਹਤੇ ਤਨੁਂ ਵਰਾਜ੍ਯਪੂਰ੍ਣਾਮਿਵ ਭਸ੍ਮਨਿ ਸ੍ਰੁਚਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਸਖਤ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਚਮਚੀ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਤੁषਾਗ੍ਨਾਵਿਵ ਹੂਯਤੇ ਹਵਿਃ ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਸ੍ਰਗਿਵਾਪਵਿਦ੍ਧ੍ਯਤੇ। ਪੁਰਾ ਚ ਸੋਮੋऽਧ੍ਵਰਗੋऽਵਲਿਹ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਨਾ ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਜਨੇ ਪ੍ਰਮੋਹਿਤੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਢੀ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਸੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਦ ਪੰਡਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕੁੱਤਾ ਚਾਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਦृਤੌ ਚ ਕਾਪਿਲੀ ਪ੍ਰਸਿਚ੍ਛਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਧਾਰਾ ਯਤਧ੍ਵਮ੍'। ਮਹਤ੍ਯਰਣ੍ਯੇ ਮृਗਯਾਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਸृਗਾਲੋ ਨਲਿਨੀਂ ਵਿਗਾਹਤੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਪਾਰਥੋ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਕਾਪਿਲੀ, ਦੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਰੋਕੇ ਗਏ; ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਗਿੱਦੜ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।