ਅਧਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਛਾਯਾਯਾਂ ਸੁਖਾਸੀਨੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਮਧੁਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਮਧ ਦੀ ਮਹਿਕ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਵਾਯੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਧੂਮ੍ਰਾਯ ਮੁਦਮਨ੍ਵਗਾਤ੍। `ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਥਾਗ੍ਨਿਰਵਰ੍ਧਤ।' ਤਸ੍ਯ ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਚਰਤੋ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧ ਗਈ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਵੀਰਯ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਤਦ੍ਰੇਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਤ੍ਰੇਣ ਭੂਮਿਪਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਿਥ੍ਯਾ ਮੇ ਨ ਪਤੇਦ੍ਰੇਤ ਇਤ੍ਯੁਤ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵੀਰਯ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਵੀਰਯ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਡਿੱਗੇ।'
ਅਙ੍ਗੁਲੀਯੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਵਿਦਧੇ ਨृਪਃ। ਅਸ਼ੋਕਸ੍ਤਬਕੈ ਰਕ੍ਤੈਃ ਪਲ੍ਲਵੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਬਨ੍ਧਯਤ੍
ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਫੈਦ ਵੀਰਯ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।
ਇਦਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪਰਿਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਰੇਤੋ ਮੇ ਨ ਭਵੇਦਿਤਿ। ऋਤੁਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਮੇ ਨ ਮੋਘਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਆਖਦਾ, 'ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਡਿੱਗਿਆ ਵੀਰਯ ਮੇਰਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ, 'ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਰੂਤੂ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ,' ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ—
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵਂ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਅਮੋਘਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰੇਤਸੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਚਾਰਿਆ, ਤੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਵੀਰਯ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ—
ਸ਼ੁਕ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਨੇ ਕਾਲਂ ਮਹਿष੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ। ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਥ ਤਚ੍ਛੁਕ੍ਰਮਾਰਾਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਾਸ਼ੁਗਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬੀਜ ਛੱਡਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਬੀਜ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਮਮ ਗृਹਂ ਨਯ
ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਕਸਦ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ, ਦਿਆਲੂ, ਇਹ ਬੀਜ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ।'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤਦਾ ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਸ ਪੰਛੀ ਨੇ ਉਹ ਬੀਜ ਲਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਜਵਂ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਹਂਗਮਃ। ਤਮਪਸ਼੍ਯਦਥਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਤਥਾऽਪਰਃ
ਪੰਛੀ ਨੇ ਵਧੀਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਚ੍ਚ ਤਂ ਸਦ੍ਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਮਿषਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਤੁਣ੍ਡਯੁਦ੍ਧਮਥਾਕਾਸ਼ੇ ਤਾਵੁਭੌ ਸਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਦੂਜਾ ਪੰਛੀ, ਮਾਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤੋਰਪਤਦ੍ਰੇਤਸ੍ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਯਮੁਨਾਮ੍ਭਸਿ। ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਰਿਕੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਰਾਪ੍ਸਰਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਬੀਜ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆ; ਉੱਥੇ ਅਦ੍ਰਿਕਾ ਨਾਂ ਦੀ ਅਪਸਰਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਮੀਨਭਾਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਯਮੁਨਾਚਰੀ। ਸ਼੍ਯੇਨਪਾਦਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਂ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਥ ਵਾਸਵਮ੍
ਉਹ ਮਛਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਪੰਛੀ ਦੀ ਚੋਚ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਉਹ ਬੀਜ, ਮਛਲੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਰਸੋਪੇਤ੍ਯ ਸਾऽਦ੍ਰਿਕਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪਿਣੀ। ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਮਤ੍ਸੀਂ ਤਾਂ ਬਬਨ੍ਧੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਜੀਵਿਨਃ
ਅਦ੍ਰਿਕਾ, ਜੋ ਮਛਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਬੀਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਛਲੀ ਫੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਛਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮਾਸੇ ਚ ਦਸ਼ਮੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ।। ਉਜ੍ਜਹ੍ਰੁਰੁਦਰਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਂ ਪੁਮਾਂਸਂ ਚ ਮਾਨੁषੌ
ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਮਛਲੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਤੇ ਇੱਕ ਮਰਦ, ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਕਲੇ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਤਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੇऽਥ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਨ੍। ਕਾਯੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾ ਇਮੌ ਰਾਜਨ੍ਸਂਭੂਤੌ ਮਾਨੁषਾਵਿਤਿ
ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ, 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਛਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ।'
ਤਯੋਃ ਪੁਮਾਂਸਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਜੋਪਰਿਚਰਸ੍ਤਦਾ। ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਨਾਮ ਰਾਜਾਸੀਦ੍ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਗਰਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਰਾਜਾ ਉਪਰਚਰ ਵਾਸੁ ਨੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ; ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮਤ्सਯ ਸੀ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਾऽਪ੍ਸਰਾ ਮੁਕ੍ਤਸ਼ਾਪਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਯਾ ਪੁਰੋਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਅਪਸਰਾ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈ—ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੋਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਾਨੁषੌ ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਤਤਃ ਸਾਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤੌ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਘਾਤਿਭਿਃ
'ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਛਲੀ ਫੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪਂ ਸਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰੂਪਮਵਾਪ੍ਯ ਚ। ਸਿਦ੍ਧਰ੍षਿਚਾਰਣਪਥਂ ਜਗਾਮਾਥ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ
ਮਛਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਲੈ ਗਈ ਤੇ, ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾ ਬਣ ਕੇ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਦੁਹਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸਗਨ੍ਧਿਨੀ। ਰਾਜ੍ਞਾ ਦਤ੍ਤਾ ਚ ਦਾਸ਼ਾਯ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਤੇ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਮਛਲੀ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਮਛਲੀ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੁੜੀ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ।'
ਰੂਪਸਤ੍ਵਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤਾ ਗੁਣੈਃ। ਸਾ ਤੁ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨਾਮ ਮਤ੍ਸ੍ਯਘਾਤ੍ਯਭਿਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਰਿਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਮਛਲੀ ਫੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਆਸੀਤ੍ਸਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਗਨ੍ਧੈਵ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤੁਰ੍ਨਾਵਂ ਵਾਹਯਨ੍ਤੀਂ ਜਲੇ ਚ ਤਾਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਮਛਲੀ ਦੀ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧੀ ਰਹੀ; ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਉਹ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਾਵ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪਰਿਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵੈ ਪਰਾਸ਼ਰਃ। ਅਤੀਵ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮਪਿ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸ ਚ ਤਾਂ ਧੀਮਾਂਸ਼੍ਚਕਮੇ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਵਾਸਵੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਰਮ੍ਭੋਰੂਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਵਾਸਵੀ ਦੀ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯਾ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹ ਲਿਆ।
ਸਂਭਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਜਃ। ਕ੍ਵ ਕਰ੍ਣਧਾਰੋ ਨੌਰ੍ਯੇਨ ਨੀਯਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਤੇ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੋਲੇ: 'ਸੋਹਣੀਏ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਨੌਕਾ ਕੌਣ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਨੌਕਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ?'
ਅਨਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਸਹਸ੍ਰਜਨਸਂਪਨ੍ਨਾ ਨੌਰ੍ਮਯਾ ਵਾਹ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜ
'ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਨੌਕਾ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨੌਕਾ ਚਲਾਕ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।'
ਸ਼ੋਭਨਂ ਵਾਸਵਿ ਸ਼ੁਭੇ ਕਿਂ ਚਿਰਾਯਸਿ ਵਾਹ੍ਯਤਾਮ੍। ਕਲਸ਼ਂ ਭਵਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਧੇਨ ਸਂਮਿਤਮ੍
'ਵਾਸਵੀਏ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੇਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਨੌਕਾ ਚਲਾਈ ਜਾਵੇ। ਭਲੇ, ਕਿਰਾਇਆ ਇੱਕ ਘੜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਮਤ੍ਸ੍ਯਗਨ੍ਧਾ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਵਂ ਵਾਹਯਤਾਂ ਜਲੇ
ਮਤਸਯਗੰਧਾ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਨੌਕਾ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਮਤ੍ਸ੍ਯਗਨ੍ਧੇਤਿ ਮਾਮਾਹੁਰ੍ਦਾਸ਼ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਜਨਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲੀ: 'ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਮਤਸਯਗੰਧਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਨੌਕਾ ਚਲਾਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ।'