ਨਿਸ਼ੀਥੇऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਚਾਕਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਸ ਚ੍ਛਲਯਿष੍ਯਤਿ। ਕਥਂ ਚ ਨਿਸ੍ਤਰੇਮਾਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਦੈਵੋਪਸਾਦਿਤਾਤ੍
ਅਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਠੱਗਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ; ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਲਿਆਈ ਹੈ, ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਹ ਭਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਭਵਤਾਮਾਪਦਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ऋषੇਃ ਪਰਮਕੋਪਨਾਤ੍। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਅਹਂ ਸਤ੍ਵਰਮਾਗਤਃ
ਸੰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇਤਸ੍ਮਾਦृषੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸੋऽਲ੍ਪਕਮ੍। ਤੇਜਸਾ ਭਵਤਾਂ ਭੀਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਪਲਾਯਿਤਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਸੰਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੱਜ ਗਿਆ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਕੇਚਿਨ੍ਨ ਤੇ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਆਪृਚ੍ਛੇ ਵੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਯਤਂ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਡਿਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਰਿਤਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਮਾਨਸਾਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦੁਸ੍ਤਰਾਮਾਪਦਂ ਵਿਭੋ। ਤੀਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਲਵਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਮਜ੍ਜਮਾਨਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਗੋਵਿੰਦ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮੁਸੀਬਤ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ, ਬੇੜੀ ਮਿਲ ਜਾਣ ਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸਾਧਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਤੋ ਯਯੌ ਪੁਰੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਕਿ 'ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ', ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਊषੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਿਹਰਨ੍ਤੋ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍। ਇਤਿ ਤੇऽਭਿਹਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਮਿਹ ਤ੍ਵਯਾ
ਪਾਂਡਵ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਣ-ਵਣ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯਲੀਕਾਨਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਵਨਸ੍ਥੇषੁ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਵृਥਾऽਭਵਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਚਲਾਕੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਹੁਮृਗੇऽਰਣ੍ਯੇ ਅਟਮਾਨਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਜਹ੍ਵੁਸ੍ਤੇ ਯਥਾਮਰਾਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜਾਨਵਰ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਕਾਮਯਕ ਵਿਚ ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਯਥਰ੍ਤੁਕਾਲਰਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚਵਨਰਾਜੀਃ ਸੁषੁष੍ਪਿਤਾਃ
ਉਹ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸੇ ਵੇਖਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਸਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਸ੍ਤਨ੍ਮਹਦ੍ਵਨਮ੍। ਵਿਜਹ੍ਨਰਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਿਮਾਃ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਰਿਂਦਮਾਃ
ਪਾਂਡਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੋ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯੌਗਪਦ੍ਯੇਨ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍। ਮृਗਯਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਪਰਤਪਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲੇ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਨ੍ਯਸ੍ ਤृਣਬਿਨ੍ਦੋਰਨੁਜ੍ਞਯਾ। ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਦੀਪ੍ਤਤਪਸੋ ਘੌਮ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਪੁਰੋਧਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਛੱਡਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਤ੍ਰਣਬਿੰਦੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਸੀ, ਤੇ ਘੌਮਿਆ, ਜੋ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ।
ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਸਿਂਧੂਨਾਂ ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵਿਵਾਹਕਾਮਃ ਸਾਲ੍ਵੇਯਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਿੰਧੂਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਵਾਰਧਕਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਲਵੇਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਮਹਤਾ ਪਰਿਬਰ੍ਹੇਣ ਰਾਜਯੋਗ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਃ। ਰਾਜਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਮੁਪਾਯਾਤ੍ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਚ ਸਃ
ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਾਮਯਕ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਮਾਸ਼੍ਰਮਦ੍ਵਾਰਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੜੀ ਦੇਖਿਆ।
ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਂ ਵਪੁषਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਭ੍ਰਾਜਯਨ੍ਤੀਂ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਨੀਲਾਭ੍ਰਮਿਵ ਵਿਦ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਵਾ ਮਾਯਾ ਵਾ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾ। ਇਤਿਕृਤ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ृਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ — 'ਕੀ ਇਹ ਅਪਸਰਾ ਹੈ, ਦੇਵਕੰਨਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ?' — ਤੇ ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਂ ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਰ੍ਜਯਦ੍ਰਥਃ। ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ਤ੍ਵਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੁष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਸਿੰਧੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਰਧਕਸ਼ਤ੍ਰੀ ਜਯਦਰਥ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਵਿਗਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਆ ਗਈ।
ਸ ਕੋਟਿਕਾਸ਼੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ। ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵੇषਾऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਯਦਿਵਾऽਪਿਨ ਮਾਨੁषੀ
ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਕੋਟਿਕਾਸ਼ਿਆ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਨਿਰਵਿਗਨਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਵੀ ਨਹੀਂ?'
ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥੋ ਨ ਮੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਤਿਮੁਨ੍ਦਰੀਮ੍। ਏਤਾਮੇਵਾਹਮਾਦਾਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਗਚ੍ਛ ਜਾਨੀਹਿ ਸੌਮ੍ਯੇਮਾਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾऽਤ੍ਰ ਕੁਤੋਪਿ ਵਾ। ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਸੁਭ੍ਰੂਰਿਦਂ ਕष੍ਟਕਿਤਂ ਵਨਮ੍
ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸ ਕਠਿਨ ਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹੈ।
ਅਪਿ ਨਾਮ ਵਰਾਰੋਹਾ ਮਾਮੇषਾ ਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ। ਭਜੇਦਦ੍ਯਾਯਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਸੁਦਤੀ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ
ਕੀ ਪਤਾ, ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲਵੇ।
ਅਪ੍ਯਹਂ ਕृਤਕਾਮਃ ਸ੍ਯਾਮਿਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਰਸ੍ਰਿਯਮ੍। ਗਚ੍ਛਜਾਨੀਹਿ ਕੋਨ੍ਵਸ੍ਯਾ ਨਾਥ ਇਤ੍ਯੇਵ ਕੋਟਿਕ
ਕੀ ਪਤਾ, ਜੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਕੋਟਿਕਾ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਕਰ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਰਾਖਾ ਕੌਣ ਹੈ।
ਸ ਕੋਟਿਕਾਸ਼੍ਯਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਥਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਕੁਣ੍ਡਲੀ। ਉਪੇਤ੍ਯਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਦਾ ਕ੍ਰੋष੍ਟਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਧੂਮਿਵ
ਕੋਟਿਕਾਸ਼ਿਆ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਡੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਪੁੱਛਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਆਲ ਬਾਘਣ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਦਮ੍ਬਸ੍ਯ ਵਿਨਮ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਂ ਕਿਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਿष੍ਠਸਿ ਸ਼ੋਭਮਾਨਾ। ਦੇਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾऽਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੇਵ ਨਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਧੂਯਮਾਨਾ ਪਵਨੇਨ ਸੂਭ੍ਰੂਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਵੰਨਦੀ ਹੋਈ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਖੜੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?
ਅਤੀਵ ਰੂਪੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚਾਪ੍ਯਰਣ੍ਯੇषੁ ਬਿਭੇषਿ ਕਿਂਨੁ। ਦੇਵੀ ਨੁ ਯਕ੍ਸ਼ੀ ਯਦਿਦਾਨਵੀ ਵਾ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾ ਦੈਤ੍ਯਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ਵਾ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਰਦੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਯਕਸ਼ੀ, ਦਾਨਵੀ, ਸੋਹਣੀ ਅਪਸਰਾ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈਂ?
ਵਪੁष੍ਮਤੀ ਵੋਰਗਰਾਜਕਨ੍ਯਾ ਵਨੇਚਰੀ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰਸ੍ਤ੍ਰੀ। ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਰਾਜ੍ਞੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਯਮਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ
ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਗ ਰਾਜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹੈਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਯਮ, ਸੋਮ ਜਾਂ ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ?