ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਿਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾऽਨ੍ਨਂ ਵਯਂ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਏ ਹਾਂ।"
ਆਕਣ੍ਠਤृਪ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਭੁਞ੍ਜਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਵृਥਾ ਪਾਕਃ ਕृਤੋਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਸੰਤ, ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਖਾਵਾਂ? ਅਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ, ਇੱਥੇ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਵृਥਾ ਪਾਕੇਨ ਰਾਜਰ੍षੇਰਪਰਾਧਃ ਕृਤੋ ਮਹਾਨ੍। ਮਾऽਸ੍ਮਾਨਧਾਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕ੍ਰੂਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਇਸ ਵਿਅਰਥ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਸੰਤ ਦੇ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾऽਨੁਭਾਵਂ ਰਾਜਰ੍षੇਰਮ੍ਬਰੀषਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਬਿਭੇਮਿ ਸੁਤਰਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਹਰਿਪਾਦਾਸ਼੍ਰਯਾਜ੍ਜਨਾਤ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਸੰਤ ਅੰਬਰਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ। ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਕृਤਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤਿਨਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ।
ਸਦਾਚਾਰਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਪਰਾਯਣਾਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਦਹੇਯੁਰ੍ਵੈ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ। ਤਤ ਏਤਾਨਪृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਲਾਯਤ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ, ਚੇਲੇ ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਨਾ ਗੁਰੁਣਾ ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯੋ ਭृਸ਼ਂ ਭੀਤਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਗੁਰੂ ਸੰਤ ਨੇ ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨੋ ਦੇਵਨਦ੍ਯਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਤੀਰ੍ਥੇ ष੍ਵਿਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਚਚਾਰ ਗਵੇषਯਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਦੇਵ ਨਦੀ 'ਚ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਤੀਰ ਤੇ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਪਸੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਥਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਥੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰ੍ਯਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨਤਃ ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋऽਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਨਿਸ਼ੀਥੇऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਚਾਕਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਸ ਚ੍ਛਲਯਿष੍ਯਤਿ। ਕਥਂ ਚ ਨਿਸ੍ਤਰੇਮਾਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਦੈਵੋਪਸਾਦਿਤਾਤ੍
ਅਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਠੱਗਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ; ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਲਿਆਈ ਹੈ, ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਹ ਭਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਭਵਤਾਮਾਪਦਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ऋषੇਃ ਪਰਮਕੋਪਨਾਤ੍। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਅਹਂ ਸਤ੍ਵਰਮਾਗਤਃ
ਸੰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇਤਸ੍ਮਾਦृषੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸੋऽਲ੍ਪਕਮ੍। ਤੇਜਸਾ ਭਵਤਾਂ ਭੀਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਪਲਾਯਿਤਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਸੰਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੱਜ ਗਿਆ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਕੇਚਿਨ੍ਨ ਤੇ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਆਪृਚ੍ਛੇ ਵੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਯਤਂ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਡਿਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਰਿਤਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਮਾਨਸਾਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦੁਸ੍ਤਰਾਮਾਪਦਂ ਵਿਭੋ। ਤੀਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਲਵਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਮਜ੍ਜਮਾਨਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਗੋਵਿੰਦ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮੁਸੀਬਤ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ, ਬੇੜੀ ਮਿਲ ਜਾਣ ਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸਾਧਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਤੋ ਯਯੌ ਪੁਰੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਕਿ 'ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ', ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਊषੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਿਹਰਨ੍ਤੋ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍। ਇਤਿ ਤੇऽਭਿਹਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਮਿਹ ਤ੍ਵਯਾ
ਪਾਂਡਵ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਣ-ਵਣ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯਲੀਕਾਨਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਵਨਸ੍ਥੇषੁ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਵृਥਾऽਭਵਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਚਲਾਕੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਹੁਮृਗੇऽਰਣ੍ਯੇ ਅਟਮਾਨਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਜਹ੍ਵੁਸ੍ਤੇ ਯਥਾਮਰਾਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜਾਨਵਰ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਕਾਮਯਕ ਵਿਚ ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਯਥਰ੍ਤੁਕਾਲਰਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚਵਨਰਾਜੀਃ ਸੁषੁष੍ਪਿਤਾਃ
ਉਹ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸੇ ਵੇਖਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਸਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਸ੍ਤਨ੍ਮਹਦ੍ਵਨਮ੍। ਵਿਜਹ੍ਨਰਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਿਮਾਃ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਰਿਂਦਮਾਃ
ਪਾਂਡਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੋ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯੌਗਪਦ੍ਯੇਨ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍। ਮृਗਯਾਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਪਰਤਪਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲੇ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਨ੍ਯਸ੍ ਤृਣਬਿਨ੍ਦੋਰਨੁਜ੍ਞਯਾ। ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਦੀਪ੍ਤਤਪਸੋ ਘੌਮ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਪੁਰੋਧਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਛੱਡਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਤ੍ਰਣਬਿੰਦੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਸੀ, ਤੇ ਘੌਮਿਆ, ਜੋ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ।
ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਸਿਂਧੂਨਾਂ ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵਿਵਾਹਕਾਮਃ ਸਾਲ੍ਵੇਯਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਿੰਧੂਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਵਾਰਧਕਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਲਵੇਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਮਹਤਾ ਪਰਿਬਰ੍ਹੇਣ ਰਾਜਯੋਗ੍ਯੇਨ ਸਂਵृਤਃ। ਰਾਜਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਮੁਪਾਯਾਤ੍ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਚ ਸਃ
ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਾਮਯਕ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਮਾਸ਼੍ਰਮਦ੍ਵਾਰਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੜੀ ਦੇਖਿਆ।
ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਂ ਵਪੁषਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਭ੍ਰਾਜਯਨ੍ਤੀਂ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਨੀਲਾਭ੍ਰਮਿਵ ਵਿਦ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਵਾ ਮਾਯਾ ਵਾ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾ। ਇਤਿਕृਤ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ृਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ — 'ਕੀ ਇਹ ਅਪਸਰਾ ਹੈ, ਦੇਵਕੰਨਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ?' — ਤੇ ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਰਹੇ।