ਤਤਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਮੁਨੇਰਾਗਮਨਾਦਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਹਾਲਾਤ ਦੱਸੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋਸ੍ਮਿ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਯ ਮਾਂ ਕृष੍ਣੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈ।'
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ ਕृष੍ਣਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਥਾਲ੍ਯਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਦਤ੍ਤਾਯਾਮਨ੍ਨਂ ਮਦ੍ਭੋਜਨਾਵਧਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੂਰਜ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਖਾਣ ਲਈ ਭੋਜਨ ਮੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਯਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਂ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਦੇਵ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਫਿਰ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕृष੍ਣੇ ਨ ਨਰ੍ਮਕਾਲੋऽਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਚ੍ਛ੍ਰਮੇਣਾਤੁਰੇ ਮਯਿ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਮਮ ਸ੍ਥਾਲੀਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਜਲਦੀ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਪਤਿਲੀ ਲਿਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ।'
ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਤਃ ਸ੍ਥਾਲੀਮਾਨਾਯ੍ਯ ਸ ਯਦੂਦ੍ਵਹਃ। ਸ੍ਥਾਲ੍ਯਾਃ ਕਣ੍ਠੇऽਥ ਸਂਲਗ੍ਨਂ ਸ਼ਾਕਾਨ੍ਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਕੇਸ਼ਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਤੇ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਪਤਿਲੀ ਲਿਆਈ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਤਿਲੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸਬਜ਼ੀ-ਭੋਜਨ ਦੀ ਇਕ ਗਿੜ੍ਹ ਵੇਖੀ।
ਉਪਯੁਜ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਾਮਨੇਨ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਦੇਵਸ੍ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਯਜ੍ਞਭੂਕ੍
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੇ ਭੋਗ ਲੈ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ।"
ਆਕਾਰਯ ਮੁਨੀਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਨਾਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕृष੍ਣਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੁਲਾ।"
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਆਕਾਰਿਤੁਂ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਤਾਨ੍ਦੇਵਨਦ੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਃਪ੍ਰਭृਤੀਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਸਮੇਤ ਸੰਤ, ਦੇਵ ਨਦੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਗਏ ਸਨ।
ਤੇ ਚਾਵਤੀਰ੍ਣਾਃ ਸਲਿਲੇ ਕृਤਵਨ੍ਤੋऽਘਮਰ੍षਣਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੋਦ੍ਗਾਰਾਨ੍ਸਾਨ੍ਨਰਸਾਂਸ੍ਤृਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਾਃ। ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਲਿਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਉਤਰ ਕੇ ਪਾਪ ਧੋਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ; ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਿਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾऽਨ੍ਨਂ ਵਯਂ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਏ ਹਾਂ।"
ਆਕਣ੍ਠਤृਪ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਭੁਞ੍ਜਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਵृਥਾ ਪਾਕਃ ਕृਤੋਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਸੰਤ, ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਖਾਵਾਂ? ਅਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ, ਇੱਥੇ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਵृਥਾ ਪਾਕੇਨ ਰਾਜਰ੍षੇਰਪਰਾਧਃ ਕृਤੋ ਮਹਾਨ੍। ਮਾऽਸ੍ਮਾਨਧਾਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕ੍ਰੂਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਇਸ ਵਿਅਰਥ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਸੰਤ ਦੇ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾऽਨੁਭਾਵਂ ਰਾਜਰ੍षੇਰਮ੍ਬਰੀषਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਬਿਭੇਮਿ ਸੁਤਰਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਹਰਿਪਾਦਾਸ਼੍ਰਯਾਜ੍ਜਨਾਤ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਸੰਤ ਅੰਬਰਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ। ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਕृਤਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤਿਨਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ।
ਸਦਾਚਾਰਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਪਰਾਯਣਾਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਦਹੇਯੁਰ੍ਵੈ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ। ਤਤ ਏਤਾਨਪृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਲਾਯਤ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ, ਚੇਲੇ ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਨਾ ਗੁਰੁਣਾ ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯੋ ਭृਸ਼ਂ ਭੀਤਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਗੁਰੂ ਸੰਤ ਨੇ ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨੋ ਦੇਵਨਦ੍ਯਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਤੀਰ੍ਥੇ ष੍ਵਿਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਚਚਾਰ ਗਵੇषਯਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਦੇਵ ਨਦੀ 'ਚ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਤੀਰ ਤੇ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਪਸੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਥਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਥੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰ੍ਯਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨਤਃ ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋऽਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਨਿਸ਼ੀਥੇऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਚਾਕਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਸ ਚ੍ਛਲਯਿष੍ਯਤਿ। ਕਥਂ ਚ ਨਿਸ੍ਤਰੇਮਾਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਦੈਵੋਪਸਾਦਿਤਾਤ੍
ਅਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਠੱਗਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ; ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਲਿਆਈ ਹੈ, ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਹ ਭਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਭਵਤਾਮਾਪਦਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ऋषੇਃ ਪਰਮਕੋਪਨਾਤ੍। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਅਹਂ ਸਤ੍ਵਰਮਾਗਤਃ
ਸੰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇਤਸ੍ਮਾਦृषੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸੋऽਲ੍ਪਕਮ੍। ਤੇਜਸਾ ਭਵਤਾਂ ਭੀਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਪਲਾਯਿਤਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਸੰਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੱਜ ਗਿਆ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਕੇਚਿਨ੍ਨ ਤੇ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਆਪृਚ੍ਛੇ ਵੋ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਯਤਂ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਡਿਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਰਿਤਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਮਾਨਸਾਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦੁਸ੍ਤਰਾਮਾਪਦਂ ਵਿਭੋ। ਤੀਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਲਵਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਮਜ੍ਜਮਾਨਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਗੋਵਿੰਦ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮੁਸੀਬਤ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ, ਬੇੜੀ ਮਿਲ ਜਾਣ ਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸਾਧਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਤੋ ਯਯੌ ਪੁਰੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਕਿ 'ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ', ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਊषੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਿਹਰਨ੍ਤੋ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍। ਇਤਿ ਤੇऽਭਿਹਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਮਿਹ ਤ੍ਵਯਾ
ਪਾਂਡਵ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਣ-ਵਣ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯਲੀਕਾਨਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਵਨਸ੍ਥੇषੁ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਵृਥਾऽਭਵਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਚਲਾਕੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਗਈਆਂ।