ਕृष੍ਣਕृष੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਕੀਨਨ੍ਦਨਾਵ੍ਯਯ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਨ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਟੱਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਰਨ ਆਏ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!
ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਕ ਵਿਸ਼੍ਵਹਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭੋऽਵ੍ਯਯ। ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਪਾਲ ਗੋਪਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ ਪਰਾਤ੍ਪਰ। ਆਕੂਤੀਨਾਂ ਚ ਚਿਤ੍ਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕ ਨਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ; ਸਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਗੋਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ; ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹਾਂ।
ਵਰੇਣ੍ਯ ਵਰਦਾਨਨ੍ਤ ਅਗਤੀਨਾਂ ਗਤਿਪ੍ਰਦ। ਪੁਰਾਣਪੁਰੁष ਪ੍ਰਾਣਮਨੋਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯਗੋਚਰ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਰ ਦਿੰਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਰਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ।
ਸਰ੍ਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਪਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ। ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਕृਪਯਾ ਦੇਵ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਸਭ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਿਗਰਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਰਨ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਦਇਆਲੂ ਦੇਵ, ਸਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭਾਰੁਣੇਕ੍ਸ਼ਣ। ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਪਰੀਧਾਨ ਲਸਤ੍ਕੌਸ੍ਤੁਭਭੂषਣ
ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ, ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਝ ਵਿਚ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਤ੍ਵਮਾਦਿਰਨ੍ਤੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਚ ਪਰਾਯਣਮ੍। ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਵੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਜੂਦ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵਾਹੁਃ ਪਰਂ ਬੀਜਂ ਨਿਧਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਾਪਦ੍ਮ੍ਯੋ ਭਯਂ ਨ ਹਿ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੀਜ, ਸਭ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਹਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਭਾਯਾਂ ਮੋਚਿਤਾ ਯਥਾ। ਤਥੈਵ ਸਂਕਟਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਃ ਕृष੍ਣਯਾ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਸਂਕਟਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ,
ਪਾਰ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ਯਨੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਹ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਗਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਆਪਣੀ ਪਾਸ ਪਈ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਣਮੁੱਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਮੁਨੇਰਾਗਮਨਾਦਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਹਾਲਾਤ ਦੱਸੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋਸ੍ਮਿ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਯ ਮਾਂ ਕृष੍ਣੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈ।'
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ ਕृष੍ਣਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਥਾਲ੍ਯਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਦਤ੍ਤਾਯਾਮਨ੍ਨਂ ਮਦ੍ਭੋਜਨਾਵਧਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੂਰਜ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਖਾਣ ਲਈ ਭੋਜਨ ਮੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਯਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਂ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਦੇਵ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਫਿਰ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕृष੍ਣੇ ਨ ਨਰ੍ਮਕਾਲੋऽਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਚ੍ਛ੍ਰਮੇਣਾਤੁਰੇ ਮਯਿ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਮਮ ਸ੍ਥਾਲੀਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਜਲਦੀ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਪਤਿਲੀ ਲਿਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ।'
ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਤਃ ਸ੍ਥਾਲੀਮਾਨਾਯ੍ਯ ਸ ਯਦੂਦ੍ਵਹਃ। ਸ੍ਥਾਲ੍ਯਾਃ ਕਣ੍ਠੇऽਥ ਸਂਲਗ੍ਨਂ ਸ਼ਾਕਾਨ੍ਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਕੇਸ਼ਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਤੇ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਪਤਿਲੀ ਲਿਆਈ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਤਿਲੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸਬਜ਼ੀ-ਭੋਜਨ ਦੀ ਇਕ ਗਿੜ੍ਹ ਵੇਖੀ।
ਉਪਯੁਜ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਾਮਨੇਨ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਦੇਵਸ੍ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਯਜ੍ਞਭੂਕ੍
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੇ ਭੋਗ ਲੈ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ।"
ਆਕਾਰਯ ਮੁਨੀਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਨਾਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕृष੍ਣਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੁਲਾ।"
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਆਕਾਰਿਤੁਂ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਤਾਨ੍ਦੇਵਨਦ੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਃਪ੍ਰਭृਤੀਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਸਮੇਤ ਸੰਤ, ਦੇਵ ਨਦੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਗਏ ਸਨ।
ਤੇ ਚਾਵਤੀਰ੍ਣਾਃ ਸਲਿਲੇ ਕृਤਵਨ੍ਤੋऽਘਮਰ੍षਣਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੋਦ੍ਗਾਰਾਨ੍ਸਾਨ੍ਨਰਸਾਂਸ੍ਤृਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਾਃ। ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਲਿਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਉਤਰ ਕੇ ਪਾਪ ਧੋਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ; ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਿਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾऽਨ੍ਨਂ ਵਯਂ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਏ ਹਾਂ।"
ਆਕਣ੍ਠਤृਪ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਭੁਞ੍ਜਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਵृਥਾ ਪਾਕਃ ਕृਤੋਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਸੰਤ, ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਖਾਵਾਂ? ਅਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ, ਇੱਥੇ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਵृਥਾ ਪਾਕੇਨ ਰਾਜਰ੍षੇਰਪਰਾਧਃ ਕृਤੋ ਮਹਾਨ੍। ਮਾऽਸ੍ਮਾਨਧਾਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕ੍ਰੂਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਇਸ ਵਿਅਰਥ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਸੰਤ ਦੇ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾऽਨੁਭਾਵਂ ਰਾਜਰ੍षੇਰਮ੍ਬਰੀषਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਬਿਭੇਮਿ ਸੁਤਰਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਹਰਿਪਾਦਾਸ਼੍ਰਯਾਜ੍ਜਨਾਤ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਸੰਤ ਅੰਬਰਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ। ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਕृਤਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤਿਨਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ।
ਸਦਾਚਾਰਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਪਰਾਯਣਾਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਦਹੇਯੁਰ੍ਵੈ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ। ਤਤ ਏਤਾਨਪृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਲਾਯਤ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ, ਚੇਲੇ ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਨਾ ਗੁਰੁਣਾ ਤਦਾ। ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯੋ ਭृਸ਼ਂ ਭੀਤਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਗੁਰੂ ਸੰਤ ਨੇ ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਭੀਮਸੇਨੋ ਦੇਵਨਦ੍ਯਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਤੀਰ੍ਥੇ ष੍ਵਿਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਚਚਾਰ ਗਵੇषਯਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਦੇਵ ਨਦੀ 'ਚ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਤੀਰ ਤੇ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਪਸੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਥਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਥੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰ੍ਯਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨਤਃ ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋऽਵਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਟਿਕੇ ਰਹੇ।