ਯਃ ਪੁਮਾਨਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਸੁਰ੍ਵਸੁਪ੍ਰਦਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸੇਨਾਪਤਿਮਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਉਥੇ ਜਿਹੜਾ ਮੁੰਡਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਵਸੁਰ ਨੇ, ਦਾਨੀ ਵਸੁਪ੍ਰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ ਸਲਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਚਕਾਰ ਪਤ੍ਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਥਾ ਤਾਂ ਗਿਰਿਕਾਂ ਨृਪਃ। ਵਸੋਃ ਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਗਿਰਿਕਾ ਕਾਮਕਾਲਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਰਿਕਾ ਵਸੁਰ ਦੀ ਵਾਈਫ ਬਣ ਗਈ; ਤੇ ਗਿਰਿਕਾ, ਵਸੁਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ऋਤੁਕਾਲਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਪੁਂਸਵਨੇ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਤਦਹਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਨਪੂਚੁਰ੍ਜਹਿ ਮृਗਾਨਿਤਿ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਰੂਤੂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਪੁੰਸਵਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ; ਉਸ ਦਿਨ, ਪਿਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ।'
ਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤਦਾ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਸ ਪਿਤॄਣਾਂ ਨਿਯੋਗੇਨ ਤਾਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਚਕਾਰ ਮृਗਯਾਂ ਕਾਮੀ ਗਿਰਿਕਾਮੇਵ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍। ਅਤੀਵ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਮਿਵਾਪਰਾਮ੍
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਪਰ ਗਿਰਿਕਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਕshmi ਦਾ ਰੂਪ।
ਅਸ਼ੋਕੈਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕੈਸ਼੍ਚੂਤੈਰਨੇਕੈਰਤਿਮੁਕ੍ਤਕੈਃ। ਪੁਨ੍ਨਾਗੈਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਬਕੁਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਪਾਟਲੈਃ
ਉਥੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਚੰਪਾ, ਆਮ, ਕਈ ਅਤਿਮੁਕਤਾ, ਪੁੰਨਾਗ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਬਕੁਲ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪਾਟਲਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ—
ਪਨਸੈਰ੍ਨਾਰਿਕੇਲੈਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨੈਸ੍ਤਥਾ। ਏਤੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਾਦੁਫਲੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਪਨਸ, ਨਾਰੀਅਲ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ, ਉਹ ਸੁਹਣੇ, ਵੱਡੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ, ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—
ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਸਨ੍ਨਾਦਂ ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਰਨਾਦਿਤਮ੍। ਵਸਨ੍ਤਕਾਲੇ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਨਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥੋਪਮਮ੍
ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹਨੇ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੈਤਰਰਥ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਮਨ੍ਮਥਾਭਿਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਗਿਰਿਕਾਂ ਤਦਾ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਸ਼੍ਚਰਮਾਣੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਗਿਰਿਕਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬੇਮਕਸਦ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੁष੍ਪਸਂਛਨ੍ਨਸ਼ਾਖਾਗ੍ਰਂ ਪਲ੍ਲਵੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਅਸ਼ੋਕਸ੍ਤਬਕੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਂ ਰਮਣੀਯਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਡਾਲੀ ਵੇਖੀ ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਛੁਪਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਹਣੀ।
ਅਧਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਛਾਯਾਯਾਂ ਸੁਖਾਸੀਨੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਮਧੁਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਮਧ ਦੀ ਮਹਿਕ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਵਾਯੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਧੂਮ੍ਰਾਯ ਮੁਦਮਨ੍ਵਗਾਤ੍। `ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਥਾਗ੍ਨਿਰਵਰ੍ਧਤ।' ਤਸ੍ਯ ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਚਰਤੋ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧ ਗਈ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਵੀਰਯ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਤਦ੍ਰੇਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਤ੍ਰੇਣ ਭੂਮਿਪਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਿਥ੍ਯਾ ਮੇ ਨ ਪਤੇਦ੍ਰੇਤ ਇਤ੍ਯੁਤ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵੀਰਯ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਵੀਰਯ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਡਿੱਗੇ।'
ਅਙ੍ਗੁਲੀਯੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਵਿਦਧੇ ਨृਪਃ। ਅਸ਼ੋਕਸ੍ਤਬਕੈ ਰਕ੍ਤੈਃ ਪਲ੍ਲਵੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਬਨ੍ਧਯਤ੍
ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਫੈਦ ਵੀਰਯ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।
ਇਦਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪਰਿਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਰੇਤੋ ਮੇ ਨ ਭਵੇਦਿਤਿ। ऋਤੁਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਮੇ ਨ ਮੋਘਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਆਖਦਾ, 'ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਡਿੱਗਿਆ ਵੀਰਯ ਮੇਰਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ, 'ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਰੂਤੂ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ,' ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ—
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵਂ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਅਮੋਘਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰੇਤਸੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਚਾਰਿਆ, ਤੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਵੀਰਯ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ—
ਸ਼ੁਕ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਨੇ ਕਾਲਂ ਮਹਿष੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ। ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਥ ਤਚ੍ਛੁਕ੍ਰਮਾਰਾਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਾਸ਼ੁਗਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬੀਜ ਛੱਡਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਬੀਜ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਮਮ ਗृਹਂ ਨਯ
ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਕਸਦ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ, ਦਿਆਲੂ, ਇਹ ਬੀਜ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ।'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤਦਾ ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਸ ਪੰਛੀ ਨੇ ਉਹ ਬੀਜ ਲਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਜਵਂ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਹਂਗਮਃ। ਤਮਪਸ਼੍ਯਦਥਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਤਥਾऽਪਰਃ
ਪੰਛੀ ਨੇ ਵਧੀਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਚ੍ਚ ਤਂ ਸਦ੍ਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਮਿषਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਤੁਣ੍ਡਯੁਦ੍ਧਮਥਾਕਾਸ਼ੇ ਤਾਵੁਭੌ ਸਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ ਦੂਜਾ ਪੰਛੀ, ਮਾਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤੋਰਪਤਦ੍ਰੇਤਸ੍ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਯਮੁਨਾਮ੍ਭਸਿ। ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਰਿਕੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਰਾਪ੍ਸਰਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਬੀਜ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆ; ਉੱਥੇ ਅਦ੍ਰਿਕਾ ਨਾਂ ਦੀ ਅਪਸਰਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਮੀਨਭਾਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਯਮੁਨਾਚਰੀ। ਸ਼੍ਯੇਨਪਾਦਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਂ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਥ ਵਾਸਵਮ੍
ਉਹ ਮਛਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਪੰਛੀ ਦੀ ਚੋਚ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਉਹ ਬੀਜ, ਮਛਲੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਰਸੋਪੇਤ੍ਯ ਸਾऽਦ੍ਰਿਕਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪਿਣੀ। ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਮਤ੍ਸੀਂ ਤਾਂ ਬਬਨ੍ਧੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਜੀਵਿਨਃ
ਅਦ੍ਰਿਕਾ, ਜੋ ਮਛਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਬੀਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਛਲੀ ਫੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਛਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮਾਸੇ ਚ ਦਸ਼ਮੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ।। ਉਜ੍ਜਹ੍ਰੁਰੁਦਰਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਂ ਪੁਮਾਂਸਂ ਚ ਮਾਨੁषੌ
ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਮਛਲੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਤੇ ਇੱਕ ਮਰਦ, ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਕਲੇ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਤਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੇऽਥ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਨ੍। ਕਾਯੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾ ਇਮੌ ਰਾਜਨ੍ਸਂਭੂਤੌ ਮਾਨੁषਾਵਿਤਿ
ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ, 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਛਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ।'
ਤਯੋਃ ਪੁਮਾਂਸਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਜੋਪਰਿਚਰਸ੍ਤਦਾ। ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਨਾਮ ਰਾਜਾਸੀਦ੍ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਗਰਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਰਾਜਾ ਉਪਰਚਰ ਵਾਸੁ ਨੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ; ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮਤ्सਯ ਸੀ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਾऽਪ੍ਸਰਾ ਮੁਕ੍ਤਸ਼ਾਪਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਯਾ ਪੁਰੋਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਅਪਸਰਾ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈ—ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੋਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਾਨੁषੌ ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਤਤਃ ਸਾਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤੌ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਘਾਤਿਭਿਃ
'ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਛਲੀ ਫੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪਂ ਸਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰੂਪਮਵਾਪ੍ਯ ਚ। ਸਿਦ੍ਧਰ੍षਿਚਾਰਣਪਥਂ ਜਗਾਮਾਥ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ
ਮਛਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਲੈ ਗਈ ਤੇ, ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾ ਬਣ ਕੇ, ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।