ਕਰ੍ਣੋਪਿ ਭ੍ਰਾਤृਸਹਿਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨृਪਂ ਮੁਦਾ। ਦੁष੍ਟ੍ਯਾ ਕਾਮਃ ਸੁਸਂਵृਤ੍ਤੋਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕੌਰਵ ਵਰ੍ਧਸੇ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਮਗ੍ਨਾ ਦੁਸ੍ਤਰੇ ਵ੍ਯਸਨਾਰ੍ਣਵੇ
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ।'
ਦੁਰ੍ਵਾਸਃਕ੍ਰੋਧਜੇ ਵਹ੍ਨੌ ਪਤਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਸ੍ਵੈਰੇਵ ਤੇ ਮਹਾਪਾਪੈਰ੍ਗਤਾ ਵੈ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਤਮਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤੇ ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ। ਹਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਸੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚਲਾਕ ਲੋਕ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸੁਖਾਸੀਨਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਮੁਨਿਃ। ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰਯੁਤਸਂਮਿਤੈਃ
ਕਦੇ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਨ੍ਤਂ ਤਮਤਿਥਿਂ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਜਗਾਮਾਭਿਮੁਖਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਅਚੂਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਸਮ੍ਯਗੁਪਵੇਸ਼੍ਯ ਵਰਾਸਨੇ। ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਮਾਤਿਥ੍ਯਨ ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍। ਆਹ੍ਨਿਕਂ ਭਗਵਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਹੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਦਿਨਚਰੀ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਆਓ।'
ਜਗਾਮ ਚ ਮੁਨਿਃ ਸੋਪਿ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਹਾਨਘਃ। ਭੋਜਯੇਤ੍ਸਹਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮਾਂ ਕਥਮਿਤ੍ਯਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖਾਣਾ ਖਵਾਵਾਂ?'
ਨ੍ਯਮਜ੍ਜਤ੍ਸਲਿਲੇ ਚਾਪਿ ਮੁਨਿਸਙ੍ਘਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਯੋਪਿਤਾਂ ਵਰਾ। ਚਿਨ੍ਤਾਮਵਾਪ ਪਰਮਾਮਨ੍ਨਹੇਤੋਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ।
ਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਚ ਯਦਾ ਨਾਨ੍ਨਹੇਤੁਮਵਿਨ੍ਦਤ। ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਂ ਕਂਸਨਿषੂਦਨਮ੍
ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਪਰ ਭੁੱਖ ਦੀ ਕਮੀ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੰਸ ਦੇ ਵਧੀਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृष੍ਣਕृष੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਕੀਨਨ੍ਦਨਾਵ੍ਯਯ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਨ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਟੱਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਰਨ ਆਏ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!
ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਕ ਵਿਸ਼੍ਵਹਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭੋऽਵ੍ਯਯ। ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਪਾਲ ਗੋਪਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ ਪਰਾਤ੍ਪਰ। ਆਕੂਤੀਨਾਂ ਚ ਚਿਤ੍ਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕ ਨਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ; ਸਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਗੋਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ; ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹਾਂ।
ਵਰੇਣ੍ਯ ਵਰਦਾਨਨ੍ਤ ਅਗਤੀਨਾਂ ਗਤਿਪ੍ਰਦ। ਪੁਰਾਣਪੁਰੁष ਪ੍ਰਾਣਮਨੋਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯਗੋਚਰ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਰ ਦਿੰਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਰਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ।
ਸਰ੍ਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਪਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ। ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਕृਪਯਾ ਦੇਵ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਸਭ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਿਗਰਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਰਨ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਦਇਆਲੂ ਦੇਵ, ਸਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭਾਰੁਣੇਕ੍ਸ਼ਣ। ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਪਰੀਧਾਨ ਲਸਤ੍ਕੌਸ੍ਤੁਭਭੂषਣ
ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ, ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਝ ਵਿਚ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਤ੍ਵਮਾਦਿਰਨ੍ਤੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਚ ਪਰਾਯਣਮ੍। ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਵੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਜੂਦ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵਾਹੁਃ ਪਰਂ ਬੀਜਂ ਨਿਧਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਾਪਦ੍ਮ੍ਯੋ ਭਯਂ ਨ ਹਿ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੀਜ, ਸਭ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਹਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਭਾਯਾਂ ਮੋਚਿਤਾ ਯਥਾ। ਤਥੈਵ ਸਂਕਟਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਃ ਕृष੍ਣਯਾ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਸਂਕਟਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ,
ਪਾਰ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ਯਨੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਹ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਗਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਆਪਣੀ ਪਾਸ ਪਈ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਣਮੁੱਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਮੁਨੇਰਾਗਮਨਾਦਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਹਾਲਾਤ ਦੱਸੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋਸ੍ਮਿ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਯ ਮਾਂ ਕृष੍ਣੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈ।'
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ ਕृष੍ਣਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਥਾਲ੍ਯਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਦਤ੍ਤਾਯਾਮਨ੍ਨਂ ਮਦ੍ਭੋਜਨਾਵਧਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੂਰਜ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਪਤਿਲੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਖਾਣ ਲਈ ਭੋਜਨ ਮੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਯਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਾਂ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਦੇਵ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਫਿਰ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕृष੍ਣੇ ਨ ਨਰ੍ਮਕਾਲੋऽਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਚ੍ਛ੍ਰਮੇਣਾਤੁਰੇ ਮਯਿ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਮਮ ਸ੍ਥਾਲੀਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਜਲਦੀ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਪਤਿਲੀ ਲਿਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ।'
ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਤਃ ਸ੍ਥਾਲੀਮਾਨਾਯ੍ਯ ਸ ਯਦੂਦ੍ਵਹਃ। ਸ੍ਥਾਲ੍ਯਾਃ ਕਣ੍ਠੇऽਥ ਸਂਲਗ੍ਨਂ ਸ਼ਾਕਾਨ੍ਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਕੇਸ਼ਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਤੇ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਪਤਿਲੀ ਲਿਆਈ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਤਿਲੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸਬਜ਼ੀ-ਭੋਜਨ ਦੀ ਇਕ ਗਿੜ੍ਹ ਵੇਖੀ।
ਉਪਯੁਜ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਾਮਨੇਨ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਦੇਵਸ੍ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਯਜ੍ਞਭੂਕ੍
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੇ ਭੋਗ ਲੈ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ।"
ਆਕਾਰਯ ਮੁਨੀਞ੍ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਨਾਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕृष੍ਣਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੁਲਾ।"
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਆਕਾਰਿਤੁਂ ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਤਾਨ੍ਦੇਵਨਦ੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਃਪ੍ਰਭृਤੀਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਸਮੇਤ ਸੰਤ, ਦੇਵ ਨਦੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਗਏ ਸਨ।
ਤੇ ਚਾਵਤੀਰ੍ਣਾਃ ਸਲਿਲੇ ਕृਤਵਨ੍ਤੋऽਘਮਰ੍षਣਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੋਦ੍ਗਾਰਾਨ੍ਸਾਨ੍ਨਰਸਾਂਸ੍ਤृਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਾਃ। ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਲਿਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਉਤਰ ਕੇ ਪਾਪ ਧੋਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ; ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।