ਆਹਚੈਨਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਂ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਮਯਿ ਪ੍ਰੀਤੇ ਤੁ ਯਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਲਭ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਵ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਜੀ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਮਨ੍ਯਤ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਚਾਸੀਤ੍ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਿਭਿਃ। ਯਾਚਨੀਯਂ ਮੁਨੇਸ੍ਤੁष੍ਟਾਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਕਰਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸਚਯ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਅਤਿਹਰ੍षਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਰਮੇਨਮਯਾਚਤ। ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਹ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਥਾ ਜਾਤੋऽਤਿਥਿਰ੍ਭਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣੇ ਹੋ—'
ਅਸ੍ਮਤ੍ਕੁਲੇ ਮਹਾਰਾਜੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਨੇ ਵਸਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਗੁਣਵਾਞ੍ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਤਿਥਿਰ੍ਭਵ
ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨੇਕ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣੋ।
ਯਦਾ ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਸਾ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਤੀਂਸ਼੍ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਏ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਾਸੀਨਾ ਭਵੇਦ੍ਯਦਾ। ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰਗਚ੍ਛੇਥਾ ਯਦ੍ਯਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਤਾ ਮਯਿ
ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪ ਖਾ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ—ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੋ।
ਤਥਾ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਅਪਿਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾਗਤਮਗਾਤ੍ਤਤਃ
'ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਨੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਮਪਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਦਾ ਮੇਨੇ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਕਰੇਣ ਚ ਕਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝਿਆ।
ਕਰ੍ਣੋਪਿ ਭ੍ਰਾਤृਸਹਿਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨृਪਂ ਮੁਦਾ। ਦੁष੍ਟ੍ਯਾ ਕਾਮਃ ਸੁਸਂਵृਤ੍ਤੋਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕੌਰਵ ਵਰ੍ਧਸੇ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਮਗ੍ਨਾ ਦੁਸ੍ਤਰੇ ਵ੍ਯਸਨਾਰ੍ਣਵੇ
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ।'
ਦੁਰ੍ਵਾਸਃਕ੍ਰੋਧਜੇ ਵਹ੍ਨੌ ਪਤਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਸ੍ਵੈਰੇਵ ਤੇ ਮਹਾਪਾਪੈਰ੍ਗਤਾ ਵੈ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਤਮਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤੇ ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ। ਹਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਸੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚਲਾਕ ਲੋਕ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸੁਖਾਸੀਨਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਮੁਨਿਃ। ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰਯੁਤਸਂਮਿਤੈਃ
ਕਦੇ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਨ੍ਤਂ ਤਮਤਿਥਿਂ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਜਗਾਮਾਭਿਮੁਖਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਅਚੂਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਸਮ੍ਯਗੁਪਵੇਸ਼੍ਯ ਵਰਾਸਨੇ। ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਮਾਤਿਥ੍ਯਨ ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍। ਆਹ੍ਨਿਕਂ ਭਗਵਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਹੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਦਿਨਚਰੀ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਆਓ।'
ਜਗਾਮ ਚ ਮੁਨਿਃ ਸੋਪਿ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਹਾਨਘਃ। ਭੋਜਯੇਤ੍ਸਹਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮਾਂ ਕਥਮਿਤ੍ਯਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖਾਣਾ ਖਵਾਵਾਂ?'
ਨ੍ਯਮਜ੍ਜਤ੍ਸਲਿਲੇ ਚਾਪਿ ਮੁਨਿਸਙ੍ਘਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਯੋਪਿਤਾਂ ਵਰਾ। ਚਿਨ੍ਤਾਮਵਾਪ ਪਰਮਾਮਨ੍ਨਹੇਤੋਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ।
ਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਚ ਯਦਾ ਨਾਨ੍ਨਹੇਤੁਮਵਿਨ੍ਦਤ। ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਂ ਕਂਸਨਿषੂਦਨਮ੍
ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਪਰ ਭੁੱਖ ਦੀ ਕਮੀ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੰਸ ਦੇ ਵਧੀਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृष੍ਣਕृष੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਕੀਨਨ੍ਦਨਾਵ੍ਯਯ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਨ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਟੱਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਰਨ ਆਏ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!
ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਜਨਕ ਵਿਸ਼੍ਵਹਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭੋऽਵ੍ਯਯ। ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਪਾਲ ਗੋਪਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ ਪਰਾਤ੍ਪਰ। ਆਕੂਤੀਨਾਂ ਚ ਚਿਤ੍ਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕ ਨਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ; ਸਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਗੋਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ; ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹਾਂ।
ਵਰੇਣ੍ਯ ਵਰਦਾਨਨ੍ਤ ਅਗਤੀਨਾਂ ਗਤਿਪ੍ਰਦ। ਪੁਰਾਣਪੁਰੁष ਪ੍ਰਾਣਮਨੋਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯਗੋਚਰ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਰ ਦਿੰਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਰਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ।
ਸਰ੍ਵਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਪਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ। ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਕृਪਯਾ ਦੇਵ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਸਭ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਿਗਰਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਰਨ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਦਇਆਲੂ ਦੇਵ, ਸਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਸ਼੍ਯਾਮ ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭਾਰੁਣੇਕ੍ਸ਼ਣ। ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਪਰੀਧਾਨ ਲਸਤ੍ਕੌਸ੍ਤੁਭਭੂषਣ
ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ, ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਝ ਵਿਚ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਤ੍ਵਮਾਦਿਰਨ੍ਤੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਚ ਪਰਾਯਣਮ੍। ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਵੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਜੂਦ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵਾਹੁਃ ਪਰਂ ਬੀਜਂ ਨਿਧਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਾਪਦ੍ਮ੍ਯੋ ਭਯਂ ਨ ਹਿ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੀਜ, ਸਭ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਹਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਭਾਯਾਂ ਮੋਚਿਤਾ ਯਥਾ। ਤਥੈਵ ਸਂਕਟਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਃ ਕृष੍ਣਯਾ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਸਂਕਟਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ,
ਪਾਰ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ਯਨੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਹ੍ਯਚਿਨ੍ਤ੍ਯਗਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਆਪਣੀ ਪਾਸ ਪਈ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਣਮੁੱਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।