ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਨਗਰੇ ਵਸਤਾਮਿਵ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇषੁ ਪਾਪਮਰੋਚਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤਦ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮੰਦ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਥਾ ਤੈਰ੍ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞੈਃ ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਿਭਿਃ। ਨਾਨੋਪਾਯੈਰਧਂ ਤੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਸੁ ਦੁਰਾਤ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਆਦਿ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਪਸ੍ਵੀ ਕਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼ਿष੍ਯਾਯੁਤਸਮੋਪੇਤੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਨਾਮ ਕਾਮਤਃ
ਫਿਰ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਪਰਮਕੋਪਨਮ੍। ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਤਿਥ੍ਯੇਨ ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਮੁਨੀ ਆਇਆ, ਤਦ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਂ ਕਿਂਕਰਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਹਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਆਪ ਹੀ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚ ਪਰ੍ਯਚਰਦ੍ਰਾਜਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦਦਸ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਮ ਨਰਾਧਿਪ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਪ੍ਰ੍ਯਾਗਚ੍ਚਤਿ ਵੈ ਚਿਰਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਜਲਦੀ ਭੋਜਨ ਦੇ', ਤੇ ਫਿਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆਇਆ।
ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਤ੍ਯ ਚ ਬ੍ਰੂਤੇ ਭੋਜਨਯਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ', ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ।
ਕਦਾਚਿਚ੍ਚ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਸ ਉਤ੍ਥਾਯ ਨਿਕृਤੌ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾऽਨ੍ਨਂ ਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਸ੍ਮ ਸਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭੋਜਨ ਬਣਵਾਉਂਦਾ, ਪਰ ਖਾਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਦਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨृਪਃ। ਵਿਕृਤਿਂ ਨੈਤਿ ਨ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤਦਾ ਤੁष੍ਟੋऽਭਵਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਈ ਗੜਬੜ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਆਹਚੈਨਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਂ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਮਯਿ ਪ੍ਰੀਤੇ ਤੁ ਯਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਲਭ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਵ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਜੀ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਮਨ੍ਯਤ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਚਾਸੀਤ੍ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਿਭਿਃ। ਯਾਚਨੀਯਂ ਮੁਨੇਸ੍ਤੁष੍ਟਾਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਕਰਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸਚਯ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਅਤਿਹਰ੍षਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਰਮੇਨਮਯਾਚਤ। ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਹ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਥਾ ਜਾਤੋऽਤਿਥਿਰ੍ਭਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣੇ ਹੋ—'
ਅਸ੍ਮਤ੍ਕੁਲੇ ਮਹਾਰਾਜੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਨੇ ਵਸਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਗੁਣਵਾਞ੍ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਤਿਥਿਰ੍ਭਵ
ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨੇਕ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣੋ।
ਯਦਾ ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਸਾ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਤੀਂਸ਼੍ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਏ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਾਸੀਨਾ ਭਵੇਦ੍ਯਦਾ। ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰਗਚ੍ਛੇਥਾ ਯਦ੍ਯਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਤਾ ਮਯਿ
ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪ ਖਾ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ—ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੋ।
ਤਥਾ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਅਪਿਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾਗਤਮਗਾਤ੍ਤਤਃ
'ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਨੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਮਪਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਦਾ ਮੇਨੇ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਕਰੇਣ ਚ ਕਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝਿਆ।
ਕਰ੍ਣੋਪਿ ਭ੍ਰਾਤृਸਹਿਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨृਪਂ ਮੁਦਾ। ਦੁष੍ਟ੍ਯਾ ਕਾਮਃ ਸੁਸਂਵृਤ੍ਤੋਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕੌਰਵ ਵਰ੍ਧਸੇ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਮਗ੍ਨਾ ਦੁਸ੍ਤਰੇ ਵ੍ਯਸਨਾਰ੍ਣਵੇ
ਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ।'
ਦੁਰ੍ਵਾਸਃਕ੍ਰੋਧਜੇ ਵਹ੍ਨੌ ਪਤਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਸ੍ਵੈਰੇਵ ਤੇ ਮਹਾਪਾਪੈਰ੍ਗਤਾ ਵੈ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਤਮਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਡੁੱਬ ਗਏ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤੇ ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ। ਹਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਸੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚਲਾਕ ਲੋਕ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸੁਖਾਸੀਨਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਮੁਨਿਃ। ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰਯੁਤਸਂਮਿਤੈਃ
ਕਦੇ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਨ੍ਤਂ ਤਮਤਿਥਿਂ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਜਗਾਮਾਭਿਮੁਖਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਅਚੂਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਸਮ੍ਯਗੁਪਵੇਸ਼੍ਯ ਵਰਾਸਨੇ। ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਮਾਤਿਥ੍ਯਨ ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍। ਆਹ੍ਨਿਕਂ ਭਗਵਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਹੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਦਿਨਚਰੀ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਆਓ।'
ਜਗਾਮ ਚ ਮੁਨਿਃ ਸੋਪਿ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਹਾਨਘਃ। ਭੋਜਯੇਤ੍ਸਹਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮਾਂ ਕਥਮਿਤ੍ਯਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖਾਣਾ ਖਵਾਵਾਂ?'
ਨ੍ਯਮਜ੍ਜਤ੍ਸਲਿਲੇ ਚਾਪਿ ਮੁਨਿਸਙ੍ਘਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਯੋਪਿਤਾਂ ਵਰਾ। ਚਿਨ੍ਤਾਮਵਾਪ ਪਰਮਾਮਨ੍ਨਹੇਤੋਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ।
ਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਚ ਯਦਾ ਨਾਨ੍ਨਹੇਤੁਮਵਿਨ੍ਦਤ। ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਂ ਕਂਸਨਿषੂਦਨਮ੍
ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਪਰ ਭੁੱਖ ਦੀ ਕਮੀ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੰਸ ਦੇ ਵਧੀਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।