ਨਿਗृਹੀਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਯੋਜਯਦਾਤ੍ਮਨਿ। ਯੁਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਂ ਯਥਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਯੁਯੋਜ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੋੜਿਆ; ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ।
ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਾਦ੍ਬਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਜਗਾਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਬੁਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਨਿਰਵਾਣ ਵਾਲੀ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਫੀਤਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤਪਸਾ ਤਦਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸੁਖਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਸੁਖਮ੍। ਪਰ੍ਯਾਯੇਣੋਪਸਰ੍ਪਨ੍ਤੇ ਨਰਂ ਨੇਮਿਮਰਾ ਇਵ
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੁਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਖ ਦੇ ਬਾਅਦ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆਦਮੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਸਪੋਕਾਂ।
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ। ਵਰ੍षਾਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਦਾ ਦੁਖ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪੁਨਰੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰਯੋਗ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਸਤ੍ਸ੍ਵੇਵਂ ਵਨੇ ਤੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਰਮਮਾਣਏषੁ ਚਿਤ੍ਰਾਬਿਃ ਕਥਾਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੁਨੀਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੂਰ੍ਯਦਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਨੇਨ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਭੋਜਨਾਵਧਿ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਮਾਣੇषੁ ਯੇ ਚਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਆਰਣ੍ਯਾਨਾਂ ਮृਗਾਣਾਂ ਚ ਮਾਂਸੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਪਿ
ਸੂਰਜ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਅਖੁਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਖਾਣ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸੀ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਖਵਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਸ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ। ਕਥਂ ਤੇष੍ਵਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਪਾਚਾਰਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਅਹਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ?
ਦਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਸ਼੍ਚ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ ਵਿਸ਼ੰਪਾਯਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਨਗਰੇ ਵਸਤਾਮਿਵ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇषੁ ਪਾਪਮਰੋਚਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤਦ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮੰਦ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਥਾ ਤੈਰ੍ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞੈਃ ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਿਭਿਃ। ਨਾਨੋਪਾਯੈਰਧਂ ਤੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਸੁ ਦੁਰਾਤ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਆਦਿ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਪਸ੍ਵੀ ਕਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼ਿष੍ਯਾਯੁਤਸਮੋਪੇਤੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਨਾਮ ਕਾਮਤਃ
ਫਿਰ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਪਰਮਕੋਪਨਮ੍। ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਤਿਥ੍ਯੇਨ ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਮੁਨੀ ਆਇਆ, ਤਦ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਂ ਕਿਂਕਰਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਹਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਆਪ ਹੀ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚ ਪਰ੍ਯਚਰਦ੍ਰਾਜਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦਦਸ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਮ ਨਰਾਧਿਪ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਪ੍ਰ੍ਯਾਗਚ੍ਚਤਿ ਵੈ ਚਿਰਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਜਲਦੀ ਭੋਜਨ ਦੇ', ਤੇ ਫਿਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆਇਆ।
ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਤ੍ਯ ਚ ਬ੍ਰੂਤੇ ਭੋਜਨਯਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ', ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ।
ਕਦਾਚਿਚ੍ਚ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਸ ਉਤ੍ਥਾਯ ਨਿਕृਤੌ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾऽਨ੍ਨਂ ਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਸ੍ਮ ਸਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭੋਜਨ ਬਣਵਾਉਂਦਾ, ਪਰ ਖਾਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਦਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨृਪਃ। ਵਿਕृਤਿਂ ਨੈਤਿ ਨ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤਦਾ ਤੁष੍ਟੋऽਭਵਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਈ ਗੜਬੜ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਆਹਚੈਨਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਂ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਮਯਿ ਪ੍ਰੀਤੇ ਤੁ ਯਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਲਭ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਵ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਜੀ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਮਨ੍ਯਤ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਚਾਸੀਤ੍ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਿਭਿਃ। ਯਾਚਨੀਯਂ ਮੁਨੇਸ੍ਤੁष੍ਟਾਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਕਰਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸਚਯ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਅਤਿਹਰ੍षਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਰਮੇਨਮਯਾਚਤ। ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਹ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਥਾ ਜਾਤੋऽਤਿਥਿਰ੍ਭਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣੇ ਹੋ—'
ਅਸ੍ਮਤ੍ਕੁਲੇ ਮਹਾਰਾਜੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਨੇ ਵਸਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਗੁਣਵਾਞ੍ਸ਼ੀਲਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਤਿਥਿਰ੍ਭਵ
ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨੇਕ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣੋ।
ਯਦਾ ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਸਾ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਤੀਂਸ਼੍ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਏ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਾਸੀਨਾ ਭਵੇਦ੍ਯਦਾ। ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰਗਚ੍ਛੇਥਾ ਯਦ੍ਯਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਤਾ ਮਯਿ
ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪ ਖਾ ਕੇ, ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ—ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੋ।
ਤਥਾ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਅਪਿਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾਗਤਮਗਾਤ੍ਤਤਃ
'ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਨੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਮਪਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਦਾ ਮੇਨੇ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਕਰੇਣ ਚ ਕਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝਿਆ।