ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦਨਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍। ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਨਾਤਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਯਦ੍ਵਿਦੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਦੀਵੀ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਰਵਿਪ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਕਾਃ। ਦਮ੍ਭਲੋਭਮਹਾਕ੍ਰੋਧਮੋਹਦ੍ਰੋਹੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ—ਜੋ ਦੰਭ, ਲੋਭ, ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ, ਭਟਕਣਾ ਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਂਕਾਰਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਵਾਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ੍ਰਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ।।]
ਜੋ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਵਿਧਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮੁਦ੍ਗਲ। ਤਵਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਸਾਧੋ ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਮੁਦਗਲਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਨੇਕ ਜੀ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੀਏ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਮਮृਸ਼ੇ ਧਿਯਾ। ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੇਵਦੂਤਮੁਵਾਚਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੌਦਗਲਿਆ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੇਵਦੂਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦੇਵਦੂਤ ਨਮਸ੍ਤੇऽਮ੍ਤੁ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਮਹਾਦੋषੇਣ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਣ ਸੁਖੇਨ ਚਾ
ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ। ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਪਤਨਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਪਰਿਤਾਪਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਭਾਜਃ ਪਤਨ੍ਤੀਹ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨ ਕਾਮਯੇ
ਪਤਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਇਥੇ ਪਤਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯਤ੍ਰਗਤ੍ਵਾਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਨ ਵ੍ਯਥਨ੍ਤਿਚਲਨ੍ਤਿ ਵਾ। ਤਦਹਂ ਸ੍ਥਾਨਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਉਹ ਅੰਤਮ ਸਥਾਨ ਲੱਭਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸੋਗ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਦੂਤਂਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਮ੍। ਸ਼ਿਲੋਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਮਮਾਤਿष੍ਠਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਦੂਤ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਿਲੋਞਚ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਤੁਲ੍ਯਨਿਨ੍ਦਾਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਞ੍ਚਨਃ। ਜ੍ਞਾਨਯੋਗੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਧ੍ਯਾਨਨਿਤ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਿਗृਹੀਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਯੋਜਯਦਾਤ੍ਮਨਿ। ਯੁਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਂ ਯਥਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਯੁਯੋਜ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੋੜਿਆ; ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ।
ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਾਦ੍ਬਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਜਗਾਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਬੁਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਨਿਰਵਾਣ ਵਾਲੀ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਫੀਤਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤਪਸਾ ਤਦਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸੁਖਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਸੁਖਮ੍। ਪਰ੍ਯਾਯੇਣੋਪਸਰ੍ਪਨ੍ਤੇ ਨਰਂ ਨੇਮਿਮਰਾ ਇਵ
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੁਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਖ ਦੇ ਬਾਅਦ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆਦਮੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਸਪੋਕਾਂ।
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ। ਵਰ੍षਾਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਦਾ ਦੁਖ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪੁਨਰੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰਯੋਗ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਸਤ੍ਸ੍ਵੇਵਂ ਵਨੇ ਤੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਰਮਮਾਣਏषੁ ਚਿਤ੍ਰਾਬਿਃ ਕਥਾਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੁਨੀਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੂਰ੍ਯਦਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਨੇਨ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਭੋਜਨਾਵਧਿ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਮਾਣੇषੁ ਯੇ ਚਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਆਰਣ੍ਯਾਨਾਂ ਮृਗਾਣਾਂ ਚ ਮਾਂਸੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਪਿ
ਸੂਰਜ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਅਖੁਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਖਾਣ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸੀ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਖਵਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਸ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ। ਕਥਂ ਤੇष੍ਵਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਪਾਚਾਰਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਅਹਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ?
ਦਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਸ਼੍ਚ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ ਵਿਸ਼ੰਪਾਯਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਨਗਰੇ ਵਸਤਾਮਿਵ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤੇषੁ ਪਾਪਮਰੋਚਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤਦ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮੰਦ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਥਾ ਤੈਰ੍ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞੈਃ ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਿਭਿਃ। ਨਾਨੋਪਾਯੈਰਧਂ ਤੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਸੁ ਦੁਰਾਤ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਆਦਿ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਪਸ੍ਵੀ ਕਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ਼ਿष੍ਯਾਯੁਤਸਮੋਪੇਤੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਨਾਮ ਕਾਮਤਃ
ਫਿਰ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਪਰਮਕੋਪਨਮ੍। ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਤਿਥ੍ਯੇਨ ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਮੁਨੀ ਆਇਆ, ਤਦ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਂ ਕਿਂਕਰਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਹਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਆਪ ਹੀ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚ ਪਰ੍ਯਚਰਦ੍ਰਾਜਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦਦਸ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਮ ਨਰਾਧਿਪ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਪ੍ਰ੍ਯਾਗਚ੍ਚਤਿ ਵੈ ਚਿਰਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਜਲਦੀ ਭੋਜਨ ਦੇ', ਤੇ ਫਿਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆਇਆ।
ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਤ੍ਯ ਚ ਬ੍ਰੂਤੇ ਭੋਜਨਯਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ', ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ।
ਕਦਾਚਿਚ੍ਚ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਸ ਉਤ੍ਥਾਯ ਨਿਕृਤੌ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾऽਨ੍ਨਂ ਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਸ੍ਮ ਸਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭੋਜਨ ਬਣਵਾਉਂਦਾ, ਪਰ ਖਾਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਦਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨृਪਃ। ਵਿਕृਤਿਂ ਨੈਤਿ ਨ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤਦਾ ਤੁष੍ਟੋऽਭਵਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਈ ਗੜਬੜ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।