ਏਤਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਂ ਵਿਪ੍ਰ ਲੋਕਾ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ। ਗੁਣਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਦੋषਾਨਪਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕ ਵੀ। ਸਵਰਗ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਅਵਗੁਣ ਵੀ ਸੁਣ।
ਕृਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਤ੍ਰਭੁਜ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਦਿਵਿ। ਨ ਚਾਨ੍ਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਮੂਲਚ੍ਛੇਦੇਨ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਰਮ ਮੁਲ ਤੋਂ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਸਿਰਫ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਤ੍ਰਦੋषੋ ਮਮ ਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪਤਨਂ ਚ ਯਤ੍। ਸੁਖਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਨਸ੍ਕਾਨਾਂ ਪਤਨਂ ਯਚ੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਲ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਵਗੁਣ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਤਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਦਗਲਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਤੋषਃ ਪਰੀਤਾਪੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਤਰਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ। ਯਦ੍ਭਵਤ੍ਯਵਰੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੰਤੋਖ ਤੇ ਦੁਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਘੱਟ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਂਜ੍ਞਾਮੋਹਸ਼੍ਚਪਤਤਾਂ ਰਜਸਾ ਚ ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍। ਪ੍ਰਮ੍ਲਾਨੇषੁ ਚ ਮਾਲ੍ਯੇषੁ ਤਤਃ ਪਿਪਤਿषੋਰ੍ਭਯਮ੍
ਸਮਝ ਦਾ ਭਟਕਣਾ, ਪਤਨ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੰਕਾਰ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮੁਰਝਾ ਜਾਣ ਤੇ ਪਤਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ—ਇਹ ਸਭ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਨਾਦੇਤੇ ਦੋषਾ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯ ਦਾਰੁਣਾਃ। ਨਾਕਲੋਕੇਸੁਕृਤਿਨਾਂ ਗੁਣਾਸ੍ਤ੍ਵਯੁਤਸ਼ੋ ਨृਣਾਮ੍
ਮੌਦਗਲਿਆ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗਲਤੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਭਲਾਈਆਂ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਯਂ ਤ੍ਵਨ੍ਯੋ ਗੁਣਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੋ ਮੁਨੇ। ਸ਼ੁਭਾਨੁਸ਼ਯਯੋਗੇਨ ਮਨੁष੍ਯੇषੂਪਜਾਯਤੇ
ਮੁਨੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਪਤਨ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਹੈ—ਚੰਗੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ ਮਹਾਭਾਗਃ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਜਾਯਤੇ। ਨ ਚੇਤ੍ਸਂਬੁਧ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰਗਚ੍ਛਤ੍ਯਧਮਤਾਂ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਥੇ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਨੀਵੇਂ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪਰਤ੍ਰੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ। ਕਰ੍ਮਭੂਮਿਰਿਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਫਲਭੂਮਿਰਸੌ ਮਤਾ
ਇਥੇ ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਤੀ ਕਰਮ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਫਲ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਅਮੀ ਦੋਪਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਨਿਰ੍ਦੋष ਏਵ ਯਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੋ ਲੋਕਂ ਤਂ ਪ੍ਰਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ, ਇਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦਨਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍। ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਨਾਤਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਯਦ੍ਵਿਦੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਦੀਵੀ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਰਵਿਪ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਕਾਃ। ਦਮ੍ਭਲੋਭਮਹਾਕ੍ਰੋਧਮੋਹਦ੍ਰੋਹੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ—ਜੋ ਦੰਭ, ਲੋਭ, ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ, ਭਟਕਣਾ ਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਂਕਾਰਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਵਾਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ੍ਰਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ।।]
ਜੋ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਵਿਧਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮੁਦ੍ਗਲ। ਤਵਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਸਾਧੋ ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਮੁਦਗਲਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਨੇਕ ਜੀ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੀਏ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਮਮृਸ਼ੇ ਧਿਯਾ। ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੇਵਦੂਤਮੁਵਾਚਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੌਦਗਲਿਆ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੇਵਦੂਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦੇਵਦੂਤ ਨਮਸ੍ਤੇऽਮ੍ਤੁ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਮਹਾਦੋषੇਣ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਣ ਸੁਖੇਨ ਚਾ
ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ। ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਪਤਨਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਪਰਿਤਾਪਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਭਾਜਃ ਪਤਨ੍ਤੀਹ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨ ਕਾਮਯੇ
ਪਤਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਇਥੇ ਪਤਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯਤ੍ਰਗਤ੍ਵਾਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਨ ਵ੍ਯਥਨ੍ਤਿਚਲਨ੍ਤਿ ਵਾ। ਤਦਹਂ ਸ੍ਥਾਨਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਉਹ ਅੰਤਮ ਸਥਾਨ ਲੱਭਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸੋਗ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਦੂਤਂਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਮ੍। ਸ਼ਿਲੋਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਮਮਾਤਿष੍ਠਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਦੂਤ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਿਲੋਞਚ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਤੁਲ੍ਯਨਿਨ੍ਦਾਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਞ੍ਚਨਃ। ਜ੍ਞਾਨਯੋਗੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਧ੍ਯਾਨਨਿਤ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਿਗृਹੀਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਯੋਜਯਦਾਤ੍ਮਨਿ। ਯੁਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਂ ਯਥਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਯੁਯੋਜ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੋੜਿਆ; ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ।
ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਾਦ੍ਬਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਜਗਾਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਬੁਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਨਿਰਵਾਣ ਵਾਲੀ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਫੀਤਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤਪਸਾ ਤਦਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸੁਖਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਸੁਖਮ੍। ਪਰ੍ਯਾਯੇਣੋਪਸਰ੍ਪਨ੍ਤੇ ਨਰਂ ਨੇਮਿਮਰਾ ਇਵ
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੁਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਖ ਦੇ ਬਾਅਦ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆਦਮੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਸਪੋਕਾਂ।
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ। ਵਰ੍षਾਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਦਾ ਦੁਖ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪੁਨਰੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰਯੋਗ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਸਤ੍ਸ੍ਵੇਵਂ ਵਨੇ ਤੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਰਮਮਾਣਏषੁ ਚਿਤ੍ਰਾਬਿਃ ਕਥਾਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੁਨੀਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੂਰ੍ਯਦਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਨੇਨ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਭੋਜਨਾਵਧਿ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਮਾਣੇषੁ ਯੇ ਚਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਆਰਣ੍ਯਾਨਾਂ ਮृਗਾਣਾਂ ਚ ਮਾਂਸੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਪਿ
ਸੂਰਜ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਅਖੁਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਖਾਣ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸੀ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਖਵਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਸ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ। ਕਥਂ ਤੇष੍ਵਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪਾਪਾਚਾਰਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਅਹਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ?
ਦਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਸ਼੍ਚ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ ਵਿਸ਼ੰਪਾਯਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ।