ਤੇषਾਂ ਤਥਾਵਿਧਾਨਾਂ ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ। ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਲੋਕਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਪਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਤੇਜੋਮਯਃ ਸ਼ੁਭਃ। ਯਤ੍ਰ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯृषਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੂਤਾਃ ਸ੍ਵੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਤੇਜਮਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ऋਭਵੋ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੇਵਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਲੋਕਾਃ ਪਰਤਰੇ ਯਾਨ੍ਯਜਨ੍ਤੀਹ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਿਭੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਥੋਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਾਸ੍ਤੇ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤੋ ਲੋਕਾਃ ਕਾਮਦੁਘਾਃ ਪਰੇ। ਨ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕृਤਸ੍ਤਾਪੋ ਨ ਭੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾਹ ਤਾਂ ਮਹਿਲਾ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਭੋਗ-ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ।
ਨ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਯਾਹੁਤਿਭਿਸ੍ਤੇ ਨਾਪ੍ਯਮृਤਭੋਜਨਾਃ। ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਰੀਰਾਸ੍ਤੇ ਨ ਚ ਵਿਗ੍ਰਹਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਅਹੂਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਿਵਿਆ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਝਗੜੇ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸੁਖਾਃ ਸੁਖਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ। ਨ ਕਲ੍ਪਪਰਿਵਰ੍ਤੇषੁ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਸਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ।
ਰਜਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕੁਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਹਰ੍षਃ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸੁਖਂ ਨ ਚ। ਨ ਦੁਃਖਂ ਨ ਸੁਖਂ ਚਾਪਿ ਰਾਗਦ੍ਵੇषੌ ਕੁਤੋ ਮੁਨੇ
ਮੁਨਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾਂ ਰਾਗ ਹੈ, ਨਾਂ ਮੌਤ, ਨਾਂ ਖੁਸ਼ੀ, ਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤ, ਨਾਂ ਸੁਖ। ਨਾਂ ਦੁੱਖ, ਨਾਂ ਸੁਖ, ਨਾਂ ਹੀ ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼।
ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਾ ਗਤਿਃ ਪਰਾ। ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਾ ਪਰਮਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰਗਮ੍ਯਾ ਕਾਮਗੋਚਰੈਃ
ਮੌਦਗਲਿਆ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇੱਛਤ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਉਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਿਮੇ ਲੋਕਾਃ ਸ਼ੇषਾ ਲੋਕਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ। ਗਮ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਯਮੈਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰ੍ਦਾਨੈਰ੍ਵਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕੈਃ
ਇਹ ਤਿੰਨਤੀਹ ਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਬਾਕੀ ਲੋਕ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਧੀਆ ਨਿਯਮਾਂ ਜਾਂ ਨਿਯਮਤ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੇਯਂ ਦਾਨਕृਤਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਰਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸੁਖਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਾਂ ਰਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਕृਤੈਰ੍ਲਬ੍ਧਾਂ ਤਪਸਾ ਦ੍ਯੋਤਿਤਪ੍ਰਭਃ
ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਸਤੀ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਲਿਆਈ। ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਤਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ।
ਏਤਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਂ ਵਿਪ੍ਰ ਲੋਕਾ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ। ਗੁਣਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਦੋषਾਨਪਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕ ਵੀ। ਸਵਰਗ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਅਵਗੁਣ ਵੀ ਸੁਣ।
ਕृਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਤ੍ਰਭੁਜ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਦਿਵਿ। ਨ ਚਾਨ੍ਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਮੂਲਚ੍ਛੇਦੇਨ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਰਮ ਮੁਲ ਤੋਂ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਸਿਰਫ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਤ੍ਰਦੋषੋ ਮਮ ਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪਤਨਂ ਚ ਯਤ੍। ਸੁਖਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਨਸ੍ਕਾਨਾਂ ਪਤਨਂ ਯਚ੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਲ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਵਗੁਣ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਤਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਦਗਲਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਤੋषਃ ਪਰੀਤਾਪੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਤਰਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ। ਯਦ੍ਭਵਤ੍ਯਵਰੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੰਤੋਖ ਤੇ ਦੁਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਘੱਟ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਂਜ੍ਞਾਮੋਹਸ਼੍ਚਪਤਤਾਂ ਰਜਸਾ ਚ ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍। ਪ੍ਰਮ੍ਲਾਨੇषੁ ਚ ਮਾਲ੍ਯੇषੁ ਤਤਃ ਪਿਪਤਿषੋਰ੍ਭਯਮ੍
ਸਮਝ ਦਾ ਭਟਕਣਾ, ਪਤਨ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੰਕਾਰ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮੁਰਝਾ ਜਾਣ ਤੇ ਪਤਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ—ਇਹ ਸਭ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਨਾਦੇਤੇ ਦੋषਾ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯ ਦਾਰੁਣਾਃ। ਨਾਕਲੋਕੇਸੁਕृਤਿਨਾਂ ਗੁਣਾਸ੍ਤ੍ਵਯੁਤਸ਼ੋ ਨृਣਾਮ੍
ਮੌਦਗਲਿਆ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗਲਤੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਭਲਾਈਆਂ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਯਂ ਤ੍ਵਨ੍ਯੋ ਗੁਣਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੋ ਮੁਨੇ। ਸ਼ੁਭਾਨੁਸ਼ਯਯੋਗੇਨ ਮਨੁष੍ਯੇषੂਪਜਾਯਤੇ
ਮੁਨੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਪਤਨ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਹੈ—ਚੰਗੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ ਮਹਾਭਾਗਃ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਜਾਯਤੇ। ਨ ਚੇਤ੍ਸਂਬੁਧ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰਗਚ੍ਛਤ੍ਯਧਮਤਾਂ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਥੇ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਨੀਵੇਂ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪਰਤ੍ਰੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ। ਕਰ੍ਮਭੂਮਿਰਿਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਫਲਭੂਮਿਰਸੌ ਮਤਾ
ਇਥੇ ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਤੀ ਕਰਮ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਫਲ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਅਮੀ ਦੋਪਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਨਿਰ੍ਦੋष ਏਵ ਯਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੋ ਲੋਕਂ ਤਂ ਪ੍ਰਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ, ਇਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦਨਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍। ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਨਾਤਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਯਦ੍ਵਿਦੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਦੀਵੀ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਰਵਿਪ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਕਾਃ। ਦਮ੍ਭਲੋਭਮਹਾਕ੍ਰੋਧਮੋਹਦ੍ਰੋਹੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ—ਜੋ ਦੰਭ, ਲੋਭ, ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ, ਭਟਕਣਾ ਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਂਕਾਰਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਵਾਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ੍ਰਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ।।]
ਜੋ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਵਿਧਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਤਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮੁਦ੍ਗਲ। ਤਵਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ਸਾਧੋ ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਮੁਦਗਲਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਨੇਕ ਜੀ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੀਏ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਮਮृਸ਼ੇ ਧਿਯਾ। ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੇਵਦੂਤਮੁਵਾਚਹ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੌਦਗਲਿਆ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੇਵਦੂਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦੇਵਦੂਤ ਨਮਸ੍ਤੇऽਮ੍ਤੁ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਮਹਾਦੋषੇਣ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਣ ਸੁਖੇਨ ਚਾ
ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ। ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਪਤਨਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਪਰਿਤਾਪਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਭਾਜਃ ਪਤਨ੍ਤੀਹ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨ ਕਾਮਯੇ
ਪਤਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਇਥੇ ਪਤਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯਤ੍ਰਗਤ੍ਵਾਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਨ ਵ੍ਯਥਨ੍ਤਿਚਲਨ੍ਤਿ ਵਾ। ਤਦਹਂ ਸ੍ਥਾਨਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਉਹ ਅੰਤਮ ਸਥਾਨ ਲੱਭਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸੋਗ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਦੂਤਂਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਮ੍। ਸ਼ਿਲੋਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਮਮਾਤਿष੍ਠਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਦੂਤ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਿਲੋਞਚ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਤੁਲ੍ਯਨਿਨ੍ਦਾਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਞ੍ਚਨਃ। ਜ੍ਞਾਨਯੋਗੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਧ੍ਯਾਨਨਿਤ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।