ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਿ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ। ਮੇਰੁਃ ਪਰ੍ਵਤਰਾਡ੍ਯਤ੍ਰਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਮੁਦ੍ਗਲ
ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਮੂਦਗਲ ਜੀ.
ਨਨ੍ਦਨਾਨ੍ਯਤਿਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤਤ੍ਰੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਮੁਦ੍ਗਲ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ, ਮੂਦਗਲ ਜੀ, ਨੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ.
ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਿਹਾਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਨ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣੇ ਭਯਂ ਤਥਾ
ਨੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਹਾਰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਪਿਆਸ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ, ਨਾ ਗਰਮੀ-ਸਰਦੀ ਦਾ ਡਰ ਹੈ.
ਬੀਭਤ੍ਸਮਸ਼ੁਭਂ ਵਾऽਪਿ ਰੋਗੋ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਮਨੋਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਗਨ੍ਧਾਃ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਗੰਦੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਛੂਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ.
ਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਨੋਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਤ੍ਰਵੈ ਮੁਨੇ। ਨ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਜਰਾ ਤਤ੍ਰ ਨਾਯਾਸਪਰਿਦੇਵਨੇ
ਉਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕਨ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ; ਉਥੇ ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਬੁਢਾਪਾ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਹੈ.
ਈਦृਸ਼ਃ ਸ ਮੁਨੇ ਲੋਕਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਹੇਤੁਕਃ। ਸੁਕृਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰਪੁਰੁषਾਃ ਸਂਭਵਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਲੋਕ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ; ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ.
ਤੈਜਸਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ਰੋਪਪਦ੍ਯਤਾਮ੍। ਕਰ੍ਮਜਾਨ੍ਯੇਵ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯ ਨ ਮਾਤृਪਿਤृਜਾਨ੍ਯੁਤ
ਮੌਦਗਲਿਆ, ਇਹ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਤੇਜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਰਨ ਸਂਸ੍ਵੇਦੋ ਨ ਦੌਰ੍ਗਨ੍ਧ੍ਯਂ ਪੁਰੀषਂ ਮੂਤ੍ਰਮੇਵ ਚ। ਤੇषਾਂ ਨ ਚ ਰਜੋਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬਾਧਤੇ ਤਤ੍ਰਵੈ ਮੁਨੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਜਾਂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪਸੀਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਬਦਬੂ, ਨਾ ਹੀ ਮਲ ਜਾਂ ਮੂਤਰ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਰਜ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਵੀ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਨ ਮ੍ਲਾਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਰਜਸ੍ਤੇषਾਂ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾ ਮਨੋਰਮਾਃ। ਸਮੂਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਵਂਵਿਧਾ ਹਿ ਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਉਂਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਈਰ੍ष੍ਯਾਸ਼ੋਕਕ੍ਲਮਾਪੇਤਾ ਮੋਹਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਸੁਖਂ ਸਂਰ੍ਗਜਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤੇ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਹ ਈਰਖਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਮੋਹ ਤੇ ਮਤਸਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਤਥਾਵਿਧਾਨਾਂ ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ। ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਲੋਕਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਪਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਤੇਜੋਮਯਃ ਸ਼ੁਭਃ। ਯਤ੍ਰ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯृषਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੂਤਾਃ ਸ੍ਵੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਤੇਜਮਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ऋਭਵੋ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੇਵਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਲੋਕਾਃ ਪਰਤਰੇ ਯਾਨ੍ਯਜਨ੍ਤੀਹ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਿਭੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਥੋਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਾਸ੍ਤੇ ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤੋ ਲੋਕਾਃ ਕਾਮਦੁਘਾਃ ਪਰੇ। ਨ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕृਤਸ੍ਤਾਪੋ ਨ ਭੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾਹ ਤਾਂ ਮਹਿਲਾ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਭੋਗ-ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ।
ਨ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਯਾਹੁਤਿਭਿਸ੍ਤੇ ਨਾਪ੍ਯਮृਤਭੋਜਨਾਃ। ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਰੀਰਾਸ੍ਤੇ ਨ ਚ ਵਿਗ੍ਰਹਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਉਹ ਅਹੂਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਿਵਿਆ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਝਗੜੇ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸੁਖਾਃ ਸੁਖਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ। ਨ ਕਲ੍ਪਪਰਿਵਰ੍ਤੇषੁ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਸਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ।
ਰਜਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕੁਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਹਰ੍षਃ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸੁਖਂ ਨ ਚ। ਨ ਦੁਃਖਂ ਨ ਸੁਖਂ ਚਾਪਿ ਰਾਗਦ੍ਵੇषੌ ਕੁਤੋ ਮੁਨੇ
ਮੁਨਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾਂ ਰਾਗ ਹੈ, ਨਾਂ ਮੌਤ, ਨਾਂ ਖੁਸ਼ੀ, ਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤ, ਨਾਂ ਸੁਖ। ਨਾਂ ਦੁੱਖ, ਨਾਂ ਸੁਖ, ਨਾਂ ਹੀ ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼।
ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਾ ਗਤਿਃ ਪਰਾ। ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਾ ਪਰਮਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰਗਮ੍ਯਾ ਕਾਮਗੋਚਰੈਃ
ਮੌਦਗਲਿਆ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇੱਛਤ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਉਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਿਮੇ ਲੋਕਾਃ ਸ਼ੇषਾ ਲੋਕਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ। ਗਮ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਯਮੈਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰ੍ਦਾਨੈਰ੍ਵਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕੈਃ
ਇਹ ਤਿੰਨਤੀਹ ਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਬਾਕੀ ਲੋਕ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਧੀਆ ਨਿਯਮਾਂ ਜਾਂ ਨਿਯਮਤ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੇਯਂ ਦਾਨਕृਤਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਰਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸੁਖਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਾਂ ਰਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਕृਤੈਰ੍ਲਬ੍ਧਾਂ ਤਪਸਾ ਦ੍ਯੋਤਿਤਪ੍ਰਭਃ
ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਸਤੀ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਲਿਆਈ। ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਤਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ।
ਏਤਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਂ ਵਿਪ੍ਰ ਲੋਕਾ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ। ਗੁਣਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਦੋषਾਨਪਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕ ਵੀ। ਸਵਰਗ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਅਵਗੁਣ ਵੀ ਸੁਣ।
ਕृਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਤ੍ਰਭੁਜ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਫਲਂ ਦਿਵਿ। ਨ ਚਾਨ੍ਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਮੂਲਚ੍ਛੇਦੇਨ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਰਮ ਮੁਲ ਤੋਂ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਸਿਰਫ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਤ੍ਰਦੋषੋ ਮਮ ਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪਤਨਂ ਚ ਯਤ੍। ਸੁਖਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਨਸ੍ਕਾਨਾਂ ਪਤਨਂ ਯਚ੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਲ
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅਵਗੁਣ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਤਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਦਗਲਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਤੋषਃ ਪਰੀਤਾਪੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਤਰਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ। ਯਦ੍ਭਵਤ੍ਯਵਰੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੰਤੋਖ ਤੇ ਦੁਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਘੱਟ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਂਜ੍ਞਾਮੋਹਸ਼੍ਚਪਤਤਾਂ ਰਜਸਾ ਚ ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍। ਪ੍ਰਮ੍ਲਾਨੇषੁ ਚ ਮਾਲ੍ਯੇषੁ ਤਤਃ ਪਿਪਤਿषੋਰ੍ਭਯਮ੍
ਸਮਝ ਦਾ ਭਟਕਣਾ, ਪਤਨ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੰਕਾਰ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮੁਰਝਾ ਜਾਣ ਤੇ ਪਤਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ—ਇਹ ਸਭ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਨਾਦੇਤੇ ਦੋषਾ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯ ਦਾਰੁਣਾਃ। ਨਾਕਲੋਕੇਸੁਕृਤਿਨਾਂ ਗੁਣਾਸ੍ਤ੍ਵਯੁਤਸ਼ੋ ਨृਣਾਮ੍
ਮੌਦਗਲਿਆ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗਲਤੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਭਲਾਈਆਂ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਯਂ ਤ੍ਵਨ੍ਯੋ ਗੁਣਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੋ ਮੁਨੇ। ਸ਼ੁਭਾਨੁਸ਼ਯਯੋਗੇਨ ਮਨੁष੍ਯੇषੂਪਜਾਯਤੇ
ਮੁਨੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਪਤਨ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਹੈ—ਚੰਗੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ ਮਹਾਭਾਗਃ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਜਾਯਤੇ। ਨ ਚੇਤ੍ਸਂਬੁਧ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰਗਚ੍ਛਤ੍ਯਧਮਤਾਂ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਥੇ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਨੀਵੇਂ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪਰਤ੍ਰੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ। ਕਰ੍ਮਭੂਮਿਰਿਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਫਲਭੂਮਿਰਸੌ ਮਤਾ
ਇਥੇ ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਤੀ ਕਰਮ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਫਲ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਅਮੀ ਦੋਪਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਨਿਰ੍ਦੋष ਏਵ ਯਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੋ ਲੋਕਂ ਤਂ ਪ੍ਰਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ, ਇਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।