ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੀਤ੍ਯਾ ਚੇਦਿਪਤਿਸ਼੍ਚਕਾਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹਂ ਵਸੁਃ। ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਾਸਨ੍ਨਮਿਤੌਜਸਃ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਸੁ ਨੇ ਇੰਦਰ ਮਹਾ ਕਰਵਾਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਰਾਬਰ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਰਾਜ੍ਯੇषੁ ਚ ਸੁਤਾਨ੍ਸ ਸਮ੍ਰਾਡਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍। ਮਹਾਰਥੋ ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੋ ਯੋ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ
ਉਸ ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ; ਮਾਗਧਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਥੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਹਃ ਕੁਸ਼ਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਯਮਾਹੁਰ੍ਮਣਿਵਾਹਨਮ੍। ਮਤ੍ਸਿਲ੍ਲਸ਼੍ਚ ਯਦੁਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ
ਪ੍ਰਤਿਆਗ੍ਰਹ, ਕੁਸ਼ਾਂਬਾ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਣਿਵਾਹਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ), ਮਤਸਿਲਾ, ਯਦੁ ਅਤੇ ਰਾਜਨ ਅਪਰਾਜਿਤ।
ਏਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਭੂਰਿਤੇਜਸਃ। ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਨ੍ਨਾਮਭਿਃ ਸ੍ਵੈਸ੍ਤੇ ਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਣਿ ਚ
ਇਹ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇਲਾਕੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ।
ਵਾਸਵਾਃ ਪਞ੍ਚ ਰਾਜਾਨਃ ਪृਥਗ੍ਵਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਵਤਾਃ। ਵਸਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਆਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਫਾਟਿਕੇ ਚ ਤਮ੍
ਇਹ ਪੰਜ ਵਾਸਵ ਰਾਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ਨृਪਮ੍। ਰਾਜੋਪਰਿਚਰੇਤ੍ਯੇਵਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਥ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਂ ਰਾਜੋਪਰਿਚਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਰੋਪਵਾਹਿਨੀਂ ਤਸ੍ਯ ਨਦੀਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਮਤੀਂ ਗਿਰਿਃ। ਅਰੌਤ੍ਸੀਚ੍ਚੇਤਨਾਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਮਾਤ੍ਕੋਲਾਹਲਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸ਼ੁਕਤਮਤੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਲਾਹਲ ਪਹਾੜ, ਜਿਹੜਾ ਚੇਤਨਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਗਿਰਿਂ ਕੋਲਾਹਲਂ ਤਂ ਤੁ ਪਦਾ ਵਸੁਰਤਾਡਯਤ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰਵਿਵਰੇਣ ਸਾ
ਵਸੁ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲਾਹਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਦਰਾਰ ਵਿਚੋਂ ਨਦੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਸ ਜਨਯਨ੍ਮਿਥੁਨਂ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰੀਤਾ ਨਦੀ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਰਵਤ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਰਿਹਾਈ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਨਦੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਮਹਿषੀ ਭਵਿਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਪੁਮਾਨ੍ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਤ੍ਯਾ ਵਚਃਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਕੁੜੀ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ ਸਲਾਰ ਬਣੇਗਾ; ਸ਼ੁਕਤਿਮਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜਾ—
ਯਃ ਪੁਮਾਨਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਸੁਰ੍ਵਸੁਪ੍ਰਦਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸੇਨਾਪਤਿਮਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਉਥੇ ਜਿਹੜਾ ਮੁੰਡਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਵਸੁਰ ਨੇ, ਦਾਨੀ ਵਸੁਪ੍ਰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ ਸਲਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਚਕਾਰ ਪਤ੍ਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਥਾ ਤਾਂ ਗਿਰਿਕਾਂ ਨृਪਃ। ਵਸੋਃ ਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਗਿਰਿਕਾ ਕਾਮਕਾਲਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਰਿਕਾ ਵਸੁਰ ਦੀ ਵਾਈਫ ਬਣ ਗਈ; ਤੇ ਗਿਰਿਕਾ, ਵਸੁਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ऋਤੁਕਾਲਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਪੁਂਸਵਨੇ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਤਦਹਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਨਪੂਚੁਰ੍ਜਹਿ ਮृਗਾਨਿਤਿ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਰੂਤੂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਪੁੰਸਵਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ; ਉਸ ਦਿਨ, ਪਿਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ।'
ਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤਦਾ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਸ ਪਿਤॄਣਾਂ ਨਿਯੋਗੇਨ ਤਾਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਚਕਾਰ ਮृਗਯਾਂ ਕਾਮੀ ਗਿਰਿਕਾਮੇਵ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍। ਅਤੀਵ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਮਿਵਾਪਰਾਮ੍
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਪਰ ਗਿਰਿਕਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਕshmi ਦਾ ਰੂਪ।
ਅਸ਼ੋਕੈਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕੈਸ਼੍ਚੂਤੈਰਨੇਕੈਰਤਿਮੁਕ੍ਤਕੈਃ। ਪੁਨ੍ਨਾਗੈਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਬਕੁਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਪਾਟਲੈਃ
ਉਥੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਚੰਪਾ, ਆਮ, ਕਈ ਅਤਿਮੁਕਤਾ, ਪੁੰਨਾਗ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਬਕੁਲ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਪਾਟਲਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ—
ਪਨਸੈਰ੍ਨਾਰਿਕੇਲੈਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨੈਸ੍ਤਥਾ। ਏਤੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਾਦੁਫਲੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਪਨਸ, ਨਾਰੀਅਲ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ, ਉਹ ਸੁਹਣੇ, ਵੱਡੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ, ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—
ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਸਨ੍ਨਾਦਂ ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਰਨਾਦਿਤਮ੍। ਵਸਨ੍ਤਕਾਲੇ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਨਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥੋਪਮਮ੍
ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹਨੇ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੈਤਰਰਥ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਮਨ੍ਮਥਾਭਿਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਗਿਰਿਕਾਂ ਤਦਾ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਸ਼੍ਚਰਮਾਣੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਗਿਰਿਕਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬੇਮਕਸਦ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੁष੍ਪਸਂਛਨ੍ਨਸ਼ਾਖਾਗ੍ਰਂ ਪਲ੍ਲਵੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਅਸ਼ੋਕਸ੍ਤਬਕੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਂ ਰਮਣੀਯਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਡਾਲੀ ਵੇਖੀ ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਛੁਪਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਹਣੀ।
ਅਧਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਛਾਯਾਯਾਂ ਸੁਖਾਸੀਨੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਮਧੁਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਮਧ ਦੀ ਮਹਿਕ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਵਾਯੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਧੂਮ੍ਰਾਯ ਮੁਦਮਨ੍ਵਗਾਤ੍। `ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਥਾਗ੍ਨਿਰਵਰ੍ਧਤ।' ਤਸ੍ਯ ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਚਰਤੋ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧ ਗਈ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਵੀਰਯ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਤਦ੍ਰੇਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਤ੍ਰੇਣ ਭੂਮਿਪਃ। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਮਿਥ੍ਯਾ ਮੇ ਨ ਪਤੇਦ੍ਰੇਤ ਇਤ੍ਯੁਤ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵੀਰਯ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਵੀਰਯ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਡਿੱਗੇ।'
ਅਙ੍ਗੁਲੀਯੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਵਿਦਧੇ ਨृਪਃ। ਅਸ਼ੋਕਸ੍ਤਬਕੈ ਰਕ੍ਤੈਃ ਪਲ੍ਲਵੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਬਨ੍ਧਯਤ੍
ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਫੈਦ ਵੀਰਯ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।
ਇਦਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪਰਿਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਰੇਤੋ ਮੇ ਨ ਭਵੇਦਿਤਿ। ऋਤੁਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਮੇ ਨ ਮੋਘਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਆਖਦਾ, 'ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਡਿੱਗਿਆ ਵੀਰਯ ਮੇਰਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ, 'ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਰੂਤੂ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ,' ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ—
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵਂ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਅਮੋਘਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰੇਤਸੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਚਾਰਿਆ, ਤੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਵੀਰਯ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ—
ਸ਼ੁਕ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਨੇ ਕਾਲਂ ਮਹਿष੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵੈ। ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਥ ਤਚ੍ਛੁਕ੍ਰਮਾਰਾਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਾਸ਼ੁਗਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬੀਜ ਛੱਡਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਬੀਜ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਮਮ ਗृਹਂ ਨਯ
ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਕਸਦ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ, ਦਿਆਲੂ, ਇਹ ਬੀਜ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ।'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤਦਾ ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਸ ਪੰਛੀ ਨੇ ਉਹ ਬੀਜ ਲਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਜਵਂ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਹਂਗਮਃ। ਤਮਪਸ਼੍ਯਦਥਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਤਥਾऽਪਰਃ
ਪੰਛੀ ਨੇ ਵਧੀਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।