ਤਤਸ੍ਤਦਨ੍ਨਂ ਰਸਵਤ੍ਸ ਏਵ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾऽਨ੍ਵਿਤਃ। ਬੁਭੁਜੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਮੁਦ੍ਗਲਃ
ਫਿਰ, ਭੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਸੁਆਦ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟੇਨਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਤਃ। ਅਥਾਙ੍ਗਂ ਲਿਲਿਪੇऽਨ੍ਨੇਨ ਯਥਾਗਤਮਗਾਚ੍ਚ ਸਃ
ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੇਨੈਵਾਤ੍ਮਾਨਮਾਲਿਪ੍ਯ ਹਸਨ੍ਗਾਯਨ੍ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ। ਨृਤ੍ਯਤੇ ਧਾਵਤੇ ਚੈਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਦੌੜਦਾ ਫਿਰਿਆ; ਨੱਚਦਾ, ਦੌੜਦਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦਾ, ਅਜੀਬ ਹਲਚਲ ਕਰਦਾ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਮਨੀषਿਣਃ। ਆਗਮ੍ਯ ਬੁਭੁਜੇ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਨਪੁਞ੍ਛੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਫਿਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਗਿਆ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ।
ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤੁ ਸ ਮੁਨਿਰੁਞ੍ਛਮਾਰ੍ਜਯੇ ਪੁਨਃ। ਨ ਚੈਨਂ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਂ ਨੇਤੁਮਸ਼ਕਨ੍ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਪਰ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਫਿਰ gleanings ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਭੁੱਖ ਮੁਦਗਲ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਡੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਚ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਨਾਵਮਾਨੋ ਨ ਸਂਭ੍ਰਮਃ। ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਮੁਞ੍ਛਨ੍ਤਮਾਵਿਵੇਸ਼ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਹ ਕ੍ਰੋਧ, ਨਾਹ ਈਰਖਾ, ਨਾਹ ਘਟਿਆ ਸਮਝਣਾ, ਨਾਹ ਘਬਰਾਹਟ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ gleanings ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਦੁਜਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਥਾ ਤਮੁਞ੍ਛਧਰ੍ਮਾਣਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਯਥਾਕਾਲਂ षਟ੍ਕृਤ੍ਵਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ, ਛੇ ਵਾਰੀ ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਉਸ gleaner ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਨ ਚਾਸ੍ ਮਨਸਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਕਾਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮੁਨੇਃ। ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ ਦਦृਸ਼ੇ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਮਨਃ
ਉਸ ਮੁਨੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਉਸਦਾ ਮਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਤਵ ਭਾਵਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਤਦਾ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦਾਤਾ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਮੁਦਗਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਦਾਨੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਣੁਦਤ੍ਯਾਦਤ੍ਤੇ ਧੈਰ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਵਿषਯਾਨੁਸਾਰਿਣੀ ਜਿਹ੍ਵਾ ਕਰ੍षਤ੍ਯੇਵ ਰਸਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਾਲ 'ਮੇਰਾ' ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਧੀਰਜ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਭ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਆਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਹਾਰਪ੍ਰਭਵਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਨੋ ਦੁਰ੍ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਚਲਮ੍। ਮਨਸਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚਾਪ੍ਯੈਕਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤਪਃ
ਜੀਵਨ-ਸਾਹ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮਨ ਬੜਾ ਔਖਾ ਕਾਬੂ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਚੰਚਲ ਹੈ; ਪਰ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਤਪ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਮੇਣੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਚ ਦੁਃਖੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਾ ਸਾਧੋ ਯਥਾਵਦੁਪਪਾਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਸਭ, ਸਾਧੂ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ੍ਮੋऽਨੁਗृਹੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮੇਤ੍ਯ ਭਵਤਾ ਸਹ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਭਿਜਯੋ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸਂਵਿਭਾਗੋ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ। ਦਯਾ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਧਨਿਆ ਹੋਏ ਕਿ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ; ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ, ਧੀਰਜ, ਸਾਂਝ, ਸੰਜਮ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਦਇਆ, ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ — ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਲੋਕਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਧਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਚਰਾਚਰਾਃ। ਧਰ੍ਮੋਪਿ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਧृਤਿਯੁਕ੍ਤ ਤ੍ਵਯਾऽऽਤ੍ਮਨਾ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਤੇ ਧਰਮ ਵੀ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਆਤਮ ਨਾਲ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨੋ ਨ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ'। ਜਿਤਾਸ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਵ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੀ।
ਅਹੋ ਦਾਨਂ ਵਿਘੁष੍ਟਂ ਤੇ ਸੁਮਹਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਭਿਃ। ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਭਵਾਨ੍ਗਨ੍ਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤ
ਵਾਹ, ਤੇਰਾ ਦਾਨ ਸੁਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸੋ ਮੁਨੇਃ। ਦੇਵਦੂਤੋ ਵਿਮਾਨੇਨ ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਮੁਨੀ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਦੇਵਦੂਤ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਮੁਦਗਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਹਂਸਸਾਰਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ। ਕਾਮਗੇਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਵਤਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਰਥ ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਜੋਬਾ, ਮਨ-ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਂ ਵਿਮਾਨਂ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਸਮੁਪਾਰੋਹ ਸਂਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਪਰਮਾਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ.'
ਤਮੇਵਂਵਾਦਿਨਮृषਿਰ੍ਦੇਵਦੂਤਮੁਵਾਚ ਹ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨਾਂ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੋ.'
ਕੇ ਗੁਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰਵਸਤਾਂ ਕਿਂ ਤਪਃ ਕਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਤ੍ਰਸੁਖਂ ਕਿਂ ਚ ਦੋषੋ ਵਾ ਦੇਵਦੂਤਕ
ਉਥੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਿਹੜੇ ਗੁਣ ਹਨ? ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਨਿਸ਼ਚਤਾ ਹੈ? ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਔਗੁਣ ਵੀ ਹੈ, ਦੇਵਦੂਤ ਜੀ?
ਸਤਾਂ ਸਾਪ੍ਤਪਦਂ ਮਿਤ੍ਰਮਾਹੁਃ ਸਨ੍ਤਃ ਕੁਲੋਚਿਤਾਃ। ਮਿਤ੍ਰਤਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵਿਭੋ
ਸਿਆਣੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਤ ਕਦਮ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਣ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਵਡਿਆ ਜੀ.
ਯਦਤ੍ਰ ਤਥ੍ਯਂ ਪਥ੍ਯਂ ਚ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹ੍ਯਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਯਵਸਾਯਂ ਗਿਰਾ ਤਵ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਸੱਚਾ ਤੇ ਭਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਹਿਜਕ ਦੇ ਦੱਸੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ.
ਮਹਰ੍षੇऽਕਾਰ੍ਯਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਮृਸ਼ਸ੍ਯਬੁਧੋ ਯਥਾ
ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰਮ ਕਰਨ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ। ਸਵਰਗ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ, ਜਦ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਿਆਣੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੰਨ ਲੈ.
ਉਪਰਿष੍ਟਾਦਯਂ ਲੋਕੋ ਯੋऽਯਂ ਸ੍ਵਰਿਤਿ ਸਂਜ੍ਞਿਤਃ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਗਃ ਸਤ੍ਪਥਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਦੇਵਯਾਨਚਰੋ ਮੁਨੇ
ਉਪਰ ਇੱਕ ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਹੈ.
ਨਾਤਪ੍ਤਤਪਸਃ ਪੁਂਸੋ ਨਾਮਹਾਯਜ੍ਞਯਾਜਿਨਃ। ਨਾਨृਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ੍ਰਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮੁਦ੍ਗਲ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਝੂਠੇ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਮੂਦਗਲ ਜੀ.
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਦਾਨ੍ਤਾ ਵਿਮਤ੍ਸਰਾਃ। ਦਾਨਧਰ੍ਮਰਤਾਃ ਪੁਂਸਃ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਾਹਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ, ਵਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ, ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰੇ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.
ਤਤ੍ਰਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਦਮਾਤ੍ਮਕਮ੍। ਲੋਕਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤਾਨ੍ਨृਭਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਸੇ ਹੋਏ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ.
ਦੇਵਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਯਾਮਾ ਧਾਮਾਸ਼੍ਚ ਮੌਦ੍ਗਲ੍ਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਮ, ਧਰਮ, ਮੂਦਗਲ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ.
ਏषਾਂ ਦੇਵਨਿਕਾਯਾਨਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਨੇਕਸ਼ਃ। ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਃ ਕਾਮਸਂਪਨ੍ਨਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤੇਜੋਮਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ.