ਦਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਗਤਮਨ੍ਸਰਃ। ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਸ਼ੇषੇਣ ਕੁਰੁਤੇ ਦੇਹਯਾਪਨਮ੍
ਦਰਸ਼ ਤੇ ਪੌਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਪਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਸਰੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯृਹ੍ਣਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਗਂ ਪਰ੍ਵਣਿਪਰ੍ਵਣਿ
ਉਥੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਸ ਪਰ੍ਵਕਾਲ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਤਿਥਿਭ੍ਯੋ ਦਦਾਵਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਦਤੋऽਨ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ऋषੇਰ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਹੀਨਸ੍ ਵਰ੍ਧਤ੍ਯਤਿਥਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿਚੋਂ ਖਾਣਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਹਰ ਨਵੇਂ ਅਤਿਥੀ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਗਈ।
ਤਚ੍ਛਤਾਨ੍ਯਪਿ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍। ਮੁਨੇਸ੍ਤ੍ਯਾਗਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਤਦਨ੍ਨਂ ਵृਦ੍ਧਿਮृਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਖਾਂਦੇ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍। ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਨृਪ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤਮਥਾਭ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੁਦਗਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਭ੍ਰਚ੍ਚਾਨਿਯਤਂ ਵੇषਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਵਿਕਚਃ ਪਰੁषਾ ਵਾਚੋ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਵਿਵਿਧਾ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਅਕਤੀ, ਬੇਤਰਤੀਬ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਥ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਨ੍ਨਾਰ੍ਥਿਨਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਮੁਨਿਂ ਮੁਦ੍ਗਲਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦ੍ਯਾਨ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ!' ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸ ਤਪਸੋਪਾਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਯਾਤਿਥਿਪ੍ਰਿਯਃ। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਯ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਖਾਣਾ, ਭੁੱਖੇ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਗਲ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਨਿਯਤਿ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦਨ੍ਨਂ ਰਸਵਤ੍ਸ ਏਵ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾऽਨ੍ਵਿਤਃ। ਬੁਭੁਜੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਮੁਦ੍ਗਲਃ
ਫਿਰ, ਭੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਸੁਆਦ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟੇਨਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਤਃ। ਅਥਾਙ੍ਗਂ ਲਿਲਿਪੇऽਨ੍ਨੇਨ ਯਥਾਗਤਮਗਾਚ੍ਚ ਸਃ
ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੇਨੈਵਾਤ੍ਮਾਨਮਾਲਿਪ੍ਯ ਹਸਨ੍ਗਾਯਨ੍ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ। ਨृਤ੍ਯਤੇ ਧਾਵਤੇ ਚੈਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਦੌੜਦਾ ਫਿਰਿਆ; ਨੱਚਦਾ, ਦੌੜਦਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦਾ, ਅਜੀਬ ਹਲਚਲ ਕਰਦਾ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਮਨੀषਿਣਃ। ਆਗਮ੍ਯ ਬੁਭੁਜੇ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਨਪੁਞ੍ਛੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਫਿਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਗਿਆ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ।
ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤੁ ਸ ਮੁਨਿਰੁਞ੍ਛਮਾਰ੍ਜਯੇ ਪੁਨਃ। ਨ ਚੈਨਂ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਂ ਨੇਤੁਮਸ਼ਕਨ੍ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਪਰ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਫਿਰ gleanings ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਭੁੱਖ ਮੁਦਗਲ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਡੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਚ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਨਾਵਮਾਨੋ ਨ ਸਂਭ੍ਰਮਃ। ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਮੁਞ੍ਛਨ੍ਤਮਾਵਿਵੇਸ਼ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਹ ਕ੍ਰੋਧ, ਨਾਹ ਈਰਖਾ, ਨਾਹ ਘਟਿਆ ਸਮਝਣਾ, ਨਾਹ ਘਬਰਾਹਟ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ gleanings ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਦੁਜਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਥਾ ਤਮੁਞ੍ਛਧਰ੍ਮਾਣਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਯਥਾਕਾਲਂ षਟ੍ਕृਤ੍ਵਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ, ਛੇ ਵਾਰੀ ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਉਸ gleaner ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਨ ਚਾਸ੍ ਮਨਸਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਕਾਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮੁਨੇਃ। ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ ਦਦृਸ਼ੇ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਮਨਃ
ਉਸ ਮੁਨੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਉਸਦਾ ਮਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਤਵ ਭਾਵਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਤਦਾ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦਾਤਾ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਮੁਦਗਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਦਾਨੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਣੁਦਤ੍ਯਾਦਤ੍ਤੇ ਧੈਰ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਵਿषਯਾਨੁਸਾਰਿਣੀ ਜਿਹ੍ਵਾ ਕਰ੍षਤ੍ਯੇਵ ਰਸਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਾਲ 'ਮੇਰਾ' ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਧੀਰਜ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਭ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਆਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਹਾਰਪ੍ਰਭਵਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਨੋ ਦੁਰ੍ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਚਲਮ੍। ਮਨਸਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚਾਪ੍ਯੈਕਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤਪਃ
ਜੀਵਨ-ਸਾਹ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮਨ ਬੜਾ ਔਖਾ ਕਾਬੂ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਚੰਚਲ ਹੈ; ਪਰ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਹੀ ਅਸਲ ਤਪ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਮੇਣੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਚ ਦੁਃਖੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਾ ਸਾਧੋ ਯਥਾਵਦੁਪਪਾਦਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਸਭ, ਸਾਧੂ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ੍ਮੋऽਨੁਗृਹੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮੇਤ੍ਯ ਭਵਤਾ ਸਹ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਭਿਜਯੋ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸਂਵਿਭਾਗੋ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ। ਦਯਾ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਧਨਿਆ ਹੋਏ ਕਿ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ; ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ, ਧੀਰਜ, ਸਾਂਝ, ਸੰਜਮ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਦਇਆ, ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ — ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਲੋਕਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਧਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਚਰਾਚਰਾਃ। ਧਰ੍ਮੋਪਿ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਧृਤਿਯੁਕ੍ਤ ਤ੍ਵਯਾऽऽਤ੍ਮਨਾ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਤੇ ਧਰਮ ਵੀ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਆਤਮ ਨਾਲ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨੋ ਨ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ'। ਜਿਤਾਸ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਵ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੀ।
ਅਹੋ ਦਾਨਂ ਵਿਘੁष੍ਟਂ ਤੇ ਸੁਮਹਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਭਿਃ। ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਭਵਾਨ੍ਗਨ੍ਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤ
ਵਾਹ, ਤੇਰਾ ਦਾਨ ਸੁਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸੋ ਮੁਨੇਃ। ਦੇਵਦੂਤੋ ਵਿਮਾਨੇਨ ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਮੁਨੀ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਦੇਵਦੂਤ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਮੁਦਗਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਹਂਸਸਾਰਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ। ਕਾਮਗੇਨ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਵਤਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਰਥ ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਜੋਬਾ, ਮਨ-ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਂ ਵਿਮਾਨਂ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਸਮੁਪਾਰੋਹ ਸਂਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਪਰਮਾਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ.'
ਤਮੇਵਂਵਾਦਿਨਮृषਿਰ੍ਦੇਵਦੂਤਮੁਵਾਚ ਹ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨਾਂ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੋ.'