ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਾਨਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪਿ ਕਾਲੇ ਦਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਮਨਸਾ ਹਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਾਨਨ੍ਤਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਜੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਵੀ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਧਰ੍ਮਾਨੁਗਾ ਦੇਵੀ ਪਾਵਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਰਿਣੀ।' ਸਵਿਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਸਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਿਣੀ
ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸ਼ਰਧਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹੈ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਨਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਸਧਨਾ ਅਪਿਰਾਜਾਨੋ ਨਿਃਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਨਰਕਂ ਗਤਾਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਨਿष੍ਕਿਂਚਨਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ। ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਚ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਮੁਦ੍ਗਲਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾऽਨ੍ਵਿਤਃ। ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਦਾਯਾਥ ਪਰਂ ਪਦਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਗਰੀਬ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਸਹੀ ਥਾਂ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਣਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮੁਦ੍ਗਲਃ
ਇਥੇ ਵੀ ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਣਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਕਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਗਵਨ੍ਵਿਧਿਨਾ ਕੇਨ ਚਾਤ੍ਥ ਮੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ? ਉਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਭਗਵਾਨ? ਕਿਹੜੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ਯਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਹਿ ਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਨਮ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਲੋਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੁਦ੍ਗਲਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਵਾਗਨਸੂਯਕਃ
ਮੁਦਗਲ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਾਵਲ ਚੁਣ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਅਤਿਥਿਵ੍ਰਤੀ ਕ੍ਰਿਯਾਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਪੋਤੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਤ੍ਰਮਿष੍ਟੀਕृਤਂਨਾਮ ਸਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ ਦਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਚੁਣਿਆ। ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ 'ਇਸ਼ਟੀਕ੍ਰਿਤ' ਨਾਮ ਦੇ ਯਗ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਸੀ।
ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰੋ ਹਿ ਮੁਨਿਃ ਪਕ੍ਸ਼ਾਹਾਰੋ ਬਭੂਵ ਹ। ਕਪੋਤਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਯਣਮੁਪਾਰ੍ਜਯਤ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੱਖਵਾਰਾ-ਪੱਖਵਾਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਕਬੂਤਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਖੇ-ਪੱਖੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਗਤਮਨ੍ਸਰਃ। ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਸ਼ੇषੇਣ ਕੁਰੁਤੇ ਦੇਹਯਾਪਨਮ੍
ਦਰਸ਼ ਤੇ ਪੌਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਪਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਸਰੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯृਹ੍ਣਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਗਂ ਪਰ੍ਵਣਿਪਰ੍ਵਣਿ
ਉਥੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਸ ਪਰ੍ਵਕਾਲ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਤਿਥਿਭ੍ਯੋ ਦਦਾਵਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਦਤੋऽਨ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ऋषੇਰ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਹੀਨਸ੍ ਵਰ੍ਧਤ੍ਯਤਿਥਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿਚੋਂ ਖਾਣਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਹਰ ਨਵੇਂ ਅਤਿਥੀ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਗਈ।
ਤਚ੍ਛਤਾਨ੍ਯਪਿ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍। ਮੁਨੇਸ੍ਤ੍ਯਾਗਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਤਦਨ੍ਨਂ ਵृਦ੍ਧਿਮृਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਖਾਂਦੇ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍। ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਨृਪ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤਮਥਾਭ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੁਦਗਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਭ੍ਰਚ੍ਚਾਨਿਯਤਂ ਵੇषਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਵਿਕਚਃ ਪਰੁषਾ ਵਾਚੋ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਵਿਵਿਧਾ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਅਕਤੀ, ਬੇਤਰਤੀਬ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਥ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਨ੍ਨਾਰ੍ਥਿਨਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਮੁਨਿਂ ਮੁਦ੍ਗਲਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦ੍ਯਾਨ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ!' ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸ ਤਪਸੋਪਾਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਯਾਤਿਥਿਪ੍ਰਿਯਃ। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਯ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਖਾਣਾ, ਭੁੱਖੇ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਗਲ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਨਿਯਤਿ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦਨ੍ਨਂ ਰਸਵਤ੍ਸ ਏਵ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾऽਨ੍ਵਿਤਃ। ਬੁਭੁਜੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਮੁਦ੍ਗਲਃ
ਫਿਰ, ਭੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਸੁਆਦ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟੇਨਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਤਃ। ਅਥਾਙ੍ਗਂ ਲਿਲਿਪੇऽਨ੍ਨੇਨ ਯਥਾਗਤਮਗਾਚ੍ਚ ਸਃ
ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੇਨੈਵਾਤ੍ਮਾਨਮਾਲਿਪ੍ਯ ਹਸਨ੍ਗਾਯਨ੍ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ। ਨृਤ੍ਯਤੇ ਧਾਵਤੇ ਚੈਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਦੌੜਦਾ ਫਿਰਿਆ; ਨੱਚਦਾ, ਦੌੜਦਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦਾ, ਅਜੀਬ ਹਲਚਲ ਕਰਦਾ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਮਨੀषਿਣਃ। ਆਗਮ੍ਯ ਬੁਭੁਜੇ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਨਪੁਞ੍ਛੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਫਿਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਗਿਆ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ।
ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤੁ ਸ ਮੁਨਿਰੁਞ੍ਛਮਾਰ੍ਜਯੇ ਪੁਨਃ। ਨ ਚੈਨਂ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਂ ਨੇਤੁਮਸ਼ਕਨ੍ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਪਰ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਫਿਰ gleanings ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਭੁੱਖ ਮੁਦਗਲ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਡੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਚ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਨਾਵਮਾਨੋ ਨ ਸਂਭ੍ਰਮਃ। ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਮੁਞ੍ਛਨ੍ਤਮਾਵਿਵੇਸ਼ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਹ ਕ੍ਰੋਧ, ਨਾਹ ਈਰਖਾ, ਨਾਹ ਘਟਿਆ ਸਮਝਣਾ, ਨਾਹ ਘਬਰਾਹਟ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ gleanings ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਦੁਜਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਥਾ ਤਮੁਞ੍ਛਧਰ੍ਮਾਣਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਯਥਾਕਾਲਂ षਟ੍ਕृਤ੍ਵਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਉੱਤਮ ਮੁਨੀ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ, ਛੇ ਵਾਰੀ ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਉਸ gleaner ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਨ ਚਾਸ੍ ਮਨਸਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਕਾਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮੁਨੇਃ। ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ ਦਦृਸ਼ੇ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਮਨਃ
ਉਸ ਮੁਨੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਉਸਦਾ ਮਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਤਵ ਭਾਵਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਤਦਾ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦਾਤਾ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਮੁਦਗਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਦਾਨੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਣੁਦਤ੍ਯਾਦਤ੍ਤੇ ਧੈਰ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਵਿषਯਾਨੁਸਾਰਿਣੀ ਜਿਹ੍ਵਾ ਕਰ੍षਤ੍ਯੇਵ ਰਸਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਾਲ 'ਮੇਰਾ' ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਧੀਰਜ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਭ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਆਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦੀ ਹੈ।