ਸਂਵਿਭਕ੍ਤਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚ ਭੋਗਵਾਨ੍ਸੁਖਵਾਨ੍ਨਰਃ। ਭਵਤ੍ਯਹਿਂਸਕਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਮਾਰੋਗ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਹਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨ੍ਯਂ ਮਾਨਯਿਤਾ ਜਨ੍ਮ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। `ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਸੁਖਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ'। ਵ੍ਯਸਨੈਰ੍ਨ ਤੁਸਂਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; 'ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ,' ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਾਨੁਸ਼ਯਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਹਿ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਤਦ੍ਯੋਗਾਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣਮਤਿਰੇਵ ਸਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਚੰਗੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਜੋੜ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ਦਾਨਧਰ੍ਮਾਣਆਂ ਤਪਸੋ ਵਾ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਬਹੁਗੁਣਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਦੁष੍ਕਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਦਾਨ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੈ?
ਦਾਨਾਨ੍ਨ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਾਤ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ। ਅਰ੍ਥੇ ਚ ਮਹਤੀ ਤृष੍ਣਾ ਸ ਚ ਦੁਃਖੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਪਿਆਰੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਔਖਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਾਲਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਵੈਤਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍'। ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਰਣਾਜਿਰਮ੍। ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਮਟਵੀਂ ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਿੱਧੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੇਖੀ ਹੈ: ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਕੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृषਿਗੋਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਕੇ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਪੁਰੁषਾਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯਤਾਮੇਕੇ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਧਨਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਕਈ ਮਨੁੱਖ ਖੇਤੀ ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯੈਵ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਃ। ਸੁਦੁष੍ਕਰਤਰਂ ਦਾਨਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਮਤਂ ਮਮ
ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਔਖਾ ਹੈ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਵਿਸੇषਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਨ੍ਯਾਯੇਨੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਧਨਮ੍। ਪਾਤ੍ਰੇ ਕਾਲੇ ਚ ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਇਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ਜੋ ਧਨ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਤਰ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਯਾਤ੍ਸਮੁਪਾਤ੍ਤੇਨ ਦਾਨਧਰ੍ਮੌ ਧਨਨ ਯਃ। ਕੁਰੁਤੇ ਨ ਸ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਹੋਏ ਧਨ ਨਾਲ ਦਾਨ ਤੇ ਚੈਰੀਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਾਨਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪਿ ਕਾਲੇ ਦਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਮਨਸਾ ਹਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਾਨਨ੍ਤਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਜੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਵੀ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਧਰ੍ਮਾਨੁਗਾ ਦੇਵੀ ਪਾਵਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਰਿਣੀ।' ਸਵਿਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਸਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਿਣੀ
ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸ਼ਰਧਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹੈ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਨਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਸਧਨਾ ਅਪਿਰਾਜਾਨੋ ਨਿਃਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਨਰਕਂ ਗਤਾਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਨਿष੍ਕਿਂਚਨਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ। ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਚ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਮੁਦ੍ਗਲਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾऽਨ੍ਵਿਤਃ। ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਦਾਯਾਥ ਪਰਂ ਪਦਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਗਰੀਬ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਸਹੀ ਥਾਂ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਣਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮੁਦ੍ਗਲਃ
ਇਥੇ ਵੀ ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਣਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਕਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਗਵਨ੍ਵਿਧਿਨਾ ਕੇਨ ਚਾਤ੍ਥ ਮੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ? ਉਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਭਗਵਾਨ? ਕਿਹੜੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ਯਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਹਿ ਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਨਮ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਲੋਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੁਦ੍ਗਲਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਵਾਗਨਸੂਯਕਃ
ਮੁਦਗਲ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਾਵਲ ਚੁਣ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਅਤਿਥਿਵ੍ਰਤੀ ਕ੍ਰਿਯਾਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਪੋਤੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਤ੍ਰਮਿष੍ਟੀਕृਤਂਨਾਮ ਸਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ ਦਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਚੁਣਿਆ। ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ 'ਇਸ਼ਟੀਕ੍ਰਿਤ' ਨਾਮ ਦੇ ਯਗ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਸੀ।
ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰੋ ਹਿ ਮੁਨਿਃ ਪਕ੍ਸ਼ਾਹਾਰੋ ਬਭੂਵ ਹ। ਕਪੋਤਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਯਣਮੁਪਾਰ੍ਜਯਤ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੱਖਵਾਰਾ-ਪੱਖਵਾਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਕਬੂਤਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਖੇ-ਪੱਖੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਗਤਮਨ੍ਸਰਃ। ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਸ਼ੇषੇਣ ਕੁਰੁਤੇ ਦੇਹਯਾਪਨਮ੍
ਦਰਸ਼ ਤੇ ਪੌਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਪਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਸਰੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯृਹ੍ਣਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਗਂ ਪਰ੍ਵਣਿਪਰ੍ਵਣਿ
ਉਥੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਸ ਪਰ੍ਵਕਾਲ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਤਿਥਿਭ੍ਯੋ ਦਦਾਵਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਦਤੋऽਨ੍ਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ऋषੇਰ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਹੀਨਸ੍ ਵਰ੍ਧਤ੍ਯਤਿਥਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿਚੋਂ ਖਾਣਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਹਰ ਨਵੇਂ ਅਤਿਥੀ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਗਈ।
ਤਚ੍ਛਤਾਨ੍ਯਪਿ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍। ਮੁਨੇਸ੍ਤ੍ਯਾਗਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਤਦਨ੍ਨਂ ਵृਦ੍ਧਿਮृਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਖਾਂਦੇ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍। ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਨृਪ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤਮਥਾਭ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੁਦਗਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਭ੍ਰਚ੍ਚਾਨਿਯਤਂ ਵੇषਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਵਿਕਚਃ ਪਰੁषਾ ਵਾਚੋ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਵਿਵਿਧਾ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਅਕਤੀ, ਬੇਤਰਤੀਬ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਥ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਨ੍ਨਾਰ੍ਥਿਨਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਮੁਨਿਂ ਮੁਦ੍ਗਲਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦ੍ਯਾਨ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ!' ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸ ਤਪਸੋਪਾਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਯਾਤਿਥਿਪ੍ਰਿਯਃ। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਯ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਖਾਣਾ, ਭੁੱਖੇ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਗਲ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਨਿਯਤਿ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ।