ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤਮਸੁਖਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਪੁਰੁषਃ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਯਾ ਧਿਯਾ
ਕੋਈ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਪੁਰਖੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਕੇਵਲ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਯਜ੍ਞੋ ਹਿ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ। ਸੁਖਮਾਪਤਿਤਂ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਦੁਃਖਮਾਪਤਿਤਂ ਸਹਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਨੂੰ ਯਗਨ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਉਦਾਸ; ਉਹ ਆਇਆ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਇਆ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੁਪਾਸੀਤ ਸਸ੍ਯਾਨਾਮਿਵ ਕਰ੍षਕਃ। ਤਪਸੋ ਹਿ ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਪਸਾ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਮਹਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਫਸਲ ਲਈ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤਪ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਕਿਂਚਿਦਿਤਿ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ ਭਾਰਤ। ਸਤ੍ਯਮਾਰ੍ਜਵਮਕ੍ਰੋਧਃ ਸਂਵਿਭਾਗੋ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ
ਭਾਰਤ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤਪ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਸੱਚ, ਸਿੱਧਾ ਚਲਣ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਵੰਡਣਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ।
ਅਨਸੂਯਾऽਵਿਹਿਂਸਾ ਚ ਸ਼ੌਚਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਂਯਮਃ। ਸਾਧਨਾਨਿ ਮਹਾਰਾਜ ਨਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ—ਇਹ ਗੁਣ ਨੇ ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਮੂਢਾਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਗਤਿਪਰਾਯਣਾਃ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਂ ਯੋਨਿਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨ ਸੁਖਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਅਨਾਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਔਖੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਇਹ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪਰਤ੍ਰੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ। `ਮੂਲਸਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ਼ਾਖਾਸੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ'। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਰੀਰਂ ਯੁਞ੍ਜੀਤ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਇਥੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਫਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਪ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਗਤਮਤ੍ਸਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਦਾਨੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਲਭੇਤਾਯੁਰਨਾਯਾਸਮਥਾਰ੍ਜਵਮ੍। ਅਕ੍ਰੋਧਨੋऽਨਸੂਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਲਭਤੇ ਪਰਾਮ੍
ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਆਸਾਨੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਅ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਮਪਰਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਨ ਚ ਤਪ੍ਯਤਿ ਦਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਗਤਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਤੇ ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵੇਖ ਕੇ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਂਵਿਭਕ੍ਤਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚ ਭੋਗਵਾਨ੍ਸੁਖਵਾਨ੍ਨਰਃ। ਭਵਤ੍ਯਹਿਂਸਕਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਮਾਰੋਗ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਹਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨ੍ਯਂ ਮਾਨਯਿਤਾ ਜਨ੍ਮ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। `ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਸੁਖਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ'। ਵ੍ਯਸਨੈਰ੍ਨ ਤੁਸਂਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; 'ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ,' ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਾਨੁਸ਼ਯਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਹਿ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਣਾ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਤਦ੍ਯੋਗਾਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣਮਤਿਰੇਵ ਸਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਚੰਗੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਜੋੜ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ਦਾਨਧਰ੍ਮਾਣਆਂ ਤਪਸੋ ਵਾ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਬਹੁਗੁਣਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਦੁष੍ਕਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਦਾਨ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੈ?
ਦਾਨਾਨ੍ਨ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਾਤ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ। ਅਰ੍ਥੇ ਚ ਮਹਤੀ ਤृष੍ਣਾ ਸ ਚ ਦੁਃਖੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਪਿਆਰੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਔਖਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਾਲਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਵੈਤਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍'। ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਰਣਾਜਿਰਮ੍। ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਮਟਵੀਂ ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਿੱਧੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੇਖੀ ਹੈ: ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਕੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृषਿਗੋਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਕੇ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਪੁਰੁषਾਃ ਪ੍ਰੇष੍ਯਤਾਮੇਕੇ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਧਨਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਕਈ ਮਨੁੱਖ ਖੇਤੀ ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯੈਵ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਃ। ਸੁਦੁष੍ਕਰਤਰਂ ਦਾਨਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਮਤਂ ਮਮ
ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਔਖਾ ਹੈ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਵਿਸੇषਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਨ੍ਯਾਯੇਨੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਧਨਮ੍। ਪਾਤ੍ਰੇ ਕਾਲੇ ਚ ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਇਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ਜੋ ਧਨ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਤਰ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਯਾਤ੍ਸਮੁਪਾਤ੍ਤੇਨ ਦਾਨਧਰ੍ਮੌ ਧਨਨ ਯਃ। ਕੁਰੁਤੇ ਨ ਸ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਹੋਏ ਧਨ ਨਾਲ ਦਾਨ ਤੇ ਚੈਰੀਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਾਨਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪਿ ਕਾਲੇ ਦਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਮਨਸਾ ਹਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਾਨਨ੍ਤਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਜੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਵੀ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਧਰ੍ਮਾਨੁਗਾ ਦੇਵੀ ਪਾਵਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਰਿਣੀ।' ਸਵਿਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਸਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਿਣੀ
ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸ਼ਰਧਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹੈ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਨਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਸਧਨਾ ਅਪਿਰਾਜਾਨੋ ਨਿਃਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਨਰਕਂ ਗਤਾਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਨਿष੍ਕਿਂਚਨਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਨ੍ਤੋ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ। ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਚ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਮੁਦ੍ਗਲਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾऽਨ੍ਵਿਤਃ। ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਦਾਯਾਥ ਪਰਂ ਪਦਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਗਰੀਬ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਸਹੀ ਥਾਂ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਣਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮੁਦ੍ਗਲਃ
ਇਥੇ ਵੀ ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਣਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਕਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਗਵਨ੍ਵਿਧਿਨਾ ਕੇਨ ਚਾਤ੍ਥ ਮੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ? ਉਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਭਗਵਾਨ? ਕਿਹੜੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ਯਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਹਿ ਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਨਮ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਲੋਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੁਦ੍ਗਲਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਵਾਗਨਸੂਯਕਃ
ਮੁਦਗਲ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਾਵਲ ਚੁਣ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਅਤਿਥਿਵ੍ਰਤੀ ਕ੍ਰਿਯਾਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਪੋਤੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਤ੍ਰਮਿष੍ਟੀਕृਤਂਨਾਮ ਸਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ ਦਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਚੁਣਿਆ। ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ 'ਇਸ਼ਟੀਕ੍ਰਿਤ' ਨਾਮ ਦੇ ਯਗ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਸੀ।
ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰੋ ਹਿ ਮੁਨਿਃ ਪਕ੍ਸ਼ਾਹਾਰੋ ਬਭੂਵ ਹ। ਕਪੋਤਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵ੍ਰੀਹਿਦ੍ਰੋਯਣਮੁਪਾਰ੍ਜਯਤ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੱਖਵਾਰਾ-ਪੱਖਵਾਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਕਬੂਤਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਖੇ-ਪੱਖੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।