ਉਕ੍ਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮृਗੈਰਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਹਤਸ਼ੇषਿਤੈਃ। ਤਨੁਭੂਤਾਃ ਸ੍ਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਯਾ ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
"ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਤਲ ਤੋਂ ਬਚੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ।'"
ਤੇ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦਯਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਸਾष੍ਟਮਾਸਂ ਹਿ ਨੋ ਵਰ੍षਂ ਯਦੇਨਾਨੁਪਯੁਂਕ੍ਸ਼੍ਮਹੇ
"ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ: ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਠ ਮਹੀਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।"
ਪੁਨਰ੍ਵਹੁਮृਗਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਕਾਨਨੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਤ੍ਰੇਮਾਂ ਵਸਤਿਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤੋ ਰਮੇਮਹਿ
"ਚਲੋ ਮੁੜ ਸੁਹਣਾ, ਵਧੀਆ, ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ। ਉਥੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਵਸਤੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।"
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰਸਹੋषਿਤਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰੇष੍ਯੈਰਨੁਗਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਵਰਗੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ।
ਤੇ ਯਾਤ੍ਵਾ ਸੁਸੁਖੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗੈਃ ਸ੍ਵਨ੍ਨੈਃ ਸ਼ੁਚਿਜਲਾਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਾਪਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰਸਤੇ, ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਮਯਕ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਕੌਰਵ੍ਯਾ ਵृਤਾ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭੈਸ੍ਤਦਾ। ਤਦ੍ਵਨਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਕृਤਿਨੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੌਰਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਨੇ ਨਿਵਸਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵਰ੍षਾਣ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ਾਤੀਯੁਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗ्यारਾਂ ਸਾਲ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਸ੍ਤੇ ਹਿ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾ ਦੁਃਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਨੁਧ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਸੇਹਿਰੇ ਵਰਪੂਰੁषਾਃ
ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਆਰਾਮ ਦੇ ਲਾਇਕ ਸਨ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਰਾਤ੍ਮਕਰ੍ਮਾਪਰਾਧਜਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਦੁਃਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸੁਖਂ ਰਾਜਾ ਹृਦਿ ਸ਼ਲ੍ਯੈਰਿਵਾਰ੍ਪਿਤੈਃ। ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਮਨੁਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਦ੍ਯੂਤੋਦ੍ਭਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਚੈਨ ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲਈ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੁਭਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੂਏ ਤੋਂ ਆਈ ਬੇਕਸਮੀ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਪਰੁषਾ ਵਾਚਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮੋ ਦੀਨੋ ਦਧ੍ਰੇ ਕੋਪਵਿषਂ ਮਹਤ੍
ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਕਰੜੀ ਬਾਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਰੱਖਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋਯਮਜੌ ਚੋਭੌ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਸ ਚ ਭੀਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਬਲੇ
ਇੱਥੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋ ਜੁੜਵੇ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਭੀਮ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਚਿਰਸ੍ਯ ਜਾਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸਾਸੂਯਮਿਵ ਤੇ ਤਦਾ'। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸੇਹੁਰ੍ਦੁਖਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤ੍ਵਲ੍ਪਕਾਲਂ ਮਨ੍ਵਾਨਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਵਪੁਰਨ੍ਯਦਿਵਾਕਾਰ੍ਪੁਰੁਤ੍ਸਾਹਾਮਰ੍षਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਯੋਗੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਵਲੋਕਕਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮਹਾ ਯੋਗੀ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਮਾਸੀਨਮੁਪਾਸੀਨਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰ੍ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਤੋषਯਾਮਾਸ ਸ਼ੌਚੇਨ ਵ੍ਯਾਸਂ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਕृਸ਼ਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਵਨੇ ਵਨ੍ਯੇਨ ਜੀਵਤਃ। ਮਹਰ੍षਿਰਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਨ-ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੇਖਿਆ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ृਣੁ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ। ਨਾਤਪ੍ਤਤਪਸੋ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍। ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਪਰ੍ਯਾਯੇਣੋਪਸੇਵਤੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਣ: ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ 번번ੇ ਕਰਕੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤਮਸੁਖਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਪੁਰੁषਃ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਯਾ ਧਿਯਾ
ਕੋਈ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਪੁਰਖੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਕੇਵਲ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਯਜ੍ਞੋ ਹਿ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ। ਸੁਖਮਾਪਤਿਤਂ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਦੁਃਖਮਾਪਤਿਤਂ ਸਹਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਨੂੰ ਯਗਨ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਉਦਾਸ; ਉਹ ਆਇਆ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਇਆ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੁਪਾਸੀਤ ਸਸ੍ਯਾਨਾਮਿਵ ਕਰ੍षਕਃ। ਤਪਸੋ ਹਿ ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਪਸਾ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਮਹਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਫਸਲ ਲਈ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤਪ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਕਿਂਚਿਦਿਤਿ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ ਭਾਰਤ। ਸਤ੍ਯਮਾਰ੍ਜਵਮਕ੍ਰੋਧਃ ਸਂਵਿਭਾਗੋ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ
ਭਾਰਤ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤਪ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਸੱਚ, ਸਿੱਧਾ ਚਲਣ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਵੰਡਣਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ।
ਅਨਸੂਯਾऽਵਿਹਿਂਸਾ ਚ ਸ਼ੌਚਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਂਯਮਃ। ਸਾਧਨਾਨਿ ਮਹਾਰਾਜ ਨਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ—ਇਹ ਗੁਣ ਨੇ ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਮੂਢਾਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਗਤਿਪਰਾਯਣਾਃ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਂ ਯੋਨਿਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨ ਸੁਖਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਅਨਾਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਔਖੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਇਹ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪਰਤ੍ਰੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ। `ਮੂਲਸਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ਼ਾਖਾਸੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ'। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਰੀਰਂ ਯੁਞ੍ਜੀਤ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਇਥੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਫਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਪ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਗਤਮਤ੍ਸਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਦਾਨੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਲਭੇਤਾਯੁਰਨਾਯਾਸਮਥਾਰ੍ਜਵਮ੍। ਅਕ੍ਰੋਧਨੋऽਨਸੂਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਲਭਤੇ ਪਰਾਮ੍
ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਆਸਾਨੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਅ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਮਪਰਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਨ ਚ ਤਪ੍ਯਤਿ ਦਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਗਤਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਤੇ ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵੇਖ ਕੇ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।