ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਕਿਮਕਾਰ੍षੁਰ੍ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਤਤਃ ਸ਼ਯਾਨਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੈਤਵਨ ਮृਗਾਃ। ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਾष੍ਪਕਣ੍ਠਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ, ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੇਪਮਾਨਾਨ੍ਕृਤਾਞ੍ਜਲੀਨ੍। ਬ੍ਰੂਤ ਯਦ੍ਵਕ੍ਤੁਕਾਮਾਃ ਸ੍ਥ ਕੇ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਰਾਜਾ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮृਗਾਸ੍ਤਤ੍ਰਹਤਸ਼ੇषਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਤਲ ਤੋਂ ਬਚੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਮृਗਾ ਦ੍ਵੈਤਵਨੇ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਭਾਰਤ। ਨੋਤ੍ਸੀਦੇਮ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਾਸਪਰ੍ਯਯਃ
"ਅਸੀਂ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹਨ, ਭਾਰਤ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਰਣ ਨਾ ਦੇਵੋ; ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਨਵਾਂ ਥਾਂ ਬਣਾਓ।"
ਭਵਨ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਃ। ਕੁਲਾਨ੍ਯਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਨਿ ਕृਤਵਨ੍ਤੋ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
"ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘਰਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਛੱਡੀਆਂ ਹਨ।"
ਬੀਜਭੂਤਾ ਵਯਂ ਕੇਚਿਦਵਸ਼ਿष੍ਟਾ ਮਹਾਮਤੇ। ਵਿਵਰ੍ਧੇਮਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
"ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ, ਜਾਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ, ਬਚੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਵਧ ਸਕੀਏ।"
ਤਾਨ੍ਵੇਪਮਾਨਾਨ੍ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਬੀਜਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ੇषਿਤਾਨ੍। ਮृਗਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਹ ਕੰਬਦੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਬਚੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਯਥਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰੁਵਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਤਤ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਃ ਸ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਦਯਾਪਨ੍ਨੋ ਮृਗਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਉਕ੍ਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮृਗੈਰਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਹਤਸ਼ੇषਿਤੈਃ। ਤਨੁਭੂਤਾਃ ਸ੍ਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਯਾ ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
"ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਤਲ ਤੋਂ ਬਚੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ।'"
ਤੇ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦਯਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਸਾष੍ਟਮਾਸਂ ਹਿ ਨੋ ਵਰ੍षਂ ਯਦੇਨਾਨੁਪਯੁਂਕ੍ਸ਼੍ਮਹੇ
"ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ: ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਠ ਮਹੀਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।"
ਪੁਨਰ੍ਵਹੁਮृਗਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਕਾਨਨੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਤ੍ਰੇਮਾਂ ਵਸਤਿਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤੋ ਰਮੇਮਹਿ
"ਚਲੋ ਮੁੜ ਸੁਹਣਾ, ਵਧੀਆ, ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ। ਉਥੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਵਸਤੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।"
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰਸਹੋषਿਤਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰੇष੍ਯੈਰਨੁਗਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਵਰਗੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ।
ਤੇ ਯਾਤ੍ਵਾ ਸੁਸੁਖੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗੈਃ ਸ੍ਵਨ੍ਨੈਃ ਸ਼ੁਚਿਜਲਾਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਾਪਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰਸਤੇ, ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਮਯਕ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਕੌਰਵ੍ਯਾ ਵृਤਾ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭੈਸ੍ਤਦਾ। ਤਦ੍ਵਨਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਕृਤਿਨੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੌਰਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਨੇ ਨਿਵਸਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵਰ੍षਾਣ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ਾਤੀਯੁਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗ्यारਾਂ ਸਾਲ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਸ੍ਤੇ ਹਿ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾ ਦੁਃਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਨੁਧ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਸੇਹਿਰੇ ਵਰਪੂਰੁषਾਃ
ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਆਰਾਮ ਦੇ ਲਾਇਕ ਸਨ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਰਾਤ੍ਮਕਰ੍ਮਾਪਰਾਧਜਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਦੁਃਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸੁਖਂ ਰਾਜਾ ਹृਦਿ ਸ਼ਲ੍ਯੈਰਿਵਾਰ੍ਪਿਤੈਃ। ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਮਨੁਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਦ੍ਯੂਤੋਦ੍ਭਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਚੈਨ ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲਈ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੁਭਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੂਏ ਤੋਂ ਆਈ ਬੇਕਸਮੀ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਪਰੁषਾ ਵਾਚਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮੋ ਦੀਨੋ ਦਧ੍ਰੇ ਕੋਪਵਿषਂ ਮਹਤ੍
ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਕਰੜੀ ਬਾਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਰੱਖਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋਯਮਜੌ ਚੋਭੌ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਸ ਚ ਭੀਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਬਲੇ
ਇੱਥੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋ ਜੁੜਵੇ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਭੀਮ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਚਿਰਸ੍ਯ ਜਾਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸਾਸੂਯਮਿਵ ਤੇ ਤਦਾ'। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸੇਹੁਰ੍ਦੁਖਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤ੍ਵਲ੍ਪਕਾਲਂ ਮਨ੍ਵਾਨਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਵਪੁਰਨ੍ਯਦਿਵਾਕਾਰ੍ਪੁਰੁਤ੍ਸਾਹਾਮਰ੍षਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ। ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਯੋਗੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਵਲੋਕਕਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮਹਾ ਯੋਗੀ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਮਾਸੀਨਮੁਪਾਸੀਨਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰ੍ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਤੋषਯਾਮਾਸ ਸ਼ੌਚੇਨ ਵ੍ਯਾਸਂ ਪਾਣ੍ਡਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਕृਸ਼ਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਵਨੇ ਵਨ੍ਯੇਨ ਜੀਵਤਃ। ਮਹਰ੍षਿਰਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਨ-ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੇਖਿਆ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ृਣੁ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ। ਨਾਤਪ੍ਤਤਪਸੋ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍। ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਪਰ੍ਯਾਯੇਣੋਪਸੇਵਤੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਣ: ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ 번번ੇ ਕਰਕੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।