ਤੇऽਪਿਸਰ੍ਵੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਭਾਰਤ। `ਸ੍ਵਾਨਿਸ੍ਵਨਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯੋ ਨृਪਾ
ਭਾਰਤ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ—ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ—ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਸ੍ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਨਾਲਭਨ੍ਤ ਸੁਖਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਚਾਰੈ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰੁਪਪਾਦਿਤਾ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸੂਤਪੁਤਰ੍ਸ੍ਯ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਚਰਾਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੂਤ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਿਜਯ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕਸਮ ਬਾਰੇ ਖਬਰ ਮਿਲੀ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤਃ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋ ਨਰਾਧਿਪ। `ਅਧੋਮੁਖਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤਸ੍ਥੌ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਅਭੇਦ੍ਯਕਵਚਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਮਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਨੁਸ੍ਮਰਂਸ਼੍ ਸਂਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਕਰਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਵਚ ਤੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜੋਬੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੀਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਬਹੁਵ੍ਯਾਲਮृਗਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਵੈਤ ਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਪਿ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਾਸ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਵੀਰੈਰ੍ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਗਮ੍ਯ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਣੇਨਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਾ। `ਸਤਤਂ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਵੈ ਦੇਵਿਨਾ ਸੌਬਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਕਰਣ—ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ—ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸੌਬਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਮਹੀਭृਤਾਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਦਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਹਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਸ ਚਕਾਰ ਪਰਂਤਪਃ। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਵੀਰੋ ਦਤ੍ਤਭੁਕ੍ਤਫਲਂ ਧਨਮ੍
ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਜੋ ਧਨ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਵਰਤਿਆ, ਉਹ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਕਿਮਕਾਰ੍षੁਰ੍ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਤਤਃ ਸ਼ਯਾਨਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੈਤਵਨ ਮृਗਾਃ। ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਾष੍ਪਕਣ੍ਠਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ, ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੇਪਮਾਨਾਨ੍ਕृਤਾਞ੍ਜਲੀਨ੍। ਬ੍ਰੂਤ ਯਦ੍ਵਕ੍ਤੁਕਾਮਾਃ ਸ੍ਥ ਕੇ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਰਾਜਾ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮृਗਾਸ੍ਤਤ੍ਰਹਤਸ਼ੇषਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਤਲ ਤੋਂ ਬਚੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਮृਗਾ ਦ੍ਵੈਤਵਨੇ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਭਾਰਤ। ਨੋਤ੍ਸੀਦੇਮ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਾਸਪਰ੍ਯਯਃ
"ਅਸੀਂ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹਨ, ਭਾਰਤ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਰਣ ਨਾ ਦੇਵੋ; ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਨਵਾਂ ਥਾਂ ਬਣਾਓ।"
ਭਵਨ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਃ। ਕੁਲਾਨ੍ਯਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਨਿ ਕृਤਵਨ੍ਤੋ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
"ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘਰਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਛੱਡੀਆਂ ਹਨ।"
ਬੀਜਭੂਤਾ ਵਯਂ ਕੇਚਿਦਵਸ਼ਿष੍ਟਾ ਮਹਾਮਤੇ। ਵਿਵਰ੍ਧੇਮਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
"ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ, ਜਾਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ, ਬਚੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਵਧ ਸਕੀਏ।"
ਤਾਨ੍ਵੇਪਮਾਨਾਨ੍ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਬੀਜਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ੇषਿਤਾਨ੍। ਮृਗਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਹ ਕੰਬਦੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਬਚੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਯਥਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰੁਵਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਤਤ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਃ ਸ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਹਿਤਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਦਯਾਪਨ੍ਨੋ ਮृਗਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਉਕ੍ਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮृਗੈਰਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਹਤਸ਼ੇषਿਤੈਃ। ਤਨੁਭੂਤਾਃ ਸ੍ਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦਯਾ ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
"ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਤਲ ਤੋਂ ਬਚੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ।'"
ਤੇ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦਯਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਸਾष੍ਟਮਾਸਂ ਹਿ ਨੋ ਵਰ੍षਂ ਯਦੇਨਾਨੁਪਯੁਂਕ੍ਸ਼੍ਮਹੇ
"ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ: ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਠ ਮਹੀਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।"
ਪੁਨਰ੍ਵਹੁਮृਗਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਕਾਨਨੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਤ੍ਰੇਮਾਂ ਵਸਤਿਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤੋ ਰਮੇਮਹਿ
"ਚਲੋ ਮੁੜ ਸੁਹਣਾ, ਵਧੀਆ, ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ। ਉਥੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਵਸਤੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।"
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰਸਹੋषਿਤਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰੇष੍ਯੈਰਨੁਗਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਵਰਗੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ।
ਤੇ ਯਾਤ੍ਵਾ ਸੁਸੁਖੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗੈਃ ਸ੍ਵਨ੍ਨੈਃ ਸ਼ੁਚਿਜਲਾਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਾਪਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰਸਤੇ, ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਮਯਕ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਕੌਰਵ੍ਯਾ ਵृਤਾ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਭੈਸ੍ਤਦਾ। ਤਦ੍ਵਨਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਕृਤਿਨੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੌਰਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਨੇ ਨਿਵਸਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵਰ੍षਾਣ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ਾਤੀਯੁਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗ्यारਾਂ ਸਾਲ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਸ੍ਤੇ ਹਿ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾ ਦੁਃਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਨੁਧ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਸੇਹਿਰੇ ਵਰਪੂਰੁषਾਃ
ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਆਰਾਮ ਦੇ ਲਾਇਕ ਸਨ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਰਾਤ੍ਮਕਰ੍ਮਾਪਰਾਧਜਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਦੁਃਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।